Τρίτη, 29 Απριλίου 2008

Απαράδεκτον έως ... ηλίθιον

Βλέπετε τα "ν" στο τέλος των λέξεων του τίτλου;
Είναι οργή προς εμένα. Όταν η οργή κάνει την εμφάνισή του, προφέρω τις λέξεις ακέραιες, λες κι έτσι καταφέρνω την απόλυτη έκφραση του νοήματός τους. Με λίγα λόγια, μου δηλώνω πεντακάθαρα τι νιώθω.

Είναι λοιπόν απαράδεκτον και καταντάει ηλιθιότητα η "χρόνια ίωση" του μυαλού μου.
Βέβαια και οι ηλίθιοι χρειάζονται, έτσι για να ξεχωρίζουν οι μη ηλίθιοι. Αλλά που να πάρει η ευχή, όσο ηλίθιος κι αν μπορεί να γίνεις, είναι απαράδεκτο να επιτρέπεις στον μη ηλίθιο να νιώθει πως είναι σπουδαίος, μόνο και μόνο γιατί εσύ έχεις γίνει πανηλίθιος. Και μετά τι σου φταίνε, τι μας φταίνε οι άλλοι; Καλά κάνουν και νιώθουν και είναι σπουδαίοι. Εμείς τους κάνουμε έτσι και μάλιστα με ιδιότητες που δεν έχουν, με χαρακτηριστικά που τους δίνουμε εμείς.
Βγάζουμε τα ματάκια μας με τα ίδια τα χεράκια μας.
Έχω φτάσει, στο σημείο δε, να μακαρίζω αυτούς που δεν καταλαβαίνουν τις φαντασιώσεις τους διότι μέσα στην άγνοια, μπορεί να μειώνεται η αυτοεκτίμησή τους, αλλά έχουν την παρηγοριά της αποδοχής του μοιραίου. Στο μοιραίο δεν αναζητάς τον υπεύθυνο. Άσε που νιώθεις και μια σχετική ικανοποίηση ότι έκανες ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν να κάνεις και κάτι υπέρτατο εμποδίζει το αποτέλεσμα που επιθυμείς.


Μακάριοι λοιπόν οι πτωχοί τω πνεύματι, διότι οι άλλοι που ασκούν το ρημαδιασμένο βρίσκονται πολλάκις στην "ευχάριστη" θέση να αναγνωρίζουν την η λ ι θ ι ό τ η τ ά τους.

Αυτά έγραψε μια ηλίθια νοτα, γιατί αν δεν τα έγραφε ... θα έσκαγε.
Δημοσίευση σχολίου