Η μοναδική, του Σωλ Μπέλοου από τις Εκδόσεις Καστανιώτη

Πριν αναφερθώ στο βιβλίο μου αυτό πρέπει να σημειώσω πως είναι εντελώς διαφορετικό όταν διαβάζεις ένα βιβλίο από όταν προσπαθείς να παρουσιάσεις αυτό που το έκανε για σένα ξεχωριστό. Υπάρχει ακόμα η πιθανότητα να μην είναι το κυρίως θέμα που σε άγγιξε αλλά ένα μικρότερο, μπορεί απλώς ένας χαρακτήρας, μπορεί μόνο μια διήγησή του, μια σκηνή του, μια εικόνα του.
Είναι μαγικός ο κόσμος των βιβλίων.

«‘Ένα αστραφτερό κείμενο, όπου ο νομπελίστας συγγραφέας μιλάει κωμικοτραγικά για την αντοχή και την επιμονή της πρώτης και μοναδικής αγάπης.»
Έτσι περιγράφεται κριτικά «Η μοναδική» στο οπισθόφυλλό της από τις Εκδόσεις Καστανιώτη.

Ο Χάρυ Τρέλμαν, το κεντρικό πρόσωπο του βιβλίου και αφηγητής, είναι αυτός που έκλεψε την παράσταση, για μένα, ως χαρακτήρας.
Ο Μπέλοου «χτίζει» έναν άνθρωπο που κρύβει τα συναισθήματά του, που είναι θεληματικά μυστήριος για τους άλλους για να ανακαλύψει τελικά, κάπου μετά τη μέση ηλικία, ότι είναι ανίκανος να πει τι αφορούσε αυτό το μυστήριο ή γιατί ήταν ποτέ απαραίτητη η ύπαρξή του. Το μόνο που ήξερε ήταν πως σκεφτόταν πολύ γρήγορα και το ίδιο γρήγορα συνέτασσε τις σκέψεις του με αποτέλεσμα η ομιλία δυσκολευόταν να τον παρακολουθήσει. Όσο δε για το βασικό αίσθημα προς την Έιμυ που αντέχει και επιμένει επί χρόνια, το αίσθημα του έρωτα, το χρεώνει στη φύση του και όχι στην συνειδητή υπόστασή του.

Είναι καταπληκτικό να παρακολουθώ στο μικρό βιβλίο αυτό των 121 σελίδων, τον Χάρυ, τον οξυδερκή ερευνητή των ανθρώπων κατ’επάγγελμα, να πλησιάζει πόντο με πόντο την δική του εξερεύνηση έως ότου την παραδώσει ολάκερη σε απευθείας σύνδεση στο ίδιον και στην Έιμυ, έως ότου βγει από τον εαυτό του και κοιτάζοντας το πρόσωπό της αντιληφθεί πλήρως πως κανένας άλλος άνθρωπος στη γη δεν είχε τα χαρακτηριστικά της. Και αυτό ήταν το πιο εκπληκτικό πράγμα στη ζωή του κόσμου τούτου γι'αυτόν. Το πιο ευλογημένο.

Το μοναδικό …

Το μυστικό του χρυσοχόου.
Έλια Μπαρθελό
Εκδόσεις Πατάκη

(Μια εξαιρετική ιστορία φαντασίας για το αδύνατο της αγάπης στο τέλος του 20ου αιώνα).

Ένας έφηβος και μια ώριμη κυρία, μία νεαρή κοπέλα κι ένας μεσήλικας, η Ισπανία της δεκαετίας του ’50, του ’70, και η τελευταία χρονιά του 20ου αιώνα.

Ο έφηβος ερωτεύεται μια ώριμη κυρία αλλά βέβαια τα σχόλια της μικρής κοινωνίας της επαρχιακής πόλης που ζουν κάνουν τον έρωτά τους αδύνατον. Μεσήλικας και χρυσοχόος πια επιστρέφει στην ίδια πόλη πριν εγκατασταθεί μόνιμα στην Νέα Υόρκη. Οι αναμνήσεις έρχονται και στην αναστάτωση που φέρνουν, οι χρόνοι μπερδεύονται τόσο, που ο μεσήλικας χρυσοχόος συναντά την ώριμη κυρία ως νεαρή κοπέλα και ξανά την ερωτεύεται. Αυτή τη φορά της υπόσχεται να την πάρει μαζί του στην Αμερική αλλά τα σχέδια αναβάλλονται και φεύγει πάλι χωρίς να της πει κουβέντα. Στο δρόμο προς τη Νέα Υόρκη θυμάται πως, όταν την είχε γνωρίσει έφηβος, είχε μάθει ότι κάποιος ώριμος άντρας είχε περάσει από τη ζωή της και της είχε υποσχεθεί ένα μεγάλο ταξίδι που βέβαια δεν έγινε ποτέ.

Ο Χρυσοχόος γράφει για τον ίδιον, μόνο για τον ίδιον πια, μιας και δεν υπάρχει κανένας άλλος πλέον. Γράφει στο τέρμα του, την Νέα Υόρκη, για ό,τι κατέγραψε πριν την τελειωτική του αναχώρηση από την πατρίδα του σαν από τη ζωή του.

Ένα μικρό μυθιστόρημα, ένα μικρό βιβλιαράκι που διαβάζεται απνευστί και δύσκολα ξεχνιέται όπως το υπόσχεται στο οπισθόφυλλο και το ίδιο.
Μια διπλή ιστορία αγάπης σε τρεις χρόνους. Παρόν, παρελθόν και εκεί όπου οι χρόνοι διασταυρώνονται.
Εκεί λοιπόν, στην διασταύρωση του χρόνου, στο φανταστικό και συγχρόνως υπέρ-ρεαλιστικό χρόνο, συνειδητά αναρωτιέσαι αν «η νοσταλγία αιχμαλωτίζει την ψυχή».

Αναρωτιέμαι …