Παρασκευή, 23 Μαΐου 2008

Στιγμές που αγγίζω την ... ουτοπία μου

Δεν μπορεί, θα ξέρετε για τι μιλάω. Για εκείνες τις στιγμούλες ζωής που χωρίς να έχουν τίποτα ιδιαίτερο, είναι πλήρεις.

Ολόγιομες γαλήνης, ηρεμίας, χαλάρωσης, ευχαρίστησης. Στιγμές χωρίς όνειρα, χωρίς ταξίδια, χωρίς μεγάλα λόγια. Ταπεινές και φτωχές, ασήμαντες και καθημερινές, οικείες και κρυστάλλινες, απαλές και τρυφερές.

Σαν να είσαι σε σύννεφο ολόλευκο - πουπουλένιο και να αρμενίζεις ψηλά στον ουρανό, ενώ την ίδια στιγμή τριγυρνάς στο σπίτι για την εβδομαδιαία συντήρησή του ή ακόμα καλύτερα βρίσκεσαι σ'ένα γραφείο και με σκυμμένο το κεφάλι προσποιείσαι πνευματική εργασία.

Όταν συνειδητά αντιλαμβάνομαι τις ευτυχισμένες στιγμίτσες μου, που σας βεβαιώ, απέχουν πολύ αυτών που περιμένω με μεγάλες προσδοκίες, αγγίζω τη δική μου ... ουτοπία, να ικανοποιούμαι δηλαδή με το ελάχιστο, το αμελητέο, το απαρατήρητο αρκεί αυτό να προσφέρεται αυθόρμητα, χωρίς ιδιοτέλεια ή συμφέρον.

Δημοσίευση σχολίου