Κυριακή, 27 Ιανουαρίου 2008

Γκρρρρρ

Θυμώνω με μένα όταν επιτρέπω να μου καταστρέφουν το Σαββατοκύριακό μου. Θυμώνω με μένα διότι δεν μπορώ να θυμώσω με αυτούς που το κάνουν διότι δεν έχουν πρόθεση. Όχι ότι είχα σχεδιάσει τίποτα ιδιαίτερο για αυτές τις δύο ημέρες, τα συνηθισμένα θα έκανα, αλλά χαλαρά, με τους δικούς μου ρυθμούς. Δυστυχώς επέτρεψα να μου επιβληθούν οι ρυθμοί των άλλων. Και αυτό διότι δεν έχω την ικανότητα πάντα να λέω : όχι.

Το χθεσινό απόγευμα πήγε περίπατο, ανούσιο και άγευστο, όταν μια φίλη μου ήρθε για τον καφεδάκι της εκτόνωσής της. Και ναι, να εκτονωθεί στον καναπέ μου, άλλωστε γι'αυτό τον έχω και κατά καιρούς έχει δεχθεί πολλές και πολλούς, αλλά ρε γαμώτο να εκτονωθεί επί της ουσίας και όχι να ξοδέψουμε χρόνο και λόγια αέρος για απλή κατανάλωση.

Οικονομικής φύσης το θέμα της προστριβής στο σπίτι της, η αφορμή δηλαδή και επί δύο ώρες άκουγα πόσα ξοδεύει, που τα ξοδεύει, γιατί τα ξοδεύει, ότι έχει δικαίωμα να τα ξοδεύει ακόμα και αν δεν ξοδεύει από το έσοδα αλλά από δανεικά τράπεζας. Για την αιτία της προστριβής, ούτε κουβέντα. Μίλαγε, έλεγε, άκουγα και ήθελα να ουρλιάξω. Στο τέλος δεν κρατήθηκα και ήπια είπα, αν έχει αναρωτηθεί το γιατί. Το λόγο που την υποχρεώνει να ξοδεύει και κυρίως να ξοδεύει από κάρτες και δάνεια.

Ήθελα να ήξερα γιατί οι περισσότεροι γνωστοί και φίλοι μου δεν αναρωτιόνται το "ΓΙΑΤΙ" για το οτιδήποτε τους απασχολεί. Περιγράφουν μια χαρά το πρόβλημα, όποιας φύσης, αλλά ποτέ δεν συζητούν το γιατί του. Δεν μπαίνουν πιο μέσα και μένουν στην επιφάνεια και όχι μόνο αυτό, αλλά όταν τους κάνεις την ερώτηση: γιατί; απαντούν: τι γιατί; γιατί έτσι. Άσε που παίρνουν αμέσως αμυντική θέση διότι εκτιμούν πως είσαι με το μέρος του άλλου.

Φαύλος κύκλος και η κατάληξη πάντα η ίδια. Χαμένος χρόνος με κοινωνική επαφή που ισοδυναμεί με το απόλυτο μηδέν.

Τα νεύρα μου καρφάκια, όταν συμβαίνει αυτό και δυστυχώς συμβαίνει όταν δεν μπορώ να πω όχι, δεν θα είμαι σπίτι. Η κατάληξη αναμενόμενη. Η φίλη μου έφυγε ξαλαφρωμένη γιατί είχε πει τα παράπονά της και εγώ ακόμα να μου ξεθυμώσω γιατί τα κατάπια.

Το άλλο Σάββατο ούτε τηλέφωνο δεν θα σηκώσω.
Δημοσίευση σχολίου