Τετάρτη, 20 Μαΐου 2015

Στους δρόμους

Απόψε βιάζομαι.
Χρειάζομαι τον ύπνο. Έκανα γιορτή στους δρόμους. Ήταν όμορφα. Είχα παρέα εμένα και την Χλόη μου, την τετράποδη ομορφιά μου, την συντροφιά μου. Πήγαινε χαρούμενη μπροστά μου και που και που, όπως το συνηθίζει γύριζε το κεφαλάκι της να με δει να την ακολουθώ. Αναζητούσε την επιβεβαίωση πως είμαστε μαζί. Κι εγώ, για να λέμε την αλήθεια, συχνά μαζί της περισσότερο αυτή παρακολουθώ παρά τους δρόμους που σεργιανάμε. Άλλωστε αυτούς τους ξέρω καλά, η νυχτερινή λοιπόν εξόρμηση μάλλον γίνεται για να χαζέψω την μικρούλα μου να χαίρεται τη διαδρομή μας και να είμαι παρέα με τον εαυτόν μου. Έτσι κι απόψε. Γιορτάσαμε την μοναχικότητά μας. Γιατί ήταν γιορτή; Μην φανεί περίεργο, μα τέτοια είναι η πληρότητα της εσωτερικής αυτάρκειας. Μπορεί να μην διαρκεί πολύ, αλλά και ποια γιορτή διαρκεί επ'άπειρον; Να τώρα την μοιράζομαι μαζί σας.

Μην χρονοτριβούμε όμως.
Τελειώνει η μέρα.
Εξασφάλισα τούτα τα λίγα λεπτά και τα κλείδωσα  σαν λάφυρο σε πόλεμο από καιρό χαμένο.
Δημοσίευση σχολίου