Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2008

Φαύλος κύκλος



Πως έγινε, άραγε, και γέμισα από "μαύρο"; Πραγματικά αναρωτιέμαι. Ποτέ, μα ποτέ, δεν θυμάμαι να μου άρεσε αυτό το χρώμα. Τώρα, αν κάποιος με ρωτούσε τι χρώμα έχει η ζωή μου, αβίαστα θα απαντούσα, ΜΑΥΡΟ. Ούτε καν γκρί. Απίστευτο!!!

Εντάξει, δεν ήμουν ποτέ και πολύ "χάι" αλλά όχι κι έτσι βρε αδερφέ. Το παράκανα εγώ ή η ζωή εκεί με πάει;; Μάλλον το πρώτο και βοηθάει και το δεύτερο.

Πριν λίγο, διάβαζα ένα κείμενο για κάποιον άλλον total black που παραδεχόταν πως απλώς μια κρίση είναι. Δεν ξέρω για αυτόν αλλά εγώ το έχω καταντήσει το πράγμα όμοιο με την κρίση της Μ. Ανατολής, δηλαδή αιώνιο. Έτσι μου φαίνεται. Συνηγορούν και τα γεγονότα και άντε να με ... μαζέψω. Έχω βεβαίως και τις αναλαμπές μου αλλά ... κουράστηκα.

Μια φίλη τις προάλλες μου είπε πως η μαυρίλα πλάκωσε γιατί δυστυχώς η λογική προηγείται σε ωριμότητα του συναισθήματος. Άρα το συναίσθημά μου είναι νήπιο και η λογική μου ενήλικη. Έμπλεξα φίλοι μου. Ζόρια άγρια με την λογική να μην μπορεί να υποτάξει το "ατίθασο" λόγω ηλικίας, συναίσθημα. Αν περιμένω δε, να ενηλικιωθεί το συναίσθημα, πολύ πιθανόν η λογική να με έχει χαιρετίσει, λόγω γήρατος.


Φαύλος κύκλος, δηλαδή ... ΖΩΗ.
Δημοσίευση σχολίου