Τρίτη, 20 Μαΐου 2008

Οι 10 ημέρες που συγκλονίζουν

Να λοιπόν που σε κάτι τα έχουμε καταφέρει πολύ καλά!!! Έχουμε βρει πιθανόν τον καλύτερο τρόπο για να καταφέρουμε το πρώτο και ίσως πιο ισχυρό πλήγμα στα παιδιά μας τις μέρες αυτές. Τις μέρες των περίφημων Πανελληνίων εξετάσεων.
Κάποτε άκουσα έναν πολύ εύστοχο και εντυπωσιακό χαρακτηρισμό που τον θυμάμαι ακόμα. Ένας υποψήφιος είχε μιλήσει για την "κρεατομηχανή" των 18 του χρόνων. Ένα σπουδαίο κείμενο το οποίο δυστυχώς δεν κράτησα, ίσως γιατί τα συναισθήματα αυτού του παιδιού ήταν τόσο δυνατά και συγχρόνως τόσο καταγγελτικά που το έλλειμμά μου σε απαντήσεις με έκανε να μην το φυλάξω.
Σήμερα, στην πρεμιέρα των εξετάσεων, μπορεί να εύχομαι σε όλους αυτούς τους μικρούς αγωνιστές να επιτύχουν την καλύτερη δυνατή απόδοσή τους, αφού δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να μετριάσω τον σφοδρό πόλεμο ψυχών και μυαλών που ξεκινάνε, αλλά κυρίως τους εύχομαι να διαβούν το πεδίο της μάχης με τις λιγότερες απώλειες για την ψυχή τους.

Πριν δυο χρόνια πέρασα την δοκιμασία του γονιού που στηρίζει έναν τέτοιον πολεμιστή. Ανεξάρτητα με το αποτέλεσμα της μάχης του δικού μου παιδιού, θυμάμαι ακόμα πολύ έντονα πως αυτό που κυρίως με ένοιαζε ήταν η ψυχική του κατάσταση.
Εφιάλτης να βλέπεις το παιδί σου να τρέμει σαν το φύλλο στο βοριά γιατί έπρεπε να το εξετάσουν στα Μαθηματικά με όλη αυτή την τρομακτική επισημότητα, κάποιοι "σπουδαίοι επιστήμονες- παιδαγωγοί" που εκείνη τη χρονιά πέτυχαν να δώσουν ακόμα και λάθος θέμα.
Εφιάλτης να κοιτάς το ρολόι και να περιμένεις το τηλεφώνημά του μετά από κάθε μάθημα για να δεις αν επέζησε. Θυμάμαι, όταν έδινε Φυσική, υπήρξε καθυστέρηση στην διαβίβαση των θεμάτων και αν και τα Μ.Μ.Ε το είχαν ανακοινώσει, εγώ δεν το άκουσα κι η ώρα περνούσε, το τηλέφωνο δεν χτύπαγε και η μόνη μου σκέψη ήταν πόση ευθύνη φέρω εγώ για ό,τι μπορεί να του συνέβαινε. Όταν τελικά με πήρε, αλήθεια σας λέω, δεν τον άφησα να μου πει τι έκανε με τη Φυσική, αν και η φωνή του έδειχνε πως είχε κερδίσει τη μάχη της. Το μόνο που ήθελα να μάθω ήταν αν είναι στο σπίτι μας, ασφαλής.
Όταν τελείωσαν "οι 10 ημέρες" που συγκλόνισαν τη δική μου οικογένεια έως σήμερα προσπαθώ να ανιχνεύσω τα σημάδια τους σε όλους μας.
Ο γιος μου με κοιτάζει με απορία για το Πανεπιστήμιο που του εκθείαζα. Η κόρη μου πρόωρα θα έλεγα έχει πάρει το μήνυμα για το τι την περιμένει. Ο άντρας μου κι εγώ ετοιμαζόμαστε να σφίξουμε τα δόντια για να την συνοδεύσουμε στο δικό της πολεμικό επεισόδιο.

Θα μου πείτε βεβαίως ποια είναι η δική μου πρόταση για την διαδικασία των εξετάσεων; Έχω απόψεις μα σήμερα, η καρδιά μου είναι κοντά σε όλα αυτά τα παιδιά που περιμένουν στο θρανίο να "δικαιώσουν" με αυτό το τρόπο μέσα σε 18 περίπου ώρες την προσπάθειά τους για ένα "καταξιωμένο" αύριο όπως τους έχουμε υποσχεθεί.

Δεν ξέρουν ακόμα πως δεν κρατάμε τις υποσχέσεις μας ...
Δημοσίευση σχολίου