Θα σας διαβάζω ...

«Ο χειμώνας έρχεται (επιτέλους) και οι κερασιές θα ανθίσουν και φέτος»
Έτσι μου έγραψε σ’ ένα σχόλιό του ο (μονος) Κούκος.

Περιμένοντας λοιπόν τις … κερασιές, σας αφήνω.
Ξέρω, ξέρω κάπως απότομο αυτό μετά την επιθυμία για επανεκκίνηση με τη συντροφιά σας. Δεν μου φταίτε εσείς φυσικά. Το αντίθετο θα έλεγα. Η παρέα όλων σας, ανεξαιρέτως, σπουδαία έως πολύτιμη ώρες ώρες. Πιστεύω όμως πως ήρθε η ώρα να μείνω μόνη, όπως είναι και το φυσικό μου άλλωστε. Για να πω κι άλλη μια αλήθεια τελευταία είχα γίνει και μονότονη. Τόση καταχνιά, τόσο μαύρο (όσο υπέροχο κι αν είναι) κουράζει, γίνεται βαρετό, πτοεί, θλίβει, κάποιες φορές μπορεί και να εκνευρίζει. Φαντάζομαι πως κάποιοι από σας θα αναρωτηθήκατε, μα τίποτα καλό δεν βρίσκει κι αυτή η νοτα, και θέλει να είναι και μελωδική;;; χαχα Μην σας νοιάζει. Βρίσκω και «καλά» αλλά όχι τις ώρες που είμαι «μονάχη». Τις άλλες ώρες είμαι φυσιολογική, σαν όλους σας.

Η "νοτα μου" δεν έκλεισε χρόνο, έκανε όμως «μια πλήρη βόλτα στο σπιράλ του χρόνου της». Μια υπέροχη βόλτα που τελικά δεν είχε ρίσκο. Πειραματικά ξεκίνησε και ως αποτέλεσμα κρίνω πως δεν είχε ρίσκο. Πέρασα καλά μόνη μαζί σας.

Σας την αφήνω για να με θυμάστε μαζί με το υπέροχο φαναράκι του Takiz.

Δεν χρειάζονται λόγια πολλά. Θα φύγω όπως ήρθα. Απλά …

Ένα ακόμα ευχαριστώ στη Marianna που ήταν η πρώτη που με δέχτηκε στη γειτονιά μας και χίλια άλλα σε όλους σας και σε καθένα χωριστά.

Θα σας διαβάζω …

... επανεκκίνηση.

Και τα κομμάτια μαζεύονται
ξανά,
σαν μαγνήτες τραβάνε το ένα τ'άλλο
πάλι.
Όρθια ...
Ό,τι έχει απομείνει εκεί χαμηλά
πετιέται
στους "άχρηστους" θησαυρούς
- τους δικούς μου -
ταξίδια του μυαλού στο χρόνο.

Πάμε ξανά ...
Πάμε πάλι ...
μαζί
να πάρω ό,τι βγάζετε,
ό,τι πιστεύουμε πως μοιράζεται, προσφέρεται
για ... ε π α ν ε κ κ ί ν η σ η.
Τι μύθος κι αυτό!!!

Λευκό το φεγγάρι απόψε
μπα, δεν θα βρέξει ...

Τούτο το ξημέρωμα ... στο πάτωμα

Κοντά στα κύματα
θα χτίσω το παλάτι μου
Θα βάλω πόρτες
μ' αλυσίδες και παγώνια
Και μες στη θάλασσα
θα ρίξω το κρεβάτι μου
γιατί κι οι έρωτες
μου φάγανε τα χρόνια

Να κοιμηθώ στο πάτωμα
να κλείσω και τα μάτια
γιατί υπάρχουν κι άτομα
που γίνονται κομμάτια

Ξυπνώ μεσάνυχτα
κι ανοίγω το παράθυρο
κι αυτό που κάνω
ποιος σου το' πε αδυναμία
Που λογαριάζω το μηδέν μου
με το άπειρο
και βρίσκω ανάπηρο
τον κόσμο στα σημεία

Να κοιμηθώ στο πάτωμα
να κλείσω και τα μάτια
γιατί υπάρχουν κι άτομα
που γίνονται κομμάτια...

Ένα υπέροχο δώρο
σ' ευχαριστώ R

Άραγε

Περιμένω να γυρίσει η μέρα

δεν θέλω ύπνο απόψε μη και δω το ίδιο όνειρο
- τα νύχια μου μπηγμένα στη γη
να σκάβουν
να ξεθάψουν τα χαμένα -

γελιέμαι όμως και το ξέρω

πάντα ονειρεύομαι τη νύχτα
και πάντα το πρωί ξεχνιέμαι

στο φως, φοράω φυλαχτό
το βράδυ μένω μόνη

ακίνητη
άπνοη

θα σκάψω βαθιά απόψε άραγε;;;

πέρασε η ώρα
έφτασε

μην καθυστερώ
άλλη μια νύχτα

τι διαφορά;
καμιά

Σ η μ ά δ ι α ... μ ο υ

Ένα κομμάτι χαρτί βρήκα
το είχα ανάγκη και νάτο
άγραφο
περίμενε
δισταγμός να το γεμίσω
πρόκληση να το τσαλακώσω
πείσμα να μην το κάνω.

Εδώ είσαι «νότα», μόνη σου μ’αυτό,
σβήσε όσες φορές θέλεις,
διόρθωσε όσα μπορείς,
ας σε πάρει όσο θέλει,
ας κουραστείς όσο παίρνει,
αλλά γράψε, γράψτα όλα,
όλα … όσα γράφονται γιατί τόσα καταλαβαίνεις …

Δεν ψάχνω σημάδια, εκείνα με φτάνουν
τα κοιτάω, τα νομίζω τέτοια, τα θέλω έτσι
με ανακουφίζουν, με προχωράνε, με γλυκαίνουν
και μετά φοβάμαι
δεν είμαι της τύχης μια «νότα»
είμαι της λογικής
και να ο … γρίφος!!! δίχως στίξη

Γράφονται τα όνειρα, οι εφιάλτες, οι χαρές, οι λύπες στη κούνια μας
Ή το κυνήγι τους αρχίζει στο πρώτο βήμα μας …


Σημάδια
…τοπία ανοιχτά, διαδρομή, ποίηση και στοργή …
……………
Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου σ’ έψαχνα παντού
Κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου ‘δίναν ραντεβού
απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά
κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά
συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού
……………

Πείτε μου ...

στη διαδρομή
ψάχνω - ψάχνομαι
ανοίγω τρύπες
χώνομαι - χάνομαι
βουλιάζω - ακρωτηριάζομαι
καίγομαι - λαμπαδιάζω
(αναισθητικό, αντισηπτικό, αναλγητικό)
αρνούμαι - πορεύομαι ...

(ξέρει κανείς πως κατεβαίνουν τα ρολά;;;
ξέρει κανείς πως κλειδώνει η κλειδαριά;;;
ξέρει κανείς πως παίρνεις "άδεια" από τη ζωή;;;
ξέρει κανείς πως έρχεται κενό;;;

Αν ναι, εδώ είμαι, πείτε μου

Μια ... ικανοποίηση

Πριν ένα χρόνο αναγκάστηκα να εγκαταλείψω έναν επαγγελματικό χώρο για λόγους ... ασυμφωνίας χαρακτήρων με την διεύθυνση.
Είδατε τι ωραία, τι ευγενικά το έθεσα; Παρότι, τότε, έφυγα θυμωμένη, πικραμένη, νικημένη και παρότι ξέγραψα μέσα σε ελάχιστο συγκριτικά χρόνο δουλειά και κόπο πολλών ετών, προσαρμόστηκα γρήγορα στην ιδέα πως ... ένας κύκλος έκλεισε. Βέβαια ποτέ δεν είχα πιστέψει, θεωρητικώς τουλάχιστον, πως υπάρχουν κύκλοι και πόσο μάλλον πως αυτοί κλείνουν. Και να που το ένστικτό μου πάλι είχε δίκιο.
Αυτή την εβδομάδα επέστρεψα εκεί που ξεκίνησα ουσιαστικά την ζωή μου σε ένα επάγγελμα και που για ένα χρόνο πίστευα πως είχε τελειώσει για μένα. Κι όμως σήμερα ήμουν πάλι στο ίδιο γραφείο και κοίταζα γύρω μου να με ... θυμηθώ!!! Η πρώτη μου κίνηση ήταν να ανοίξω τη μεγάλη τζαμαρία πίσω από το γραφείο να αφήσω τον αέρα να μπει πάλι ... μέσα μου. Χάζεψα λίγο ουρανό (άλλωστε δεν φαίνεται και πολύς από εκεί), μύρισα λίγο βροχή (έβρεχε πάλι μια ιδιαίτερη μέρα για μένα), κάθισα στην ίδια καρέκλα (σαν να μου είπε καλώς την - έτσι μου φάνηκε) και ένοιωσα μια ... απατηλή ικανοποίηση(;;;).
Είχα γυρίσει στη θέση μου, είχα δικαιωθεί, είχα επιστρέψει.
Χαμογέλασα.
Άνοιξα συρτάρια, έψαξα φακέλους, διάβασα χαρτιά, βρήκα μολύβια, γόμες, συνδετήρες. Προσπάθησα να βάλω σε λειτουργία τον υπολογιστή μου αλλά δυστυχώς αρνήθηκε, είχε περάσει πολύς καιρός μου είπε και θέλει ... επισκευούλα. Ήρθαν φίλοι από τα άλλα γραφεία, μου είπαν το καλώς την, μου ευχήθηκαν κουράγιο και δύναμη για τη συνέχεια.
Συνεχίζω λοιπόν ....
Συνεχίζω ....

Είσαι μαζί μου ... χρόνε μου!!!

Τι μας συμβαίνει;;;

Ο χρόνος μου λίγος. Πολλή δουλειά, πολλές υποχρεώσεις, όπως όλων μας φαντάζομαι. Η επιθυμία μου όμως είναι να μην αφήσω τη "νοτα" μου. Μου πρόσφερε πολλά, όσα δεν φανταζόμουν όταν την ξεκινούσα και στην πορεία ομολογουμένως η "ΜΕΤΑΒΑΣΗ", μου έγινε συντροφιά πολύτιμη, ακόμα και όταν δεν έγραφα τίποτα. Μόνο και μόνο που διάβαζα των άλλων τα αποθέματα, που μπορούσα να τα σχολιάσω με ταυτότητα, έστω και μη πραγματική, που γνώριζα χαρές, πίκρες, πόνους, προβληματισμούς, ιστορίες, ευχές. Που συναντούσα ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ.
Προσπαθώ λοιπόν νάμαι εδώ, μαζί σας, με παλιούς γνώριμους και με καινούργιους. Με όσους μπορώ, όσο πιο συχνά μπορώ. Να ρίχνω ματιές μέσα σας και να αφήνω να κάνετε το ίδιο σε μένα.
Μόνο να, κάτι μου φαίνεται συμβαίνει. Πάω σε blog που πήγαινα ελεύθερα και με ειδοποιούν πως τα σχόλιά μου θα ελεγχθούν από τον ιδιοκτήτη ή πως για να τα διαβάσω θα πρέπει να έχω πρόσκληση από τον οικοδεσπότη ή πως το περιεχόμενο κάποιων σπιτιών μπορεί να με ενοχλήσει κ.λπ.
Τι είναι όλα αυτά;;;
Τι μας συμβαίνει;;;
Κανόνες, περιορισμοί, προειδοποιήσεις!!!
Ακόμα κι εδώ;;;
Γιατί;;;
Γιατί;;;

Δεν ξέρω. Δεν θέλω να υποθέσω. Δεν θέλω να απαντήσω.
Θέλω να αφεθούμε σε ό,τι προσφέρει αυτή η επικοινωνία και μόνοι μας να επιλέξουμε τι μας ταιριάζει και πως μας ταιριάζει. Να αφήσουμε δε, όσους άλλους και με όποιους άλλους τρόπους διαλέξουν αυτοί να κάνουν το ίδιο. Εδώ δεν είμαστε για να διδάξουμε ή για να προφυλάξουμε ή για να επιβεβαιώσουμε ή για να επιβεβαιωθούμε. Είμαστε για να είμαστε απλά εμείς. Τίποτα άλλο.

Γνώμη μου...

Αχ αυτοί οι ρόλοι

Όλοι ηθοποιοί!!!

Ποιούμε ήθος κατά συνείδηση, κατά βίωση, κατά εκπαίδευση, κατά συνήθεια, κατά σύμπτωση. Το μόνο διαφορετικό από τους κατά συνθήκη επαγγελματίες είναι πως το σενάριο δεν μας το δίνουν από πριν. Δεν έχουμε κάνει ανάγνωση αρχής, μέσης και τέλους. Ξεκινάμε και στην πορεία γράφουμε και διαβάζουμε τις σελίδες μας. Α, και σκηνοθέτης τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει. Μόνοι μας όλα. Και δυστυχώς ή ευτυχώς οι ρόλοι είναι πολλοί στο έργο της ζωής μας αλλά δεν έχουν τους ίδιους συνεχώς θεατές. Σωτήριο αυτό με δεδομένο πως το έργο μας είναι μονογραφία.

Ας τους παίξουμε λοιπόν, ας τους ζήσουμε, ας τους αποδυθούμε όλους, έναν - έναν. Κι αν κατά τύχη προτιμάμε κάποιον από αυτούς ας το σκεφτούμε δυο και τρεις φορές πριν τον κάνουμε σκοπό της ζωής μας, πριν του δώσουμε τα πρωτεία, πριν συντριβούμε στην παράσταση, πριν καταρρεύσουμε μετά από αυτή.

Πολλοί οι ρόλοι, εναλλασσόμενο το ρεπερτόριο, ισορροπία το ζητούμενο, πληρότητα το ποθούμενο.
Η αυλαία είναι αναπόφευκτη έτσι κι αλλιώς.

Επιστροφή

Σεπτέμβρης πια, απόγευμα, στο γραφείο, αεράκι δροσερό από το παράθυρο, δουλειά αρκετή αλλά με διάθεση ιδιαίτερα καλή (όχι περίεργο για μένα το Φθινόπωρο) και πάλι εδώ.

Καλό Φθινόπωρο σε όλους μας
Υγεία και ηρεμία

Μια νοτα σύντομη μόνο για να δηλώσω την επιστροφή μου που πρέπει όμως να ομολογήσω πως με βρίσκει εντελώς διαφορετική από ό,τι ήμουν τότε, στην άφιξή μου στο κόσμο των blogs..