Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2008

Σήμερα γνώρισα μια … φωτογραφία.

Μια φωτογραφία μιας νέας γυναίκας και μάλιστα στην πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής της, όπως συνηθίζεται να λέγεται η ημέρα του γάμου της. Έχω ενστάσεις για την συνήθεια αυτή αλλά δεν είναι της ώρας. Της ώρας είναι αυτό που απεικόνισε ο φακός, ένα υπέροχα μαγευτικό χαμόγελο από ένα καθάριο πρόσωπο χωρίς κανένα σημάδι προσποίησης.
Λατρεύω τις φωτογραφίες για πολλούς λόγους και αυτή η συγκεκριμένη (όχι βέβαια αυτή που βλέπετε) επιβεβαίωσε τον κυριότερο. Ανέκαθεν πίστευα πως ο φακός είναι αξιόπιστος μάρτυρας του θέματός του.
Μου γνώρισε λοιπόν μια γυναίκα τόσο ώριμα ανθρώπινη, τόσο μετρημένα όμορφη, τόσο προσγειωμένα ευτυχισμένη, τόσο απόλυτα κυρίαρχη της στιγμής που ζούσε που ξαφνιάστηκα με το πόσα μπορεί να είναι ένας «ξάστερος» άνθρωπος.

Στις ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μας, στο πρόσωπό μας, φαίνεται από τι υλικό είμαστε πλασμένοι και όταν εκείνη τη στιγμή ακουστεί το «κλικ» της μηχανής η ακτινογραφία της ψυχής μας θα συντροφεύει εμάς και θα αποκαλύπτει στους άλλους την ταυτότητά μας χωρίς λόγια, άμεσα και καταλυτικά.
Αντίθετα όταν πονάμε, θαμπώνουμε, θολώνουν όλα και η παραμόρφωση όταν συναντήσει το φακό προσφέρει τον τρόμο που δεν κάνει για συντροφιά μας και που ελάχιστοι αντέχουν να δουν κατάφατσα.


Την γυναίκα αυτή δεν την ξέρω και πιθανόν να μην την γνωρίσω ποτέ από κοντά αλλά λίγη σημασία έχει αυτό. Έτσι εύχομαι στην φωτογραφία της τίποτα να μην αλλοιώσει τον θησαυρό της.
Δημοσίευση σχολίου