Δευτέρα, 7 Ιουλίου 2008

Με αφορμή μια διαφήμιση με τον ..."Βάσια"

Το θέαμα ... ποδόσφαιρο


Το θέμα ... ένας πολύ μεγάλος που δεν έφτασε ποτέ στην κορυφή. Ποια κορυφή βέβαια στο ελληνικό ποδόσφαιρο;
Όμως ο Βασίλης Χατζηπαναγής, κατά γενική εκτίμηση, θα μπορούσε να αγγίξει έστω, την παγκόσμια κορυφή του αθλήματος. Εγώ δεν θα έλεγα Πελέ, θα έλεγα όμως Μαραντόνα. Ίδιος σωματότυπος και ίδια ... "κουβεντούλα" με τη μπάλα Ίσως και καλύτερη γιατί ο "Βάσια" του Ηρακλή είχε και πειθαρχία εκτός από πάθος, ταλέντο, απίστευτο μυαλό και έρωτα για τη στρογγυλή θεά.
Από μετανάστες γονείς και από τη Τασκένδη, φεύγει νεαρός από την Εθνική της Σοβιετικής Ένωσης κάτω των 19 ετών και έρχεται στην Ελλάδα (του) για να συνεχίσει την καριέρα του. Του το έλεγαν αλλά δεν το πίστευε, όπως ο ίδιος έχει δηλώσει, πως το επίπεδό του δεν έκανε για το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Στον Ηρακλή λοιπόν για χρόνια, να μαγεύει τους φιλάθλους με τις μαγικές του ντρίμπλες και να εκθέτει ανεπανόρθωτα τους αμυντικούς. Θέαμα, χορευτικές σχεδόν φιγούρες με τη μπάλα στα πόδια, επινοήσεις κοφτερού - καθαρού μυαλού, οργάνωση και εκτέλεση μαζί. Τον είπαν Νουρέγιεφ και δεν είχαν άδικο. Απίστευτα πράγματα που θα μπορούσαν να γίνουν θρυλικά αν κατάφερνε να πάρει μεταγραφή εκτός Ελλάδας. Να βρεθεί σε γήπεδα που έπαιζαν μπάλα και δεν την κλωτσούσαν απλώς.

Εννέα τέρματα από το σημείο ... του κόρνερ!!!
Ένας τελικός κυπέλου Ελλάδας με τον Ολυμπιακό που έμεινε ως ο τελικός του Βάσια.
Μία συμμετοχή στη μικτή κόσμου παρέα με τον Μπεκεμπάουερ, το Κέμπες, τον Κίγκαν το 1984 στη Νέα Υόρκη.

Τουλάχιστον ψηφίστηκε ως ο καλύτερος 'Ελληνας παίχτης της τελευταίας 50ετίας (από τους έλληνες φιλάθλους) και έστω κι έτσι βρέθηκε στο κατάλογο της UEFA με τα μεγάλα ονόματα της μπάλλας, Κρόϊφ, Εουσέμπιο, Γιασίν, Τζοφ, Μπλαχίν κ.ά., εκεί που ανήκει.

Όταν πρωτοείδα στιγμιότυπα από αγώνες του νόμιζα πως ήταν αφιέρωμα σε ξένο ποδοσφαιριστή που έως εκείνη τη στιγμή δεν τον είχα ακουστά.
Σήμερα τον είδα σε διαφήμιση στη τηλεόραση και τον έφερα και εδώ.
Δημοσίευση σχολίου