Τρίτη, 16 Ιουνίου 2015

Γούστα είναι αυτά ...

Απόψε θα σας γράψω για ένα απόγευμα Κυριακής (όχι ολόκληρο, μιας ωρίτσας μόνο).

Ήθελα να δει η Χλόη μου, η συντρόφισσα σκυλίτσα μου, την θάλασσα. Έχει γενικώς πρόβλημα στο να μετακινείται με αυτοκίνητο και οι αυτοκινητάδες μας είναι σπάνιες, αλλά χθες, μετά τον μεσημεριανό μας ύπνο, είπα να το προσπαθήσω. Εντάξει, ταλαιπωρήθηκε στην διαδρομή, ευτυχώς ήταν μικρή, περίπου τέταρτο να πάμε και το ίδιο να γυρίσουμε, αλλά παρόλα αυτά "παιχνιδίσαμε" στην ακρογιαλιά έστω για λίγο και έστω πολύ προσεκτικά για να μην "ενοχλήσουμε" κανέναν. Στρώσαμε δυό πετσετούλες στην αμμουδιά και ξαπλώσαμε δίπλα δίπλα να "ησυχάσουμε" στην σιωπή μας. Η αλήθεια είναι πως η Χλόη μου ήταν έξω από τα νερά της, πρώτη φορά τόσο νερό μαζεμένο έβλεπε και μάλιστα να κινείται από μόνο του κάποιες στιγμές καταπάνω της. Κάθε μικρό κυματάκι την έβγαζε από την ηρεμία της και όλο και πιο κοντά μου ερχόταν.
Ήταν απόλαυση να την κοιτάζω!
Ήταν γαληνεμένη ώρα.
Ήταν η μόνη συντροφιά που ήθελα.
Ήταν γιατρικό για τις σκοτούρες.
Ήταν και είναι η επιλογή μου ως μέτρο ισορροπίας της δεδηλωμένης πλέον μοναχικότητάς μου.
Είμαι σίγουρη πως αυτή η επιλογή μου είναι ιδανική. Μου το λέει η καρδιά μου και όσο κι αν η λογική μου το βρίσκει απίθανο, καταλήγω πως εγώ στη ζωή πορεύομαι βασικά με την καρδιά. Γούστα είναι αυτά ...
Δημοσίευση σχολίου