Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2008

Τόσο απλά


Όταν δυο άνθρωποι ξεκινάνε την κοινή τους πορεία στη ζωή τα πάντα είναι εκ των πραγμάτων δύσκολα. Βέβαια τότε, στην αρχή, το αγνοούν αυτό ακόμα και πιστεύουν πως γι’ αυτούς θα είναι διαφορετικά. Βασίζονται στην επιθυμία τους να είναι κοντά ο ένας στον άλλον, να ανήκουν ο ένας στον άλλον και παραβλέπουν τον νόμο της ζωής που ορίζει πως το «συν-άμα» της καθημερινότητας, δύο μοναδικά ξεχωριστών ανθρώπων, φέρνει τέτοια φθορά στο όνειρο της συμπόρευσης που θα ήταν τύχη αν κατέληγε σε αδιαφορία και βέβαια δυστυχία αν γίνει εφιάλτης.

Γιατί άραγε η κοινή ζωή στην καθημερινότητα ενέχει τόσες δυσκολίες; Πολύ πιθανόν γιατί στην ουσία δεν υπάρχει κοινό αλλά παράλληλο που προσπαθεί να συναντηθεί στα κοινώς αποδεκτά πλαίσια. Εκεί λοιπόν, στην προσπάθεια, στραβώνει το θέμα.

Προσπαθεί ο ένας, όχι να συναντήσει τον άλλον αλλά να τον αφομοιώσει στη δική του πορεία. Η αντίσταση – αντίδραση είναι δεδομένη και φυσικά δεν επιτυγχάνεται συνάντηση αλλά το αντίθετο, απόκλιση σε σημείο τελικώς μη αναγνώρισης. Και μετά κοιτάζει ο ένας τον άλλον και δεν θυμάται ούτε το όνομά του – της και ως κοινά έχουν απομείνει τα παιδιά τους και τα οικονομικά τους.

Και είναι τόσο απλή μια συνάντηση που όταν γίνει η αρχή, η συνέχειά της μοιάζει με την φυσική πορεία του νερού από την πηγή στην θάλασσα. Τα μόνα που δεν χρειάζονται είναι ο εγωισμός και το συμφέρον και τα μόνα που είναι απαραίτητα είναι η προσφορά και η ειλικρίνεια.

Τόσο απλά!!!
Χωρίς μεγάλα λόγια.
Χωρίς μεγάλες υποσχέσεις.
Χωρίς μεγάλους όρκους.

Ποτέ δεν είναι αργά …
Δημοσίευση σχολίου