Δευτέρα, 7 Απριλίου 2008

Να τι έφερα μαζί μου στην επιστροφή μου


Μου είπαν πως η αγάπη για να είναι μεγάλη συνοδεύεται από πόνο. Μου είπαν πως ό,τι αρχίζει ωραίο, τελειώνει με πίκρα. Μου είπαν πως μετά από ένα τέλος, υπάρχει μια καινούργια αρχή. Μου είπαν πως όλα κάνουν τον κύκλο τους και μοιραία κάποια στιγμή παύουν να υπάρχουν. Γίνονται παρελθόν. Μου είπαν κι άλλα πολλά για να μου περιγράψουν τι είναι στ' αλήθεια η αγάπη. Για να μην έχω αυταπάτες. Για να μην περιμένω πως εγώ μπορεί να είμαι η εξαίρεση στον κανόνα που θα ξεφύγει από τη ... φωτιά της. Μου ευχήθηκαν να λαμπαδιάσω και μετά, μέσα από τις στάχτες μου, να ξαναγεννηθώ.

Ακόμα και στα πιο δύσκολά μου, δεν τους πίστεψα.
Όχι. Δεν είναι έτσι η αγάπη μου.
Πείσμωσα και θέλω να το φωνάξω.
Εγώ δεν αγαπάω για να πονάω, για να πικραίνομαι, για να καίγομαι, για να νιώθω το τέλος της.
Αγαπάω γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.
Είναι η υπέρτατη ανάγκη μου.
Ο τρόπος μου να υπάρχω.
Η μοναδική μου απόλαυση.
Η ουσία μου.

Απολαμβάνω να αγαπάω χωρίς όρια, χωρίς αρχή και τέλος, χωρίς συμφέρον και συμβιβασμό, χωρίς ανταπόδοση και επιβράβευση, χωρίς κραυγές και χειροκροτήματα.
Στη σιωπή και στην ερημιά βιώνω την ευλογία μου.
Δεν είναι δωρεά, δεν είναι προσφορά.
Είναι νοοτροπία.
Ο χρόνος δεν υπάρχει.
Ο τόπος δεν έχει βρεθεί.
Ο τρόπος μου γεννήθηκε μαζί μου.

Δεν έχω την ανάγκη κανενός να με αγαπήσει.
Αγαπάω εγώ και για τον άλλον.
Αυτό είναι το μυστικό μου.
Η δύναμή μου.
Η αλήθεια μου.
Η ελευθερία μου.
Η φυγή μου.
Η ισορροπία μου.
Η τεχνική μου για να μείνω πιστή σε μένα.



Να τι έφερα μαζί μου στην επιστροφή μου,

και βρήκα να με περιμένει η ... αγάπη του.



Δημοσίευση σχολίου