Παρασκευή, 3 Οκτωβρίου 2008

Μια ... ικανοποίηση

Πριν ένα χρόνο αναγκάστηκα να εγκαταλείψω έναν επαγγελματικό χώρο για λόγους ... ασυμφωνίας χαρακτήρων με την διεύθυνση.
Είδατε τι ωραία, τι ευγενικά το έθεσα; Παρότι, τότε, έφυγα θυμωμένη, πικραμένη, νικημένη και παρότι ξέγραψα μέσα σε ελάχιστο συγκριτικά χρόνο δουλειά και κόπο πολλών ετών, προσαρμόστηκα γρήγορα στην ιδέα πως ... ένας κύκλος έκλεισε. Βέβαια ποτέ δεν είχα πιστέψει, θεωρητικώς τουλάχιστον, πως υπάρχουν κύκλοι και πόσο μάλλον πως αυτοί κλείνουν. Και να που το ένστικτό μου πάλι είχε δίκιο.
Αυτή την εβδομάδα επέστρεψα εκεί που ξεκίνησα ουσιαστικά την ζωή μου σε ένα επάγγελμα και που για ένα χρόνο πίστευα πως είχε τελειώσει για μένα. Κι όμως σήμερα ήμουν πάλι στο ίδιο γραφείο και κοίταζα γύρω μου να με ... θυμηθώ!!! Η πρώτη μου κίνηση ήταν να ανοίξω τη μεγάλη τζαμαρία πίσω από το γραφείο να αφήσω τον αέρα να μπει πάλι ... μέσα μου. Χάζεψα λίγο ουρανό (άλλωστε δεν φαίνεται και πολύς από εκεί), μύρισα λίγο βροχή (έβρεχε πάλι μια ιδιαίτερη μέρα για μένα), κάθισα στην ίδια καρέκλα (σαν να μου είπε καλώς την - έτσι μου φάνηκε) και ένοιωσα μια ... απατηλή ικανοποίηση(;;;).
Είχα γυρίσει στη θέση μου, είχα δικαιωθεί, είχα επιστρέψει.
Χαμογέλασα.
Άνοιξα συρτάρια, έψαξα φακέλους, διάβασα χαρτιά, βρήκα μολύβια, γόμες, συνδετήρες. Προσπάθησα να βάλω σε λειτουργία τον υπολογιστή μου αλλά δυστυχώς αρνήθηκε, είχε περάσει πολύς καιρός μου είπε και θέλει ... επισκευούλα. Ήρθαν φίλοι από τα άλλα γραφεία, μου είπαν το καλώς την, μου ευχήθηκαν κουράγιο και δύναμη για τη συνέχεια.
Συνεχίζω λοιπόν ....
Συνεχίζω ....

Είσαι μαζί μου ... χρόνε μου!!!
Δημοσίευση σχολίου