Γεια σου Μυρσίνη!

Πέρασε η μέρα με ένα τελεσίδικο τρόπο. Η Μυρσίνη το ήξερε αυτό. Όλη μέρα το ένιωθε.
Τελεσιδικία!
Σε "τρεις λέξεις" το πόρισμα του ... πειράματος!
Ναι, δεν έχει απορίες. Τα λόγια δεν επαρκούν για να καλύψουν τις πράξεις. Πάντα οι δεύτερες υπερτερούν και ξεμπροστιάζουν ακόμα και τις μνήμες της καρδιάς, αυτές τις πανίσχυρες. Αν είναι όμως πανίσχυρες αυτές το ίδιο κι ακόμα περισσότερο είναι η Μυρσίνη κι ας αισθάνεται ντροπιασμένη ... πολύ ντροπιασμένη.
Μονάχη της ντροπιάστηκε, μονάχη της θα ξεντροπιαστεί.

"Μια Ναυτική Ιστορία" .. της Μυρσίνης

... είχα παρακολουθήσει στην Οθόνη του υπολογιστή μου μια ιστορία ... ανθρώπινη ... για τον συγγραφέα της ίσως Ανόητη επειδή ήταν ... ερωτική.
Με είχε αγγίξει πολύ, ίσως επειδή ο γραπτός λόγος με φτάνει περισσότερο από ότι μια προφορική εξιστόρηση.
Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω στα σίγουρα τα κίνητρα της έκθεσης αυτής του γράφοντας και πως άλλωστε θα μπορούσα να τα ξέρω, όμως επειδή ήταν δοσμένη η ιστορία του σε ... συνέχειες ... κομμάτι με κομμάτι της ... με τρόπο καλλιτεχνικό και με αρκετή δόση σασπένς, παρότι ήταν προφανές εξ' αρχής ότι υπήρχε τέλος στη σχέση αυτών των ανθρώπων, την παρακολούθησα με συνέπεια και ενδιαφέρον. Ήταν μια ιστορία ενός Ανόητου, υποστήριζε ο ίδιος, για μια πριγκίπισσα της Ανατολής!

Μπαίνω στον πειρασμό να γράψω με ανάλογο τρόπο μια ιστορία της ζωής της Μυρσίνης μου και να την τελειώσω εκεί που ο Μανώλης της μπαρκάρει για τα ξένα. Μια Ναυτική Ιστορία, δηλαδή, έτσι για να δω πόσο καλά μπορώ να "παρατηρήσω" τους ανθρώπους και πόσο καλά μπορώ να "ερμηνεύσω" την ιστορία τους.

Είναι ένα κάποιο σχέδιο ....

Λέξεις

Στάση Τέρμα!
Απέναντι μια βιτρίνα .. παιχνίδια .. ράφια .. στολίδια .. γυάλισμα στη τζαμαρία!
Άδικος κόπος!
Ούτε προορισμός .. ούτε επιστροφή!
Ήταν το Τέρμα και η βάρδια έληξε!

Η Μυρσίνη περπατάει ..
.. λέξεις άτακτες και τακτικές .. σπίτι .. "μη ρωτάς" .. καλοκαίρι .. ήλιος .. ζέστη .. βιβλία .. σκέψεις .. ημερολόγιο .. "Πλωτή Πολιτεία" .. κουράγιο .. αδιανόητο .. αποδεκτό .. παράλογο .. διαδικασία .. ενδεχομένως .. θα δείξει .. ο "υπεύθυνος της χαράς" .. μη αναστρέψιμο .. αδιάφορο .. ανέγγιχτο (!) .. άρωμα .. ανάγκη .. γιασεμί .. χειμώνας .. "Ο Κλόουν" .. επέτειος(:)) ..

Ο Μανώλης ταξιδεύει!

Κανένας!

Κανένας δεν σου παίρνει το ζόρι σου, μοναχός ο καθείς, αλλά ... χωρίς κανέναν το ζόρι είναι μεγαλύτερο.
Ενδεχομένως αυτή είναι η πικρή αλλά πραγματική ουσία της ζωής.

Το λοιπόν ακόμα μία Παρασκευή!

Η Μυρσίνη το γυροφέρνει μέρες τώρα το κουτάκι! Γαλάζιο και με βελουτέ κάλυμμα και χρυσά γράμματα απέξω. Πρέπει να τακτοποιήσει το περιεχόμενό του αλλά και πάλι ποιός ο λόγος; Μάλλον το καλύτερο θα'ταν να τ'αφήσει στην τύχη του. Γεμάτο και συγχρόνως αδειασμένο!

Το άδειο είναι ευρύχωρο για το κενό!
Να χαρώ εγώ την λογική του!! 

ΠΡΟΣΕΞΤΕ!!!!!

Προσέξτε την ψυχή σας, προσέξτε μην κάποιος την "δολοφονήσει". Η ζημιά είναι ανεπανόρθωτη!!!
Κι'αν στο ξύπνιο σας το διαχειριστείτε, στον ύπνο σας ... το μέγεθος της ζημιάς θα φανεί σε όλο του το μεγαλείο όσος χρόνος κι αν περάσει από την ... δολοφονία της.

σαν πικραμύγδαλο

Τελικά δεν βρέθηκε τρόπος να γλυκάνει η "Παρασκευή"!!!!

Πικραμύγδαλο!!!

Συνοπτικά ...

Τόσο ... όσο ...
Μια εντελώς "άχρηστη" ανταπόκριση!

ΟΥΦΦΦΦΦ, Τοξικός!!!!!!!!!!!!!!!

Η τοξικότητα που βαραίνει απίστευτα πρέπει να  υπερισχύει της επιθυμίας να υποστηρίξεις κάποιον, έτσι ακριβώς το σκέφτηκε η Μυρσίνη και πλέον αναλογίζεται πως πρέπει να το κάνει πράξη. Πολλοί και μάλιστα ιδίως οι "αναξιοπαθούντες" είναι τρομερά χειριστικοί και με ιδιαίτερες ικανότητες να "οσφραίνονται" τα θύματά τους, το δε πιο περίεργο είναι πως τα θύματα νομίζουν πως είναι έξυπνα!!

Το σενάριο αυτό ΠΡΕΠΕΙ να τελειώσει, σχεδόν το φώναξε δυνατά και πάλι η Μυρσινούλα μας. Καιρός το θύμα να θυμώσει. Με το θυμό, ενεργείς, μετά, στο στάδιο της απογοήτευσης, αναλύεις όσα χρειάζεται να αναλυθούν και με τον χρόνο μπορεί να αναγνωρίζεις αυτούς τους "πολύπλοκους" και "δύσκολους" ασθενείς της "συμπεριφοράς" και άντε και με λίγο παραπάνω χρόνο να τους στέλνεις "αδιάβαστους" επιτέλους!!!

Κοντά τα μαλλάκια της Μυρσινούλας και ολίγον σπαστά αλλά τώρα είχαν φρικάρει στην πιο κατσαρή εκδοχή τους. Να αποδέχεται κανείς την διαφορετικότητα των φίλων του είναι εξαιρετικά σημαντικό αλλά όταν το "διαφορετικό" εν τέλει σε απωθεί, δώσε μια κλωτσιά βρε αδερφέ να ηρεμήσεις .....

Ταξιδεμένη χαρά!

Ταξιδεύει ο Μανώλης και η Μυρσίνη έμεινε με τις φωτογραφίες τους, όχι πολλές, δεν του άρεσε ποτέ του Μανώλη να στήνεται στο φακό, αλλά έχει μερικές από τον καιρό πριν φύγει.
Συχνά τις χαζεύει, δεν τις κοιτάζει, αυτό θα ήταν ιδιαίτερα επίπονο, τις θυμάται μόνο αλλά είναι το ίδιο σαν να τις βλέπει.
Έχει κι εκείνες τις άλλες που δεν φαίνονται οι ίδιοι αλλά το τί έβλεπαν.
Από κείνον τον καιρό της έμεινε η συνήθεια να φωτογραφίζει περισσότερο τα γύρω της και όχι πια πρόσωπα, μόνο αντικείμενα, τοπία, σκηνές, χωρίς μορφές ανθρώπινες.
Πιο εύκολα έτσι, πιο ήπια.
Παίρνεις την αύρα των στιγμών χωρίς την σκληρότητα της χαράς τους κι η χαρά γίνεται έτσι πιο μαλακή, σχεδόν ανάλαφρη και πετάει για να φτάσει τον ταξιδεμένο και γυρνάει πίσω και ξανά μανά το ίδιο.
Τι όμορφη που είναι η ζωή!!!