Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2008

H ταυτότητα

Αφορμή για τις σκέψεις αυτές ήταν μια απλή ερώτηση που δέχτηκα από έναν ιδιοκτήτη blog σχετικά με την πόλη που ζω.
Έκανε μια απλή ερώτηση υπό άλλες συνθήκες. Τη διάβασα το απόγευμα, ενώ ήμουν στη δουλειά και αμέσως μου ήρθε ζόρι. Ήδη του απάντησα πως δεν ξέρω αν είμαι έτοιμη να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση. Όμως το σκέφτομαι. Δηλαδή σκέφτομαι το γιατί.
Γιατί να ζοριστώ; Γιατί να μην πω αμέσως που ζω; Μια εύκολη απάντηση υπό άλλες συνθήκες. Εάν κάποιος γνωστός της στιγμής, περαστικός από τη δουλειά μου, ας πούμε, με ρωτούσε: εδώ μένετε; Θα απαντούσα φυσικά αμέσως.
Βέβαια για να πω την αλήθεια μου αποφεύγω γενικώς να κάνω ερωτήσεις τύπου: Από που είστε; Τι δουλειά κάνετε; Τι δουλειά κάνει ο σύζυγος; Πόσα παιδιά έχετε; Κ.λπ. Δεν ξέρω γιατί, αλλά δεν μου βγαίνουν. Στην ουσία δεν με ενδιαφέρουν τα στοιχεία που μας περιγράφουν εξωτερικά. Ακούω τους ανθρώπους τι λένε, διαβάζω τι γράφουν ως προς το τι νιώθουν, τι πιστεύουν, τι αντιλαμβάνονται, πως επηρεάζονται, πως αντιδρούν σε ότι βιώνουν.
Ίσως γι’αυτό δεν απάντησα, αν και υπάρχει και κάτι άλλο.
Η μετάβαση. Μεταβαίνω σε ένα άλλο στάδιο της ζωής μου εδώ και πάνω από δύο χρόνια. Σταδιακά αλλά σταθερά και σε αυτό δεν χωράει τίποτα από τα παλιά. Δεν μπορώ να προσδιορίζομαι από τα κοινωνικά χαρακτηριστικά μου. Θέλω η ταυτότητά μου να οριοθετείται από ό,τι εισπράττω εγώ από εμένα και ό,τι οι άλλοι από εμένα με τον οποιονδήποτε τρόπο.

Ανήσυχε, με ανησύχησες όπως μπορεί να δεις αλλά γνωστά μου, τα λημέρια της ανίχνευσης και του παραμικρού μου.
Είναι να μην κοιτάξεις μέσα σου, αν το κάνεις, όλα έρχονται φυσιολογικά.
Δημοσίευση σχολίου