Δευτέρα, 26 Μαΐου 2008

Ο καθρέφτης

Κοιτάχτηκα στον καθρέφτη μου σήμερα. Ε, όχι για πρώτη φορά βεβαίως. Σήμερα όμως ο καθρεφτάκος μου ήταν λαμπερός, ξάστερος. Κοιτάχτηκα μέσα του και ένιωσα όμορφα. Του χαμογέλασα και μου το ανταπέδωσε. Τι περίεργο, σκέφτηκα. Από πότε έχω να το κάνω αυτό; Μπα, δεν θυμάμαι. Πάει πολύς καιρός φαίνεται. Το κατάλαβε κι'αυτός κι απόρησε. Με κοίταξε ξανά και ξανά και μάλλον φοβήθηκε όταν ξεστόμισε : " θέλεις να έρθεις εδώ, κοντά μου; θέλεις να διαβείς χιλιόμετρα για να φτάσεις στην άλλη σου μεριά;" Δεν απάντησα αμέσως. Δεν είναι πως φοβήθηκα κι εγώ αλλά είναι πως σκέφτηκα μη και "μαρμαρώσουμε" κι δυο μέσα στο γυαλί του. Αλλά πάλι, και τι μ'αυτό; κι' αντίκρυ που στεκόμαστε τόσο καιρό το ίδιο δεν είναι; κάθε πρωί δεν του ρίχνω μια ματιά; άλλοτε βιαστικά, άλλοτε θλιμμένα, άλλοτε γελαστά, άλλοτε νευριασμένα, άλλοτε νοιασμένα, άλλοτε κουρασμένα κι' άλλοτε ..., κι' άλλοτε ..., τόσα πολλά "κι' άλλοτε". Ναι, είναι αλήθεια κάποιες φορές δεν κοιταζόμουν μέσα του, περισσότερο για να μην δει αυτό που θα έβλεπε και να μην το δω κι' εγώ μαζί του. Σήμερα λοιπόν, που κοιταχτήκαμε στα μάτια τελικά, μιας και δεν με είχε ξαναδεί έτσι, έχασε ... τη μπάλλα και φφφσσστττ ο καθρεφτάκος μου θάμπωσε. Έκανα ώρα να συνέλθω. Αναρωτιόμουν, την χαρά δεν την αντέχω; Κι' ακόμα δηλαδή το ίδιο ρωτιέμαι.

Μόλις ξαστερώσει ο καθρέφτης μου μπορεί και να μου απαντήσει.
Δημοσίευση σχολίου