Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2008

Second life

Έτσι ορίζεται από τους ειδικούς τουλάχιστον το blogging. Μιας και είναι ειδικοί, κάτι θα ξέρουν περισσότερο αλλά δεν τα ξέρουν κι όλα ε;
Αρχικώς αναρωτήθηκα τι σημαίνει ο όρος; Η μετάφραση λέει: δεύτερη ζωή και προφανώς εννοείται, παράλληλη δεύτερη ζωή. Δηλαδή δίπλα στην πρώτη, την πραγματική, υπάρχει και η άλλη, η διαδικτυακή που πολύ φοβάμαι πως έχει τις διαστάσεις, για τους ειδικούς, της φανταστικής. Για μένα αυτό είναι λάθος, ως γενική εκτίμηση τουλάχιστον.
Οι άνθρωποι που διαλέγουν και την διαδικτυακή επικοινωνία ως μέσο έκφρασής τους ή ως τρόπο να βρουν αλληλεπίδραση δεν ζουν στην φαντασία τους. Το να υπάρχεις γραπτώς σε δημόσια θέα, ανεξάρτητα πόσο μεγάλη ή μικρή είναι, δεν είναι εύκολο ως επιπόλαιο ή ως προσπάθεια παραπλάνησης ή ως ευκαιρία μασκαρέματος. Θεωρώ πως είναι δύσκολο, χρονοβόρο και επίπονο γιατί κινείται η διαδικασία της σκέψης και όταν εκθέτεις αυτά που με άλλον τρόπο, ίσως να μην μπορούσες να πεις και όταν διαβάζεις τις λέξεις των άλλλων. Ανοίγει μπροστά σου ένας κόσμος με περίπου ίδιους κανόνες με τον κόσμο που ξέρουμε και με μόνη διαφορά την περιβόητη ανωνυμία.
Επειδή, τις περισσότερες φορές, οι άνθρωποι στην «second life» τους χρησιμοποιούν ψευδώνυμα με κανέναν τρόπο δεν πιστεύω πως αυτό γίνεται μόνο και μόνο από επιθυμία να ζήσουν σαν κάποιοι άλλοι στον κυβερνοχώρο. Το αντίθετο. Πιστεύω πως αναζητούν την ακόμα πιο μεγάλη αλήθεια τους και αν δεν το καταφέρνουν, στην χειρότερη περίπτωση κουβαλούν τους ίδιους εαυτούς τους αυτούσιους, με όλα τα συν και τα πλην τους είτε με ονοματεπώνυμο, είτε με ψευδώνυμο.


Επειδή μπορούμε ανωνύμως να πούμε και μια κουβέντα παραπάνω έξω από τα συνηθισμένα μας δεν σημαίνει πως είμαστε άλλοι. Είμαστε οι ίδιοι. Μα ακριβώς οι ίδιοι μόνο που αφήνουμε να φανούν και λίγα παραπάνω. Αυτή η κουβέντα παραπάνω που νομίζουμε πως κάνει τη διαφορά.

Στο δισάκι μας έχουμε πάντα και παντού εμάς. Μην αμφιβάλλετε γι’ αυτό.
Δημοσίευση σχολίου