Μετάβαση

Θα σας διαβάζω ...

2008-11-23T19:52:00.006+02:00

«Ο χειμώνας έρχεται (επιτέλους) και οι κερασιές θα ανθίσουν και φέτος»
Έτσι μου έγραψε σ’ ένα σχόλιό του ο (μονος) Κούκος.

Περιμένοντας λοιπόν τις … κερασιές, σας αφήνω.
Ξέρω, ξέρω κάπως απότομο αυτό μετά την επιθυμία για επανεκκίνηση με τη συντροφιά σας. Δεν μου φταίτε εσείς φυσικά. Το αντίθετο θα έλεγα. Η παρέα όλων σας, ανεξαιρέτως, σπουδαία έως πολύτιμη ώρες ώρες. Πιστεύω όμως πως ήρθε η ώρα να μείνω μόνη, όπως είναι και το φυσικό μου άλλωστε. Για να πω κι άλλη μια αλήθεια τελευταία είχα γίνει και μονότονη. Τόση καταχνιά, τόσο μαύρο (όσο υπέροχο κι αν είναι) κουράζει, γίνεται βαρετό, πτοεί, θλίβει, κάποιες φορές μπορεί και να εκνευρίζει. Φαντάζομαι πως κάποιοι από σας θα αναρωτηθήκατε, μα τίποτα καλό δεν βρίσκει κι αυτή η νοτα, και θέλει να είναι και μελωδική;;; χαχα Μην σας νοιάζει. Βρίσκω και «καλά» αλλά όχι τις ώρες που είμαι «μονάχη». Τις άλλες ώρες είμαι φυσιολογική, σαν όλους σας.

Η "νοτα μου" δεν έκλεισε χρόνο, έκανε όμως «μια πλήρη βόλτα στο σπιράλ του χρόνου της». Μια υπέροχη βόλτα που τελικά δεν είχε ρίσκο. Πειραματικά ξεκίνησε και ως αποτέλεσμα κρίνω πως δεν είχε ρίσκο. Πέρασα καλά μόνη μαζί σας.

Σας την αφήνω για να με θυμάστε μαζί με το υπέροχο φαναράκι του Takiz.

Δεν χρειάζονται λόγια πολλά. Θα φύγω όπως ήρθα. Απλά …

Ένα ακόμα ευχαριστώ στη Marianna που ήταν η πρώτη που με δέχτηκε στη γειτονιά μας και χίλια άλλα σε όλους σας και σε καθένα χωριστά.

Θα σας διαβάζω …

... επανεκκίνηση.

2008-11-13T01:47:00.002+02:00

Και τα κομμάτια μαζεύονται
ξανά,
σαν μαγνήτες τραβάνε το ένα τ'άλλο
πάλι.
Όρθια ...
Ό,τι έχει απομείνει εκεί χαμηλά
πετιέται
στους "άχρηστους" θησαυρούς
- τους δικούς μου -
ταξίδια του μυαλού στο χρόνο.

Πάμε ξανά ...
Πάμε πάλι ...
μαζί
να πάρω ό,τι βγάζετε,
ό,τι πιστεύουμε πως μοιράζεται, προσφέρεται
για ... ε π α ν ε κ κ ί ν η σ η.
Τι μύθος κι αυτό!!!

Λευκό το φεγγάρι απόψε
μπα, δεν θα βρέξει ...

Τούτο το ξημέρωμα ... στο πάτωμα

2008-11-07T03:18:00.001+02:00

Κοντά στα κύματα
θα χτίσω το παλάτι μου
Θα βάλω πόρτες
μ' αλυσίδες και παγώνια
Και μες στη θάλασσα
θα ρίξω το κρεβάτι μου
γιατί κι οι έρωτες
μου φάγανε τα χρόνια

Να κοιμηθώ στο πάτωμα
να κλείσω και τα μάτια
γιατί υπάρχουν κι άτομα
που γίνονται κομμάτια

Ξυπνώ μεσάνυχτα
κι ανοίγω το παράθυρο
κι αυτό που κάνω
ποιος σου το' πε αδυναμία
Που λογαριάζω το μηδέν μου
με το άπειρο
και βρίσκω ανάπηρο
τον κόσμο στα σημεία

Να κοιμηθώ στο πάτωμα
να κλείσω και τα μάτια
γιατί υπάρχουν κι άτομα
που γίνονται κομμάτια...

Ένα υπέροχο δώρο
σ' ευχαριστώ R

Άραγε

2008-10-30T23:58:00.003+02:00

Περιμένω να γυρίσει η μέρα

δεν θέλω ύπνο απόψε μη και δω το ίδιο όνειρο
- τα νύχια μου μπηγμένα στη γη
να σκάβουν
να ξεθάψουν τα χαμένα -

γελιέμαι όμως και το ξέρω

πάντα ονειρεύομαι τη νύχτα
και πάντα το πρωί ξεχνιέμαι

στο φως, φοράω φυλαχτό
το βράδυ μένω μόνη

ακίνητη
άπνοη

θα σκάψω βαθιά απόψε άραγε;;;

πέρασε η ώρα
έφτασε

μην καθυστερώ
άλλη μια νύχτα

τι διαφορά;
καμιά

Σ η μ ά δ ι α ... μ ο υ

2008-10-27T20:18:00.004+02:00

Ένα κομμάτι χαρτί βρήκα
το είχα ανάγκη και νάτο
άγραφο
περίμενε
δισταγμός να το γεμίσω
πρόκληση να το τσαλακώσω
πείσμα να μην το κάνω.

Εδώ είσαι «νότα», μόνη σου μ’αυτό,
σβήσε όσες φορές θέλεις,
διόρθωσε όσα μπορείς,
ας σε πάρει όσο θέλει,
ας κουραστείς όσο παίρνει,
αλλά γράψε, γράψτα όλα,
όλα … όσα γράφονται γιατί τόσα καταλαβαίνεις …

Δεν ψάχνω σημάδια, εκείνα με φτάνουν
τα κοιτάω, τα νομίζω τέτοια, τα θέλω έτσι
με ανακουφίζουν, με προχωράνε, με γλυκαίνουν
και μετά φοβάμαι
δεν είμαι της τύχης μια «νότα»
είμαι της λογικής
και να ο … γρίφος!!! δίχως στίξη

Γράφονται τα όνειρα, οι εφιάλτες, οι χαρές, οι λύπες στη κούνια μας
Ή το κυνήγι τους αρχίζει στο πρώτο βήμα μας …

Σημάδια
…τοπία ανοιχτά, διαδρομή, ποίηση και στοργή …
……………
Να μ’ αγαπάς εαυτέ μου σ’ έψαχνα παντού
Κι ενώ ενοχές κι αντοχές μου ‘δίναν ραντεβού
απ’ τα ακριβά μου στα πιο φθηνά
κι απ’ τη φωλιά μου στο πουθενά
συναντηθήκαμε στη μέση του καιρού
……………

Πείτε μου ...

2008-10-17T17:45:00.002+03:00

στη διαδρομή
ψάχνω - ψάχνομαι
ανοίγω τρύπες
χώνομαι - χάνομαι
βουλιάζω - ακρωτηριάζομαι
καίγομαι - λαμπαδιάζω
(αναισθητικό, αντισηπτικό, αναλγητικό)
αρνούμαι - πορεύομαι ...

(ξέρει κανείς πως κατεβαίνουν τα ρολά;;;
ξέρει κανείς πως κλειδώνει η κλειδαριά;;;
ξέρει κανείς πως παίρνεις "άδεια" από τη ζωή;;;
ξέρει κανείς πως έρχεται κενό;;;

Αν ναι, εδώ είμαι, πείτε μου

Μια ... ικανοποίηση

2008-10-03T23:35:00.004+03:00

Πριν ένα χρόνο αναγκάστηκα να εγκαταλείψω έναν επαγγελματικό χώρο για λόγους ... ασυμφωνίας χαρακτήρων με την διεύθυνση.
Είδατε τι ωραία, τι ευγενικά το έθεσα; Παρότι, τότε, έφυγα θυμωμένη, πικραμένη, νικημένη και παρότι ξέγραψα μέσα σε ελάχιστο συγκριτικά χρόνο δουλειά και κόπο πολλών ετών, προσαρμόστηκα γρήγορα στην ιδέα πως ... ένας κύκλος έκλεισε. Βέβαια ποτέ δεν είχα πιστέψει, θεωρητικώς τουλάχιστον, πως υπάρχουν κύκλοι και πόσο μάλλον πως αυτοί κλείνουν. Και να που το ένστικτό μου πάλι είχε δίκιο.
Αυτή την εβδομάδα επέστρεψα εκεί που ξεκίνησα ουσιαστικά την ζωή μου σε ένα επάγγελμα και που για ένα χρόνο πίστευα πως είχε τελειώσει για μένα. Κι όμως σήμερα ήμουν πάλι στο ίδιο γραφείο και κοίταζα γύρω μου να με ... θυμηθώ!!! Η πρώτη μου κίνηση ήταν να ανοίξω τη μεγάλη τζαμαρία πίσω από το γραφείο να αφήσω τον αέρα να μπει πάλι ... μέσα μου. Χάζεψα λίγο ουρανό (άλλωστε δεν φαίνεται και πολύς από εκεί), μύρισα λίγο βροχή (έβρεχε πάλι μια ιδιαίτερη μέρα για μένα), κάθισα στην ίδια καρέκλα (σαν να μου είπε καλώς την - έτσι μου φάνηκε) και ένοιωσα μια ... απατηλή ικανοποίηση(;;;).
Είχα γυρίσει στη θέση μου, είχα δικαιωθεί, είχα επιστρέψει.
Χαμογέλασα.
Άνοιξα συρτάρια, έψαξα φακέλους, διάβασα χαρτιά, βρήκα μολύβια, γόμες, συνδετήρες. Προσπάθησα να βάλω σε λειτουργία τον υπολογιστή μου αλλά δυστυχώς αρνήθηκε, είχε περάσει πολύς καιρός μου είπε και θέλει ... επισκευούλα. Ήρθαν φίλοι από τα άλλα γραφεία, μου είπαν το καλώς την, μου ευχήθηκαν κουράγιο και δύναμη για τη συνέχεια.
Συνεχίζω λοιπόν ....
Συνεχίζω ....

Είσαι μαζί μου ... χρόνε μου!!!

Τι μας συμβαίνει;;;

2008-09-21T19:09:00.002+03:00

Ο χρόνος μου λίγος. Πολλή δουλειά, πολλές υποχρεώσεις, όπως όλων μας φαντάζομαι. Η επιθυμία μου όμως είναι να μην αφήσω τη "νοτα" μου. Μου πρόσφερε πολλά, όσα δεν φανταζόμουν όταν την ξεκινούσα και στην πορεία ομολογουμένως η "ΜΕΤΑΒΑΣΗ", μου έγινε συντροφιά πολύτιμη, ακόμα και όταν δεν έγραφα τίποτα. Μόνο και μόνο που διάβαζα των άλλων τα αποθέματα, που μπορούσα να τα σχολιάσω με ταυτότητα, έστω και μη πραγματική, που γνώριζα χαρές, πίκρες, πόνους, προβληματισμούς, ιστορίες, ευχές. Που συναντούσα ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ.
Προσπαθώ λοιπόν νάμαι εδώ, μαζί σας, με παλιούς γνώριμους και με καινούργιους. Με όσους μπορώ, όσο πιο συχνά μπορώ. Να ρίχνω ματιές μέσα σας και να αφήνω να κάνετε το ίδιο σε μένα.
Μόνο να, κάτι μου φαίνεται συμβαίνει. Πάω σε blog που πήγαινα ελεύθερα και με ειδοποιούν πως τα σχόλιά μου θα ελεγχθούν από τον ιδιοκτήτη ή πως για να τα διαβάσω θα πρέπει να έχω πρόσκληση από τον οικοδεσπότη ή πως το περιεχόμενο κάποιων σπιτιών μπορεί να με ενοχλήσει κ.λπ.
Τι είναι όλα αυτά;;;
Τι μας συμβαίνει;;;
Κανόνες, περιορισμοί, προειδοποιήσεις!!!
Ακόμα κι εδώ;;;
Γιατί;;;
Γιατί;;;

Δεν ξέρω. Δεν θέλω να υποθέσω. Δεν θέλω να απαντήσω.
Θέλω να αφεθούμε σε ό,τι προσφέρει αυτή η επικοινωνία και μόνοι μας να επιλέξουμε τι μας ταιριάζει και πως μας ταιριάζει. Να αφήσουμε δε, όσους άλλους και με όποιους άλλους τρόπους διαλέξουν αυτοί να κάνουν το ίδιο. Εδώ δεν είμαστε για να διδάξουμε ή για να προφυλάξουμε ή για να επιβεβαιώσουμε ή για να επιβεβαιωθούμε. Είμαστε για να είμαστε απλά εμείς. Τίποτα άλλο.

Γνώμη μου...

Αχ αυτοί οι ρόλοι

2008-09-14T17:33:00.003+03:00

Όλοι ηθοποιοί!!!

Ποιούμε ήθος κατά συνείδηση, κατά βίωση, κατά εκπαίδευση, κατά συνήθεια, κατά σύμπτωση. Το μόνο διαφορετικό από τους κατά συνθήκη επαγγελματίες είναι πως το σενάριο δεν μας το δίνουν από πριν. Δεν έχουμε κάνει ανάγνωση αρχής, μέσης και τέλους. Ξεκινάμε και στην πορεία γράφουμε και διαβάζουμε τις σελίδες μας. Α, και σκηνοθέτης τις περισσότερες φορές δεν υπάρχει. Μόνοι μας όλα. Και δυστυχώς ή ευτυχώς οι ρόλοι είναι πολλοί στο έργο της ζωής μας αλλά δεν έχουν τους ίδιους συνεχώς θεατές. Σωτήριο αυτό με δεδομένο πως το έργο μας είναι μονογραφία.

Ας τους παίξουμε λοιπόν, ας τους ζήσουμε, ας τους αποδυθούμε όλους, έναν - έναν. Κι αν κατά τύχη προτιμάμε κάποιον από αυτούς ας το σκεφτούμε δυο και τρεις φορές πριν τον κάνουμε σκοπό της ζωής μας, πριν του δώσουμε τα πρωτεία, πριν συντριβούμε στην παράσταση, πριν καταρρεύσουμε μετά από αυτή.

Πολλοί οι ρόλοι, εναλλασσόμενο το ρεπερτόριο, ισορροπία το ζητούμενο, πληρότητα το ποθούμενο.
Η αυλαία είναι αναπόφευκτη έτσι κι αλλιώς.

Επιστροφή

2008-09-02T17:17:00.002+03:00

Σεπτέμβρης πια, απόγευμα, στο γραφείο, αεράκι δροσερό από το παράθυρο, δουλειά αρκετή αλλά με διάθεση ιδιαίτερα καλή (όχι περίεργο για μένα το Φθινόπωρο) και πάλι εδώ.

Καλό Φθινόπωρο σε όλους μας
Υγεία και ηρεμία

Μια νοτα σύντομη μόνο για να δηλώσω την επιστροφή μου που πρέπει όμως να ομολογήσω πως με βρίσκει εντελώς διαφορετική από ό,τι ήμουν τότε, στην άφιξή μου στο κόσμο των blogs..

2008-07-25T01:03:00.004+03:00

Νυχτοπερπατήματα και περνάω κι από την ξανθούλα και να μια προσκλησούλα.
Πώς να αρνηθώ, πώς να την αγνοήσω, πώς να πάω για ύπνο;
Άλλωστε δεν είναι του ύπνου αυτή η νυχτιά.

Προσκλησούλα - παιχνιδάκι από την Ξανθιά που το λένε: Ξεμπλογκάρισμα.

Οι οδηγίες:
α) ένα ερωτηματολόγιο το οποίο θα πρέπει να αναρτηθεί και φυσικά να απαντηθεί.
β) πρόσκληση σε 3-7 φίλους ή εχθρούς
γ) σημειώνουμε οπωσδήποτε και το xeblogarisma.blogspot.com/παιχνίδι

Πάμε λοιπόν

ΣΕΞ...
α) είμαι γυναίκα με προτίμηση στους άντρες
β) είμαι άντρας με προτίμηση στις γυναίκες
γ) είμαι γυναίκα με προτίμηση στις γυναίκες
δ)είμαι άντρας με προτίμηση στους άντρες
ε) είμαι απ΄ όλα με προτίμηση σε όλα

HOBBY
α) μαγειρική - γυμναστήριο
β) μασάζ - ποδηλασία
γ) ταξίδια - τοξοβολία
δ) συναυλίες – κολύμπι (όταν είδα τη θάλασσα κατάλαβα πως μέσα της μπορώ να ζήσω)
ε) μοντελισμός (αυτό μου το έμαθαν) - βόλτες με το σκάφος

ΤΕΧΝΗ
α) μουσική
β) χορός
γ) κινηματογράφος (τα ταξίδια άλλων) - θέατρο
δ) λογοτεχνία (τα ταξίδια μου)
ε) ζωγραφική - γλυπτική - αρχιτεκτονική

ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΙΣ
α) αριστερά
β) κεντροαριστερά
γ) κεντροδεξιά
δ) δεξιά
ε) πάρτο αλλιώς (μα τόσο αλλιώς που πάω με την όπισθεν)

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ ΜΑΘΗΜΑ
α) μαθηματικά (για σιγουριά) - γεωμετρία
β) χημεία - φυσική
γ) έκθεση και γλώσσα
δ) ιστορία (άλλο ταξίδι, αυτό στο χρόνο) - γεωγραφία
ε) θρησκευτικά και γυμναστική

ΑΓΑΠΗΜΕΝΟ PET
α) γατάκι
β) σκυλάκι (ακόμα και οι λύκοι)
γ) ψαράκι
δ) πουλάκι
ε) κροκοδειλάκι

ΔΙΑΚΟΠΕΣ
α) στη θάλασσα (αυτονόητο)
β) στο βουνό
γ) στη Μύκονο
δ) στη Γαύδο
ε) στην Αθήνα

ΧΡΩΜΑ
α) λευκό
β) κόκκινο
γ) μοβ
δ) μπλε (δηλαδή το γαλανό του ουρανού)
ε) μαύρο

ΣΗΜΕΙΟ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ
α) κρεβατοκάμαρα
β) κουζίνα (αυτό το δωμάτιο γράφει το όνομά μου χαχα
γ) τουαλέτα
δ) σαλόνι
ε) πατάρι

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΧΕΣΗ ΜΟΥ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ
α) 7 ώρες
β) 7 ημέρες
γ) 7 μήνες
δ) πάνω από 7 χρόνια
ε) ε, όχι και 7 χρόνια
(χα χα χα, μου είπαν πως δεν υπάρχει επόμενη)

Αυτά ….
η απαραίτητη ενημέρωση xeblogarisma.blogspot.com/παιχνίδι και ποιούς να βασανίσω λίγο τώρα;;
μμμ την Μαριάννα μου, την μκρούλα μου fei και τον Λάκη. Όσοι άλλοι θέλουν ας ... βασανιστούν από μόνοι τους χαχα.

Ένας κόμπος η χαρά μου

2008-07-18T00:56:00.001+03:00

στο φεγγάρι ...
στη θάλασσα ...

α΄πρόσωπο - γ' πρόσωπο

2008-07-13T09:43:00.006+03:00

Η προτίμησή μου στο πεζό λόγο είναι δεδομένη. Η ανάγκη της απλής και σαφής διατύπωσης ξεκινάει από την επιθυμία της όσο το δυνατόν μεγαλύτερης κατανόησης ενός κειμένου. Η ποίηση για μένα είναι εικόνες, ασπρόμαυρες ή έγχρωμες που μόνη μου δημιουργώ, πολλές φορές αυθαίρετα, διαβάζοντάς τη. (μπορεί αυτή να είναι η δουλειά της). Είμαι και λίγο ... πεζή εκ φύσεως, οπότε, τις σκέψεις τις θέλω με λέξεις στη σειρά βαλμένες, λογικά και τυπικά.

Αλλά δεν τις θέλω ως παρατηρήσεις, τι θέλω ζωντανές, φρέσκες, από πρώτο χέρι.

Εμπιστεύομαι τη γραφή σε α΄πρόσωπο. Δεν ξέρω αν η λέξη "εμπιστεύομαι" είναι η καλύτερη αλλά να πως αλλιώς να πω την προτίμησή μου για ... συνάντηση με την πηγή απ' ευθείας και όχι μέσω τρίτου.

Εγώ αισθάνομαι - εγώ γράφω - εγώ μιλάω - εγώ εξομολογούμαι - εγώ βιώνω - εγώ καταθέτω. Άμεσος τρόπος - η αποτελεσματικότερη μέθοδος να δώσω αυτό που έχει ήδη αποφασίσει από μόνο του πως δεν συγκρατείται εσωτερικώς πια. Ξεπετιέται, χύνεται, ορμάει να βγει, να πνίξει, να πνιγεί, να ποτίσει, να κάψει, να δροσίσει, να απαλύνει, να δυναμώσει, να φωτίσει, ... να βάλει μπουρλότο ... να κεράσει μέλι!!!!

Αναγνωρίζω βέβαια πως σ'ένα κείμενο α' αφήγησης υπάρχουν κι άλλα πρόσωπα, φανερά ή καλυμμένα, εκτός του εγώ, που κινούνται αναγκαστικά γύρω του και εκ των πραγμάτων καλύπτονται από αυτό ή παρουσιάζονται όσο αυτό τους το επιτρέπει. Δεν παραγνωρίζεται η παρουσία τους αλλά όπως και να το κάνουμε ο ... στόχος μου είναι ο ... εξομολογούμενος. Εστιάζω πάνω του με όλες τις κεραίες μου γιατί ... "μιλάει" σε μένα, σε όποιον τον διαβάζει, "καταθέτει" χωρίς κουρτίνες και πέπλα μυστηρίου, χωρίς ίσως - πιθανόν - εάν - μπορεί. Λέει: "αυτά έχω, πάρτε τα, δέστε τα, είναι η ουσία μου". Είτε μου αρέσουν, είτε όχι, είτε τα αναγνωρίζω, είτε όχι, είτε μου θυμίζουν κάτι, είτε όχι, είναι τόσο άμεσο και δυνατό αυτό που με κάποια κείμενα ειδικά κάνω ... στάση προσοχής μπροστά τους, απέναντί τους, μέσα τους.

Ομολογώ πως τα πιο δυνατά είναι αυτά που ο συγγραφέας τους δεν κατέχει αυτό που λέμε καλλιτεχνική γραφή. Που είναι ωμά, κοφτά, ξυράφια σκέτα. Σε πάνε ντουγρού στα άδυτα των συνειδητών αδύτων του και σε αναγκάζουν αυθόρμητα να νοήσεις ακόμα και τα ασυνείδητά του.

Η γραφή στο γ' πρόσωπο, από μακριά, υπό μικροσκόπιο, "εκτός" αλλά πιθανόν "εντός και επί τα αυτά" δεν λέω πως είναι ανίσχυρη ή ανίκανη να δώσει τα ... σωθικά της, μα πάντα όταν διαβάζω τέτοια κείμενα σκέφτομαι: ναι μεν, αλλά. Δηλαδή μπορεί να ήθελε, αλλά δεν το κατάφερε τελικά. Ίσως και το ονειρεύτηκε, να το έλπισε, να το ευχήθηκε, να το αναζήτησε αλλά δεν ....

Άξιο και τούτο μα το άλλο είναι σίγουρο πως δεν είναι θεωρία.

Είναι βίωση, λαύρα, αίμα αχνιστό .

Αιμοχαρής λοιπόν ....

2008-07-12T23:34:00.002+03:00

Τον λένε Ρούντι και είμαι η ... νονά του.
Πιστεύω πως είναι η πρώτη του φωτογραφία στο net.
Είναι βέβαιο πως τον λατρεύω και περίπου το ίδιο βέβαιο και πως κι αυτός κάτι αισθάνεται μόλις με βλέπει. Ξέρετε, κάνει όλα εκείνα που κάνουν τα σκυλάκια όταν νιώθουν κοντά τους ανθρώπους που τα αγαπάνε. Κουνάει την ουρίτσα του και χώνεται στην αγκαλιά μου με τη μουσουδίτσα.
Δηλώνω, άλλωστε δεν κρύβεται, ξετρελαμένη μαζί του. Πιθανολογώ πως κάποτε θα δηλώσει κι ο ίδιος κάτι ανάλογο για μένα χαχα. Μα τώρα είναι ... μικρούλης, μωράκι καλέ, ούτε ένα σκαλάκι δεν μπορεί να ανέβει άνετα και για το κατέβασμα ούτε λόγος. Φοβάται και ... κλαίει. Ναι, ναι, κλαίει!!! Και όπως καταλαβαίνετε ανεβοκατεβαίνω τα σκαλιά του σπιτιού μου μέχρι να ... αλλάξει πορεία ο Ρούντι μου. Τότε, παίζουμε με το μπαλάκι που βλέπετε.
Μη γελάτε καλέεεεε
μου φτάνει που γελάνε όλοι στο σπίτι.
Όχι κι εσείς.
Παρακαλώ. Αδυναμία είναι αυτή. Πρέπει να γίνει σεβαστή.

Αυτό το καλοκαίρι είναι το δικό του και που ξέρει κανείς;; πολλά μπορεί ακόμα...

Με αφορμή μια διαφήμιση με τον ..."Βάσια"

2008-07-07T15:25:00.005+03:00

Το θέαμα ... ποδόσφαιρο

Το θέμα ... ένας πολύ μεγάλος που δεν έφτασε ποτέ στην κορυφή. Ποια κορυφή βέβαια στο ελληνικό ποδόσφαιρο;
Όμως ο Βασίλης Χατζηπαναγής, κατά γενική εκτίμηση, θα μπορούσε να αγγίξει έστω, την παγκόσμια κορυφή του αθλήματος. Εγώ δεν θα έλεγα Πελέ, θα έλεγα όμως Μαραντόνα. Ίδιος σωματότυπος και ίδια ... "κουβεντούλα" με τη μπάλα Ίσως και καλύτερη γιατί ο "Βάσια" του Ηρακλή είχε και πειθαρχία εκτός από πάθος, ταλέντο, απίστευτο μυαλό και έρωτα για τη στρογγυλή θεά.
Από μετανάστες γονείς και από τη Τασκένδη, φεύγει νεαρός από την Εθνική της Σοβιετικής Ένωσης κάτω των 19 ετών και έρχεται στην Ελλάδα (του) για να συνεχίσει την καριέρα του. Του το έλεγαν αλλά δεν το πίστευε, όπως ο ίδιος έχει δηλώσει, πως το επίπεδό του δεν έκανε για το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Στον Ηρακλή λοιπόν για χρόνια, να μαγεύει τους φιλάθλους με τις μαγικές του ντρίμπλες και να εκθέτει ανεπανόρθωτα τους αμυντικούς. Θέαμα, χορευτικές σχεδόν φιγούρες με τη μπάλα στα πόδια, επινοήσεις κοφτερού - καθαρού μυαλού, οργάνωση και εκτέλεση μαζί. Τον είπαν Νουρέγιεφ και δεν είχαν άδικο. Απίστευτα πράγματα που θα μπορούσαν να γίνουν θρυλικά αν κατάφερνε να πάρει μεταγραφή εκτός Ελλάδας. Να βρεθεί σε γήπεδα που έπαιζαν μπάλα και δεν την κλωτσούσαν απλώς.

Εννέα τέρματα από το σημείο ... του κόρνερ!!!
Ένας τελικός κυπέλου Ελλάδας με τον Ολυμπιακό που έμεινε ως ο τελικός του Βάσια.
Μία συμμετοχή στη μικτή κόσμου παρέα με τον Μπεκεμπάουερ, το Κέμπες, τον Κίγκαν το 1984 στη Νέα Υόρκη.

Τουλάχιστον ψηφίστηκε ως ο καλύτερος 'Ελληνας παίχτης της τελευταίας 50ετίας (από τους έλληνες φιλάθλους) και έστω κι έτσι βρέθηκε στο κατάλογο της UEFA με τα μεγάλα ονόματα της μπάλλας, Κρόϊφ, Εουσέμπιο, Γιασίν, Τζοφ, Μπλαχίν κ.ά., εκεί που ανήκει.

Όταν πρωτοείδα στιγμιότυπα από αγώνες του νόμιζα πως ήταν αφιέρωμα σε ξένο ποδοσφαιριστή που έως εκείνη τη στιγμή δεν τον είχα ακουστά.
Σήμερα τον είδα σε διαφήμιση στη τηλεόραση και τον έφερα και εδώ.

ας πούμε ... ανοησίες

2008-07-04T15:06:00.003+03:00

Με τέτοια ζέστη δεν είναι και δύσκολο. Μπορεί να είναι και αναγκαίο. Αμύνεται ο οργανισμός στα έξυπνα, στα σοβαρά, στα πολύπλοκα, στα ψαξίξατα. Λέει "φτάνει", ο ήλιος καίει απ' έξω, μην με κάψω κι από μέσα. Χαλαρά, ήρεμα, νωθρά, ανάλαφρα ... μμμ, γιατί όχι και ανόητα να τη βγάλω καθαρή κι από αυτό το καλοκαιράκι. Ένα κουμπάκι να πατήσω και να αφεθώ, να επιπλεύσω, να πάω "διακοπή" κι εγώ και όταν φθάσει ο χειμώνας, ξανά το κουμπάκι και επιστρέφω. Υπέροχη άμυνα εκ πρώτης όψεως.
Κατενάτσιο, το σύστημα, στο ποδόσφαιρο. Η σκέψη απλή. Αποθήκευση ή εξοικονόμηση δυνάμεων, διαλέξτε ό,τι σας ταιριάζει περισσότερο, για τότε που δεν θα υπάρχει δικαιολογία. Ας πούμε, στο β' ημίχρονο της παράτασης. Εκεί τα ψέματα τελειώνουν. Ή βάζεις το γκολ ή αρχίζει ο εφιάλτης, τα πέναλτυ. Αλλά κι εκεί ακόμα, μπορεί κάτι να γίνει. Να πάρει την ευθύνη πάνω του άλλος, ο ένας που θα αποτύχει να νικήσει το τερματοφύλακα ή ο άλλος που δεν θα αποκρούσει το χαλαρό σουτ. Οπότε, πάλι εντάξει θα είμαστε.

Πόσα, μα πόσα μπορεί να υπολογίσει συγχρόνως ο νους για να σωθεί η ψυχή!!! Αμέτρητα τα σενάρια που φτιάχνει ταχύτατα ακόμα και χωρίς ερείσματα, με μόνη αφορμή ένα 38ο C!!!

Ανοησία λοιπόν ας πω. Σκέφτομαι πως εκεί, στα αποδυτήρια, μετά το τέλος του αγώνα της καυτής, της ξεκούραστης, της αραχτής, της ανάλαφρης περιπέτειας του καλοκαιριού, περιμένει στη γωνία, μας την έχει στημένη ο ΑΛΛΟΣ. Αυτός που δεν κοιμάται ποτέ κι ας νομίζουμε εμείς αλλιώς. Ζόρια τότε. Η οδηγία του σαφέστατη. Το παιχνίδι της ... ζωής ... παίζεται και τα 90 λεπτά. Ούτε το "συγνώμη", ούτε το "παρακαλώ", ούτε το "δεν το κατάλαβα" περνάει. Πόσο μάλλον το "δεν βαριέσαι".
Άντε λοιπόν, να μας δω στα αποδυτήρια με καμιά 4άρα στη πλάτη, λέμε τώρα, αν και την αποφύγαμε φέτος, περιέργως στο Πανευρωπαϊκό, να δίνουμε εξηγήσεις ...
Άντε να μας δω ... και μην πει κανείς πως ... δεν μας τα είπα.

έτσι ... σαν κενό ...

2008-07-01T22:33:00.002+03:00

Πρώτη νύχτα του Ιούλη.
Καταμεσής στο καλοκαίρι.
Είπαν πως πλησιάζει καταιγίδα.
Την περιμένω.
Όμορφη η βροχή.
Άδεια η ψυχή.
Είναι η στιγμή.
Το μυαλό ακίνητο.
Αναμονή.
Αστράφτει μακριά.
Αεράκι δροσερό.
Ερημιά δυνατή.
Οι λέξεις, φαντάσματα.
Δίστασα.

Μια εικόνα.
Θάλασσα,
μια τοσοδούλα,
ένας μπομπιράκος,
ένα τραγούδι, "τα χέρια ψηλά".
"πιάσε με".

Αύριο θα είναι αλλιώς ...

Αντί «πρέπει» … «αξίζει»!!!

2008-06-25T00:32:00.004+03:00

Κάπου το διάβασα. Σ’ ένα βιβλίο, πρόσφατα κι από τότε το σκέφτομαι συνέχεια. Δεν ξέρω πως και γιατί, μα πάντα θεωρούσα το «πρέπει» σαν αξίωμα της ζωής. Πιθανόν έτσι να μου έμαθαν, έτσι να ήξεραν, έτσι να πίστευαν, έτσι να έζησαν. Ποιος ξέρει; Ποτέ, μετά από όλα αυτά τα «πρέπει» που μου είπαν, δεν τους ρώτησα αν «έπρεπε» τελικά να μου τα πουν, αλλά κι εκείνοι ποτέ μετά δεν αναρωτήθηκαν τι έκαναν. Θεωρήθηκε δεδομένο πως έπραξαν σωστά, πως το «νερό κυλάει στο αυλάκι του», πως η ζωή επαναλαμβάνεται, πως τα τρένα περνάνε από τους ίδιους σταθμούς και πως το τέρμα είναι ίδιο για όλους. Και ξαφνικά, μια αράδα σε ένα βιβλίο, μια πρόταση, μια προτροπή κι όλα τα δεδομένα γίνονται άγνωστα. Διαφεύγουν και σκορπίζουν. Εγκλωβίζονται στο χρόνο και αδειάζουν στο χώρο.

Όπου «πρέπει» στέκει το «αξίζει»;
Η σκέψη πολύ απλή και στα πολύ απλά, τεράστια η αγωνία. Γιατί μου φαίνεται εφιάλτης αξημέρωτος και η παραμικρή προσπάθεια να βρω την απάντησή μου; Ακόμα κι αν μου κάνω την ελεημοσύνη να μην κοιτάξω πίσω για να μετρήσω πόσα από τα «πρέπει μου» θα μπορούσαν να αξιολογηθούν ως να «άξιζαν» και πάλι δαγκάνες θα με έσφιγγαν για το παρόν, για το μέλλον.

Αντί «πρέπει» … «αξίζει». Όσο περισσότερο το βλέπω, όσο το νιώθω να με περιτριγυρίζει σαν τη μόνη αλήθεια, τόσο διαισθάνομαι πόσο ουτοπία θα μείνει για μένα.

Συμβιβασμός, μου είπαν, είναι η ζωή και … τους πίστεψα. Τώρα που αγνάντεψα τον ισχυρό αντίλογο, έχω πλέον συμβιβαστεί.
Κρίμα μου ...

3 ψέμματα και 1 αλήθεια

2008-06-17T23:53:00.002+03:00

Στο παιχνίδι με παρότρυνε η "Ανασαιμιά" μου.
Άργησα λίγο αλλά τα κατάφερα.
3 ψέμματα λοιπόν και 1 αλήθεια. Δυσκολεύτηκα είναι η μία αλήθεια εκτός παιχνιδιού φυσικά.
Το μόνο διαφορετικό στο τρόπο που θα "παίξω" το παιχνίδι είναι πως δεν θα δώσω εγώ την "αλήθεια μου" μέσα στα "ψέμματά μου". Άλλωστε όλα θα μπορούσαν να είναι αλήθεια και όλα επίσης να είναι ψέμματα.
Ας δούμε λοιπόν τι θα προτιμήσετε εσείς για μένα να είναι αλήθεια.

1. Ο μέσος όρος ταχύτητας όταν οδηγώ, σε κατάλληλες βέβαια συνθήκες είναι 140 km/h. Λατρεύω την ταχύτητα!!!

2. Για την τελευταία στιγμή τ' αφήνω όλα. Χαρακτηριστικό πολλών Ελλήνων. Η γοητεία του απρόοπτου, ακατανίκητη!!!

3. Ένα άρωμα μπορεί να μείνει αξέχαστο ως απομίμηση. Η αίσθηση της όσφρησης, ξεχωριστή ικανότητα!!!

4. Με μια βαλίτζα πίσω από την πόρτα για παν ενδεχόμενο, είμαι πάντα. Ποτέ δεν ξέρεις πότε θα προκύψει ... το ταξίδι!!!

Για την συνέχεια θα ήθελα να διαβάσω τα ψέμματα και τις αλήθειες της Πρωτόπλαστης, της jacki και του κούκου (αν βέβαια θέλουν κι αν δεν έχουν παίξει ήδη. Βλέπετε έλειπα κάτι μέρες και δεν έχω προλάβει ακόμα να πάρω την βόλτα μου στη γειτονιά).

Πριν από μένα ... για μένα!!!

2008-06-08T15:09:00.002+03:00

(αφορμή μια σκέψη του Λάκη)

Επικίνδυνο κάποιες φορές αλλά όλες τις άλλες ευλογημένο.

Πριν θελήσω,

πριν ρωτήσω,

πριν σκεφτώ,

πριν νιώσω,

πριν διαισθανθώ,

πριν υποψιαστώ,

πριν αναγνωρίσω,

πριν ζητήσω,

νάχω!!!

Από το πιο μικρό ως το πιο μεγάλο, από το αμελητέο ως το πιο σπουδαίο, το "ψυχανέμισμα" είναι η πεμπτουσία της ύπαρξης.
Αυθόρμητα, αυτόματα και αυτόνομα συνθέτεις το φάρμακο, παρέχεις τη συνταγή, δημιουργείς την προϋπόθεση για το ονειρεμένο ταξίδι της ζωής.
Η μόνη αποσκευή που δεν χωράει είναι "το εγώ". Όλα τ'άλλα επιτρέπονται. Διαλέγεις μόνος σου τα υλικά από τα άπειρα που υπάρχουν μέσα στο μυαλό σου και ... καλό ταξίδι;

Ρομαντικό; Παραμύθι; Ουτοπία; Ανέφικτο; Υπερβολή; Παραίσθηση;
Τι σε νοιάζει;
Δικό σου το "ψυχανέμισμα", δικό σου το "ταξίδι"
.
Κι' αν ένας, μόνο ένας, μοναδικός - ξεχωριστός, το κάνει δικό του, ένα βλέμμα είναι αρκετό για απάντηση σ'όλες τις απορίες τούτου του κόσμου.
Κι' αν κανένας, τότε ... έως τώρα κανείς. Κοίτα ουρανό, κοίτα θάλασσα, κοίτα απέραντο γαλάζιο και ... αναμονή.
Κι' αν λάθος γίνει, τότε ... η πρόθεση μετράει, η θέληση, η πεθυμιά.

Όταν με "ψυχανεμίζονται" στα μάτια όλη η χαρά μου....
Όταν "ψυχανεμίζομαι" στα μάτια ένα παιδάκι που γελάει....

νότες

2008-06-05T23:30:00.008+03:00

άκου τις νότες

σιγανές, αληθινές

απλές, μικρές

δένουν τις ζωές μας

θέλουν να ταιριάξουν

τρέμουν μη χαθούν

είναι κοντά, είναι μαζί

μηδέν ο χρόνος παίρνει

αν τραγουδούν.

Γράμματα ....

2008-05-30T07:54:00.005+03:00

Πολλά, πάρα πολλά. Μικρά, μεγάλα, πλαγιαστά, ορθά, πολύχρωμα, μαύρα ή άσπρα γράφονται και σχηματίζουν λέξεις, προτάσεις, κείμενα ολόκληρα, μισά, μισοτελειωμένα, κρυφά, φανερά, καθάρια, ζαλισμένα, μεθυσμένα, χαρούμενα, λυπημένα, πικραμένα, άρρωστα, παράλογα, λογικά, εμπνευσμένα, πεζά, ασυνάρτητα, δυνατά, αδύναμα, χαζά, ανόητα ... μα όλα ανθρώπινα.
Το κυρίαρχο είναι αυτό. Όλα τα γράμματα που συνθέτουν λογισμούς, μα όλα, είναι ανθρώπινα Δημιουργούνται από ανθρώπους, από αυτούς που είναι μέσα στη ζωή, ό,τι πιο θαυμαστό υπάρχει και συνάμα ό,τι πιο αξιοθρήνητο.
Άπειρα τα γράμματα, τρομακτικοί οι συνδυασμοί τους, μαγικές οι δυνάμεις τους, αναπόφευκτες οι αδυναμίες τους. Συνδυάζονται και συνδέονται άρρηκτα με τους ιδιοκτήτες τους. Τους καθορίζουν, τους φωτογραφίζουν, τους προδίδουν, τους αναγκάζουν σε αποκαλύψεις, σε ανακαλύψεις, σε ανιχνεύσεις, σε αναζητήσεις. Τέλος τους εκθέτουν και τους προφυλάσσουν
Τέτοια γράμματα διαβάζουμε εδώ μέσα και ανάλογα με τις ψυχές μας τα αναπνέουμε. Άλλες φορές οι ανάσες μας έρχονται κοντά, κι άλλες φεύγουν μακριά από ό,τι την δεδομένη στιγμή δεν μας ταιριάζει, δεν μας "κάθεται" αρμονικά με ό,τι βιώνουμε, δεν μας "προβάλει" ό,τι νιώθουμε.

Σε όλες τις περιπτώσεις είναι λυπηρό να κρίνουμε.

Για σκεφτείτε το ήρεμα και ψύχραιμα. Όταν κρίνουμε, όταν βγάζουμε αποτέλεσμα - συμπέρασμα και εν τέλει απόφαση - κρίση με τι δεδομένα το κάνουμε. Με γράμματα που διαβάζουμε και που στην ουσία ψάχνουμε εναγωνίως να τα ταυτίσουμε με κάτι γνώριμο δικό μας. Έτσι μόνο τα κατανοούμε. Όταν δεν το καταφέρνουμε, πέφτουμε στην παγίδα να τα δαιμονοποιήσουμε ενώ θα έπρεπε, κατά τη γνώμη μου ή να τα παραβλέψουμε ή αν ασχοληθούμε, να τα "χιλιοψάξουμε".

Πολλές φορές έχω παραβλέψει γιατί δεν φτάνει το μυαλό μου στην αντίληψή τους, δεν φτάνει το βίωμά μου στην αφομοίωσή τους, δεν φτάνει η νοοτροπία μου, η ψυχή μου στην εμπέδωσή τους.
Πολλές φορές ακόμα δεν έχω ασχοληθεί γιατί είμαι "αλλού", σε άλλο μονοπάτι, σε άλλη "φάση".
Όμως, όταν έχω "χιλιοψάξει" το έχω κάνει μόνο για μένα, γιατί μόνο αυτό είναι το "ικανό μου" ή αν θέλετε, μόνο γι'αυτό αναλαμβάνω την ευθύνη.

Μην υποψιάζεστε πως είμαι ανυποψίαστη ... στο μέτρο των δυνατοτήτων μου βεβαίως.
Σε "αλκυονίδες" ημέρες βρίσκομαι όπως εύστοχα υποψιάστηκε η "Ανασαιμιά" φίλοι μου.

Ο καθρέφτης

2008-05-26T23:04:00.004+03:00

Κοιτάχτηκα στον καθρέφτη μου σήμερα. Ε, όχι για πρώτη φορά βεβαίως. Σήμερα όμως ο καθρεφτάκος μου ήταν λαμπερός, ξάστερος. Κοιτάχτηκα μέσα του και ένιωσα όμορφα. Του χαμογέλασα και μου το ανταπέδωσε. Τι περίεργο, σκέφτηκα. Από πότε έχω να το κάνω αυτό; Μπα, δεν θυμάμαι. Πάει πολύς καιρός φαίνεται. Το κατάλαβε κι'αυτός κι απόρησε. Με κοίταξε ξανά και ξανά και μάλλον φοβήθηκε όταν ξεστόμισε : " θέλεις να έρθεις εδώ, κοντά μου; θέλεις να διαβείς χιλιόμετρα για να φτάσεις στην άλλη σου μεριά;" Δεν απάντησα αμέσως. Δεν είναι πως φοβήθηκα κι εγώ αλλά είναι πως σκέφτηκα μη και "μαρμαρώσουμε" κι δυο μέσα στο γυαλί του. Αλλά πάλι, και τι μ'αυτό; κι' αντίκρυ που στεκόμαστε τόσο καιρό το ίδιο δεν είναι; κάθε πρωί δεν του ρίχνω μια ματιά; άλλοτε βιαστικά, άλλοτε θλιμμένα, άλλοτε γελαστά, άλλοτε νευριασμένα, άλλοτε νοιασμένα, άλλοτε κουρασμένα κι' άλλοτε ..., κι' άλλοτε ..., τόσα πολλά "κι' άλλοτε". Ναι, είναι αλήθεια κάποιες φορές δεν κοιταζόμουν μέσα του, περισσότερο για να μην δει αυτό που θα έβλεπε και να μην το δω κι' εγώ μαζί του. Σήμερα λοιπόν, που κοιταχτήκαμε στα μάτια τελικά, μιας και δεν με είχε ξαναδεί έτσι, έχασε ... τη μπάλλα και φφφσσστττ ο καθρεφτάκος μου θάμπωσε. Έκανα ώρα να συνέλθω. Αναρωτιόμουν, την χαρά δεν την αντέχω; Κι' ακόμα δηλαδή το ίδιο ρωτιέμαι.

Μόλις ξαστερώσει ο καθρέφτης μου μπορεί και να μου απαντήσει.

Στιγμές που αγγίζω την ... ουτοπία μου

2008-05-23T17:31:00.005+03:00

Δεν μπορεί, θα ξέρετε για τι μιλάω. Για εκείνες τις στιγμούλες ζωής που χωρίς να έχουν τίποτα ιδιαίτερο, είναι πλήρεις.

Ολόγιομες γαλήνης, ηρεμίας, χαλάρωσης, ευχαρίστησης. Στιγμές χωρίς όνειρα, χωρίς ταξίδια, χωρίς μεγάλα λόγια. Ταπεινές και φτωχές, ασήμαντες και καθημερινές, οικείες και κρυστάλλινες, απαλές και τρυφερές.

Σαν να είσαι σε σύννεφο ολόλευκο - πουπουλένιο και να αρμενίζεις ψηλά στον ουρανό, ενώ την ίδια στιγμή τριγυρνάς στο σπίτι για την εβδομαδιαία συντήρησή του ή ακόμα καλύτερα βρίσκεσαι σ'ένα γραφείο και με σκυμμένο το κεφάλι προσποιείσαι πνευματική εργασία.

Όταν συνειδητά αντιλαμβάνομαι τις ευτυχισμένες στιγμίτσες μου, που σας βεβαιώ, απέχουν πολύ αυτών που περιμένω με μεγάλες προσδοκίες, αγγίζω τη δική μου ... ουτοπία, να ικανοποιούμαι δηλαδή με το ελάχιστο, το αμελητέο, το απαρατήρητο αρκεί αυτό να προσφέρεται αυθόρμητα, χωρίς ιδιοτέλεια ή συμφέρον.

Οι 10 ημέρες που συγκλονίζουν

2008-05-20T07:52:00.004+03:00

Να λοιπόν που σε κάτι τα έχουμε καταφέρει πολύ καλά!!! Έχουμε βρει πιθανόν τον καλύτερο τρόπο για να καταφέρουμε το πρώτο και ίσως πιο ισχυρό πλήγμα στα παιδιά μας τις μέρες αυτές. Τις μέρες των περίφημων Πανελληνίων εξετάσεων.
Κάποτε άκουσα έναν πολύ εύστοχο και εντυπωσιακό χαρακτηρισμό που τον θυμάμαι ακόμα. Ένας υποψήφιος είχε μιλήσει για την "κρεατομηχανή" των 18 του χρόνων. Ένα σπουδαίο κείμενο το οποίο δυστυχώς δεν κράτησα, ίσως γιατί τα συναισθήματα αυτού του παιδιού ήταν τόσο δυνατά και συγχρόνως τόσο καταγγελτικά που το έλλειμμά μου σε απαντήσεις με έκανε να μην το φυλάξω.
Σήμερα, στην πρεμιέρα των εξετάσεων, μπορεί να εύχομαι σε όλους αυτούς τους μικρούς αγωνιστές να επιτύχουν την καλύτερη δυνατή απόδοσή τους, αφού δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να μετριάσω τον σφοδρό πόλεμο ψυχών και μυαλών που ξεκινάνε, αλλά κυρίως τους εύχομαι να διαβούν το πεδίο της μάχης με τις λιγότερες απώλειες για την ψυχή τους.

Πριν δυο χρόνια πέρασα την δοκιμασία του γονιού που στηρίζει έναν τέτοιον πολεμιστή. Ανεξάρτητα με το αποτέλεσμα της μάχης του δικού μου παιδιού, θυμάμαι ακόμα πολύ έντονα πως αυτό που κυρίως με ένοιαζε ήταν η ψυχική του κατάσταση.
Εφιάλτης να βλέπεις το παιδί σου να τρέμει σαν το φύλλο στο βοριά γιατί έπρεπε να το εξετάσουν στα Μαθηματικά με όλη αυτή την τρομακτική επισημότητα, κάποιοι "σπουδαίοι επιστήμονες- παιδαγωγοί" που εκείνη τη χρονιά πέτυχαν να δώσουν ακόμα και λάθος θέμα.
Εφιάλτης να κοιτάς το ρολόι και να περιμένεις το τηλεφώνημά του μετά από κάθε μάθημα για να δεις αν επέζησε. Θυμάμαι, όταν έδινε Φυσική, υπήρξε καθυστέρηση στην διαβίβαση των θεμάτων και αν και τα Μ.Μ.Ε το είχαν ανακοινώσει, εγώ δεν το άκουσα κι η ώρα περνούσε, το τηλέφωνο δεν χτύπαγε και η μόνη μου σκέψη ήταν πόση ευθύνη φέρω εγώ για ό,τι μπορεί να του συνέβαινε. Όταν τελικά με πήρε, αλήθεια σας λέω, δεν τον άφησα να μου πει τι έκανε με τη Φυσική, αν και η φωνή του έδειχνε πως είχε κερδίσει τη μάχη της. Το μόνο που ήθελα να μάθω ήταν αν είναι στο σπίτι μας, ασφαλής.
Όταν τελείωσαν "οι 10 ημέρες" που συγκλόνισαν τη δική μου οικογένεια έως σήμερα προσπαθώ να ανιχνεύσω τα σημάδια τους σε όλους μας.
Ο γιος μου με κοιτάζει με απορία για το Πανεπιστήμιο που του εκθείαζα. Η κόρη μου πρόωρα θα έλεγα έχει πάρει το μήνυμα για το τι την περιμένει. Ο άντρας μου κι εγώ ετοιμαζόμαστε να σφίξουμε τα δόντια για να την συνοδεύσουμε στο δικό της πολεμικό επεισόδιο.

Θα μου πείτε βεβαίως ποια είναι η δική μου πρόταση για την διαδικασία των εξετάσεων; Έχω απόψεις μα σήμερα, η καρδιά μου είναι κοντά σε όλα αυτά τα παιδιά που περιμένουν στο θρανίο να "δικαιώσουν" με αυτό το τρόπο μέσα σε 18 περίπου ώρες την προσπάθειά τους για ένα "καταξιωμένο" αύριο όπως τους έχουμε υποσχεθεί.

Δεν ξέρουν ακόμα πως δεν κρατάμε τις υποσχέσεις μας ...

Ζ Η Τ Α Ω

2008-05-14T20:40:00.002+03:00

Σέρνω το μυαλό μου στο φως
αρνείται να ακολουθήσει
εκτέθηκε περίπλοκα
δεν με αναγνωρίζει.
Ποια πρόσωπα; Ποια προσωπεία;
όλα μαζί ένα, της γης το πρόσωπο
κι εγώ ψάχνω ακόμα εμένα.
Λάθεψα στην ανάγνωση
με στράβωσε η πολύ μελέτη
άμαθη στην ερημιά
με πλάκωσε η γνώση.
Κατάκοπα τα βήματα
κι απορώ το πως τα κάνω
είναι τα μωρά μου που φωνάζουν
κι' αναθαρρώ μήπως και γειάνω
Γράφω νότες, άτσαλα
μα για μελωδίες τις ακούω
σιγοψιθυριστά τις τραγουδάω
κι εσένα νοτα μου να σ' αγαπάω
Ζ Η Τ Α Ω

Τα ασημένια πέδιλα!!

2008-05-10T18:32:00.001+03:00

Χαμηλά, εντελώς, ασημένια, δυο λουριδίτσες ίσα – ίσα να ξεχωρίζουν το πόδι από την πυρακτωμένη γη, φορούσε. Ενώ περπατούσε, τα κοίταζε συχνά. Μπορεί το χρώμα, ασυνήθιστο για αυτή, να έκανε τα μάτια της να πέφτουν πάνω τους, μία στο ένα, μία στο άλλο ανάλογα με το βήμα της. Μπορεί πάλι να μην ήθελε να σκεφτεί το βήμα της και να πρόσεχε το ντύμα τους. Ενδόμυχα ήξερε τι δεν έπρεπε να λογιστεί. Το για πού την πάνε τα «ασημένια πέδιλα». Λες να είχαν δική τους γνώμη; Λες να είχαν βγάλει δική τους απόφαση για τον προορισμό της; Μπα, το ήξερε, έλεγε χαζά. Τότε; Ποιος αποφάσισε για την πρωινή πορεία της; Ρωτούσε την ίδια και της αποκρινόταν πως αυτή δεν είχε ιδέα πως βρέθηκε, Αυγούστου πρωινό, να διασχίζει τον μεγάλο δρόμο της πόλης. Μήπως το μυαλό σταμάτησε; Μήπως κόπηκε η παροχή της λογικής; Και τότε; Τότε ποιος θα της απαντήσει; Χρειάζεται απάντηση; Μα ναι, οπωσδήποτε. Έτσι έχει συνηθίσει. Ερώτηση – απόκριση και αναλόγως μπροστά ή πίσω ή στάση στην πορεία της ζωής της. Κάτι διαφορετικό συμβαίνει σήμερα. Ασυνήθιστο. Πορεύεται στο άγνωστο με μια λαχτάρα τόσο δυνατή που προοιωνίζει την μοναδικότητά του. Το ένιωθε. Το ήξερε. Αυτό το πρωινό δεν θα είχε επανάληψη. Ο μόνος μάρτυρας θα ήταν τα ασημένια πέδιλα. Ούτε καν η ίδια. Ήταν σαν να μην υπάρχει. Μια δίνη χρόνου την έκλεισε μέσα της. Μια τρέλα την τράβαγε να προχωράει χωρίς σταματημό. Ο ήλιος καυτός τα ξάσπριζε όλα και μόνο θολά την εικόνα της – μα ποια είναι αυτή; - στα τζάμια των μαγαζιών έβλεπε όταν η ματιά της έφευγε από τα ασημένια πέδιλά της. Αμυδρά άκουγε την βουή ανθρώπων και αυτοκινήτων, μα δεν έδινε σημασία. Δεν υπήρχε άλλη σημασία εκτός από την απόλαυση της ώρας τούτης. Η ώρα εκτός τόπου και χρόνου. Βίωση την λένε. Να μην τέλειωνε ποτέ σκεφτόταν μα ήξερε πως το τέλος της είχε ξεκινήσει από τη στιγμή που βγήκε από το σπίτι της. Δεν είχε παρέα. Ήταν αυτή και το φάντασμά της στο μεθυσμένο όνειρό της.

Μόνο μην ξεχάσει να ξυπνήσει …

Μια γραφολογική αναζήτηση

2008-05-08T14:55:00.006+03:00

Σε παιχνίδι, πρόσκληση έλαβα και η πρόσκληση για μένα είναι κάτι εξαιρετικό. Για το παιχνίδι, δεν θα έλεγα το ίδιο. Δεν εννοώ το συγκεκριμένο. Γενικώς το "παίζω" δεν το προτιμώ. Βρίσκω άλλες λέξεις αντί αυτής.

Ευχαριστώ Αντώνη, βροχούλα, Μαριάννα.

Οι όροι:
1. Γράψε
2.Σκάναρε (ή φωτογράφισε… )
3. Πόσταρε.
4. Ειδοποίησε!
Απαραίτητα στο τέλος του ποστ γράψε: για το http://autographcollectors.blogspot.com/
5. Προσκάλεσε άλλους 5 ή και περισσότερους bloggers να συμμετέχουν.

Πρόσκληση για : sealike2, evaggelia_p, freedula, πρωτόπλαστη και Αληθινό και Ασυμβίβαστο.

Στην αναζήτηση μιας επιπλέον ταυτότητάς μας λοιπόν.

Ειδοποιώ: autographcollectors.

Μια σπουδαία ανακάλυψη!!!

2008-05-06T00:59:00.006+03:00

Πριν ενάμισι χρόνο περίπου γνώριζα για τη φύση όσα περίπου γνωρίζουν όλοι οι άνθρωποι των πόλεων από τις όποιες επισκέψεις τους σε εξοχές. Ίσως βέβαια και κάτι παραπάνω μιας και όσο ζούσε ο πατέρας μου πήγαινα συχνά στο «περιβόλι μας». Τότε υπήρχε, εδώ και πολλά χρόνια όμως, όχι.
Από τότε λοιπόν έως πέρυσι η «φύση» ήταν κάτι που έβλεπα συνήθως πίσω από τα τζάμια του αυτοκινήτου με ελάχιστες εξαιρέσεις τις πατροπαράδοτες μέρες όπως για παράδειγμα την Πρωτομαγιά.
Πρέπει ακόμα να τονίσω την κατηγορηματική άρνησή μου στο να περπατήσω πέραν των αναγκαίων μέτρων για να φτάσω στον οποιονδήποτε προορισμό μου.

Είναι λοιπόν ή δεν είναι, για μένα, ανακάλυψη η ορειβασία;
Δηλώνω μέγιστη, όπως ακόμα δηλώνω φανατική ορειβάτης.
Ένας ορειβατικός σύλλογος, δυο – τρεις άνθρωποί του, φίλοι μας, που μας πίεζαν να τους ακολουθήσουμε και θυμάμαι ακόμα το ευχάριστο και προπάντων μη αναμενόμενο ξάφνιασμά μου μετά την πρώτη «ορειβατική μέρα» στο Δασικό χωριό πάνω από την Άμφισσα, στους πρόποδες της Γκιώνας.
Από εκείνη την πρώτη φορά, η ευχαρίστηση του να περπατάω χιλιόμετρα πάνω σε βουνά με όποιες καιρικές συνθήκες, συνεχώς αυξάνει και μεταλλάσσεται σε κάτι πιο ουσιαστικό από απλή διασκέδαση. Δεν μιλάω μόνο για τις πανέμορφες ορεινές περιοχές της Ελλάδας που κατά καιρούς έχω γνωρίσει περιπατώντας. Περισσότερο μετράει το πώς η φύση, όταν την περπατάω, μου μιλάει, το τι μου λέει, το πώς τη νιώθω και πως αισθάνομαι εγώ ως ανιχνευτής της.
Μια αίσθηση μαγικής πληρότητας και σχεδόν απόλυτου αναχωρητισμού είναι οι πορείες μου. Με χιόνι, με βροχή, με ομίχλη, στο ξημέρωμα ή σε πρωινές ώρες ,τα βήματά μου μέσα στα δάση, στις χαράδρες, στα φαράγγια, δίπλα σε λίμνες όσο κοπιαστικά μπορεί να είναι, ανάλογα με το βαθμό δυσκολίας της πορείας που επιχειρούμε, τόσο λυτρωτικά – φαρμακευτικά γίνονται για το νου και όλες τις αισθήσεις μου. Είναι λες και η ομορφιά της φύσης μπαίνει μέσα μου και δεν ορίζεται απλώς από το βλέμμα σε ένα πανέμορφο τοπίο της.

Ανακάλυψα την ορειβασία και η ορειβασία μου αποκάλυψε το κομμάτι γης που βρίσκεται μέσα μου.

Τα "πέτρινα" χρόνια της

2008-05-03T16:38:00.002+03:00

(όποια ομοιότητα με πρόσωπα και γεγονότα είναι εντελώς, μα εντελώς πραγματική)

Τα μικράτα της δεν τα ξέρω. Την Ε. την γνώρισα περίπου πριν 10 – 12 χρόνια. Αρχικώς την άκουσα από το τηλέφωνο. Μια φωνή που ζητούσε τον Κ. συνάδελφο τότε αλλά και πολύ καλό φίλο. Ύστερα η ζωή της, την έφερε στην πόλη μου και κάποια στιγμή στην πόρτα μου. Της την άνοιξα, θυμάμαι, εκείνη την πρώτη φορά και πρώτα είδα τα λουλούδια που κρατούσε, νομίζω ζέρμπερες, και μετά την είδα. Ψηλή, καθαρομελάχρινη, γεματούτσικη, με μάτια παιδικά, ολόγιομα κάτι γνώριμό μου, αγάπη.
Εκείνη, την πρώτη μας φορά, κάθισε απνέναντί μου και όπως νομίζω σπάνια συμβαίνει, ξεκίνησε μια σχέση που ακόμα βασίζεται στον όμοιο ψυχισμό. Πολύ πιθανόν μια σχέση που μόνο ανάμεσα σε γυναίκες μπορεί να υπάρξει. Οι γυναίκες, έχω την εντύπωση, αναζητούν ταυτοποίηση ψυχισμών.
Ξεχαστήκαμε στο τραπέζι της κουζίνας μου για πάνω από πέντε ώρες, κουβεντιάζοντας και στην ουσία ξεδιψούσε η μία από την πηγή της άλλης. Ένα απόγευμα πραγματικά αξιομνημόνευτο στην καρδιά μου και στο μυαλό μου.
Και τώρα, μετά τόσα χρόνια, σαν να μην έχει περάσει ώρα από τότε, ήρθαν οι βραδινές συζητήσεις μας. Πως γίνεται άραγε αυτό; Να παρεμβάλλεται δεκαετία και πλέον κι΄όμως να μην υπολογίζεται ούτε στο λόγο, ούτε στη σκέψη. Ο χρόνος δεν υπακούει στους κανόνες του; Εμείς δίνουμε την εντολή για την παρακοή; Ή μήπως δεν χρειαζόμαστε σε κάποιες περιπτώσεις την δικαιολογία πως ο χρόνος όλα τα αλλάζει ή έστω τα διαφοροποιεί, ώστε να τραβάμε προς τα εμπρός;
Όπως και να είναι με την Ε. συνεχίζουμε την κουβεντούλα μας, όχι από εκεί που την αφήσαμε αλλά από εκεί που η ζωή μας υπέδειξε.
Ενδιάμεσα τα «πέτρινα χρόνια της». Ο ανθρώπινος αγώνας της αγάπης με όλα τα συστατικά του. Προσφορά, ζήτηση, ανίχνευση, κατανόηση, απελπισία, χαρά, πίκρα, επιμονή, υπομονή, ελπίδα, διεκδίκηση, απογοήτευση, εκλογίκευση, φαντασίωση, θυμός, δάκρυα, λύτρωση, ανάμνηση, όνειρο, συγγνώμη. Σε κάθε λέξη της, σε κάθε σιωπή της περιγράφονται όλα. Όλα, όσα έχουν τελειώσει με τον πιο σκληρό τρόπο. Αυτόν που δεν αφήνει ούτε την παρηγοριά της συγγνώμης. Τον θάνατο. Ή μήπως είναι ο πιο σπλαχνικός; Ποιος ξέρει;
Στον τάφο της δικής της ζωής, μια ζωγραφιά, κάποιοι στίχοι, μια παράλληλη – άγνωστη ζωή, της αφήνουν μήνυμα πως η μάχη ήταν καταδικασμένη σχεδόν εξ’αρχής.
Τι να πει κανείς λοιπόν μπρος στο μάταιο; Πώς να παρηγορήσεις το ανώφελο; Πώς να αξιολογηθεί το κόστος της αγάπης και να βρεθεί υπόλοιπο για το μέλλον;

Η ζωή χρωστάει αλλά για να πληρώσει πολύ η … «χαρτούρα» και χαρά σε εκείνον που θα αξιωθεί να την διεκπεραιώσει.

Απαράδεκτον έως ... ηλίθιον

2008-04-29T15:23:00.002+03:00

Βλέπετε τα "ν" στο τέλος των λέξεων του τίτλου;
Είναι οργή προς εμένα. Όταν η οργή κάνει την εμφάνισή του, προφέρω τις λέξεις ακέραιες, λες κι έτσι καταφέρνω την απόλυτη έκφραση του νοήματός τους. Με λίγα λόγια, μου δηλώνω πεντακάθαρα τι νιώθω.
Είναι λοιπόν απαράδεκτον και καταντάει ηλιθιότητα η "χρόνια ίωση" του μυαλού μου.
Βέβαια και οι ηλίθιοι χρειάζονται, έτσι για να ξεχωρίζουν οι μη ηλίθιοι. Αλλά που να πάρει η ευχή, όσο ηλίθιος κι αν μπορεί να γίνεις, είναι απαράδεκτο να επιτρέπεις στον μη ηλίθιο να νιώθει πως είναι σπουδαίος, μόνο και μόνο γιατί εσύ έχεις γίνει πανηλίθιος. Και μετά τι σου φταίνε, τι μας φταίνε οι άλλοι; Καλά κάνουν και νιώθουν και είναι σπουδαίοι. Εμείς τους κάνουμε έτσι και μάλιστα με ιδιότητες που δεν έχουν, με χαρακτηριστικά που τους δίνουμε εμείς.
Βγάζουμε τα ματάκια μας με τα ίδια τα χεράκια μας.
Έχω φτάσει, στο σημείο δε, να μακαρίζω αυτούς που δεν καταλαβαίνουν τις φαντασιώσεις τους διότι μέσα στην άγνοια, μπορεί να μειώνεται η αυτοεκτίμησή τους, αλλά έχουν την παρηγοριά της αποδοχής του μοιραίου. Στο μοιραίο δεν αναζητάς τον υπεύθυνο. Άσε που νιώθεις και μια σχετική ικανοποίηση ότι έκανες ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν να κάνεις και κάτι υπέρτατο εμποδίζει το αποτέλεσμα που επιθυμείς.

Μακάριοι λοιπόν οι πτωχοί τω πνεύματι, διότι οι άλλοι που ασκούν το ρημαδιασμένο βρίσκονται πολλάκις στην "ευχάριστη" θέση να αναγνωρίζουν την η λ ι θ ι ό τ η τ ά τους.

Αυτά έγραψε μια ηλίθια νοτα, γιατί αν δεν τα έγραφε ... θα έσκαγε.

Χαριτωμενιές

2008-04-23T23:10:00.003+03:00

χαχα, μπορεί να μην ξέρετε την λέξη. Δηλώνει μια "χαριτωμένη" εξυπνάδα. Μην πάει το μυαλό σας σε χοντράδα, η εκλεπτυσμένο ευφυολόγημα Όχι, καθόλου. Είναι μια εμπνευσμένη λέξη για το απλό φιλικό, πείραγμα.

- Τι είπες;
- Χαριτωμενιά, για να πω κάτι κι εγώ.
- Δηλαδή;
- Δηλαδή μιας και δεν σταματάς να μιλάς για να πω κάτι ο άνθρωπος, πέταξα μια χαριτωμενιά, μήπως και διακόψεις. Να πάρω πάσα, που λένε.
- Με λες πολυλογού λοιπόν;
- Εγώ;
- Ναι εσύ. Ας το αναλύσουμε. Γιατί νομίζεις πως δεν σου δίνω πάσα; Τη ζήτησες; Έχεις να πεις κάτι και σε εμποδίζω;
- Δεν έχω πρόχειρη άλλη.
- Τι άλλη;
- Χαριτωμενιά και ώσπου να την βρω, ανέλυσέ το μόνη σου. Μπορείς!!

Μην μπω σε λεπτομέρειες. Καταλάβατε. Τις "χαριτωμενιές" τις χρησιμοποιούμε για να πούμε μεταξύ σοβαρού κι αστείου τα "σκολιανά" μας σε έναν φίλο.
Εγώ σήμερα τα άκουσα μια χαρά και όχι μόνο με αστεία. Μέχρι που δεν άντεξα άλλο και πήγα για καφεδάκι έξω (μετά από χρόνια). Καφεδάκι μεγάλης διάρκειας, σε τσίγκινο τραπεζάκι και με έναν υπέροχο ανοιξιάτικο ήλιο για παρέα.

Συμπέρασμα: παραδέχομαι πως με έχει φάει η πολύ ανάλυση.
Αποτέλεσμα: ψάχνω "χαριτωμενιές" και γελάω μόνη μου.

Προσδοκία μιας ... ελπίδας

2008-04-20T23:25:00.004+03:00

Ποιός να μου τόλεγε πόσο δύσκολο θα ήταν να κατακτήσω μια ελπίδα.

Πρώτα, τα δύσβατα τα δρασκέλιζα με ένα ανάλαφρο πηδουλάκι γιατί ήταν τόσο φυσικά αναμενόμενο το αύριο, το καινούργιο, το προσδοκώμενο, με λίγα λόγια το ελπιδοφόρο.
Μετά, χωρίς προειδοποίηση, το αύριο - ρουτίνιασε, το καινούργιο - πάλιωσε, το προσδοκώμενο είχε φτάσει κι είχε παρέλθει και με λίγα λόγια επίσης τίποτα δεν κόμιζε ελπίδα.

Σάστισμα.
Ξάφνιασμα.
Αυτό ήταν;
Όλα είναι πίσω πια;
Εκεί, στο πριν θα μείνω;

Μα πέρασε το πριν, περνάει το τώρα και φέτες - φέτες γίνεται πριν κι αυτό.
Με κομμάτιασε και μένα.
Με σκόρπισε έως ότου... με έδιωξε.

Δεν είναι πανέμορφα περίεργο;;

Μέρα με τη μέρα με απομάκρυνε. Με απέβαλε. Μόνο του. Δεν έκανα τίποτα εγώ. Το αντίθετο. Εγώ επέμενα. Είχα γαντζωθεί γερά. Έλεγα: "που να πάω;". Κι' όμως αυτό σταθερά μου είπε: "ΦΥΓΕ" . Όχι μια φορά. Πολλές. Πάρα πολλές. Όσο γλυκά με προσέγγιζε, τόσο κι άλλο τόσο γλυκά με απομάκρυνε. Μαεστρία λέγεται αυτό. Όχι απότομα, όχι βίαια, όχι με τρόπο που να φέρει αντίδραση. "Πήγαινε" μου είπε, "στο καλό. Κάπου μπροστά κάτι θα υπάρχει, ολόφρεσκο, δροσερό, όμοιο αλλά όχι ίδιο, γνώριμο μα στις λεπτομέρειες κάπως αλλιώς".

Ω τι ευτυχία!!!! Φύσηξε μαΐστρος επιτέλους. Προσδοκία ελπίδας μου μυρίζει.

Ήσυχα λοιπόν.
Ήρεμα.
Να απολαύσω το αεράκι.
Να χαρώ την ευχή.
Να νιώσω την έναρξη, την παντοδύναμη αρχή.
Να πάρω την ανάσα μου και να την κρατήσω μέσα μου όσο περισσότερο μπορώ.

Πόσο καιρό περίμενα την δύναμή μου και με πόση υπομονή αυτή περίμενε εμένα!!!

Κάνουμε στάση λοιπόν εδώ, να φιλιώσουμε, να αγαπηθούμε απ' την αρχή, να ... το γλεντήσουμε ρε αδερφέ.

Καθίστε όλοι. Είστε ευπρόσδεκτοι. Θα σας τρατάρουμε από ό,τι διαθέτουμε ...

Τα βαζάκια στα ... ράφια.

2008-04-18T23:28:00.008+03:00

Όλα έχουν τελειώσει εκτός από την τακτοποίηση.

Οξύμωρο. Πως τελείωσαν χωρίς να ταχτοποιηθούν πρώτα;
Κι' όμως υπάρχει τρόπος. Άλλοτε αιφνίδια, κι άλλοτε νομοτελειακά το τέλος έρχεται και απομένει χωρίς βιάση να γίνει το συγύρισμα στο ράφι του.

Ράφια πολλά, όλων των ειδών, είναι η ζωή μας. Ψηλά, στενά, φαρδιά, ευρύχωρα, βαθιά, ρηχά. Βαζάκια αμέτρητα, τα ποικίλα γεγονότα, ασχέτου σπουδαιότητας που τοποθετούνται στα ράφια. Πολλές φορές μπαίνουν εκεί χωρίς σειρά, φύρδην μίγδην, από έλλειψη χρόνου αλλά και επειδή κακώς μπορεί να θεωρήσουμε πως είναι άχρηστη η επιμέλεια της τοποθέτησής τους. Αρκεί να μπουν στο ράφι. Αρκεί να βρουν όπως όπως μια θέση, πίσω ή μπροστά, δεν έχει σημασία και να μας αδειάσουν το τραπέζι. Το τραπεζάκι μας το θέλουμε άδειο, καθαρό και στολισμένο για την πορεία μας. Συμφωνώ και επικροτώ, μόνο που και τα ράφια θέλουν την ίδια πολιτική.

Δεν βιαζόμαστε φυσικά. Πρέπει να έχουμε και διάθεση, πρέπει να έρθει και η κατάλληλη στιγμή, το πλήρωμα του χρόνου, να έρθει το κάθε «τέλος» για να φορέσουμε ποδίτσα και να ξεκινήσουμε το αναγκαίο. Κάθε βαζάκι στο δικό του ράφι, με την ετικετούλα του που θα περιγράφει το περιεχόμενο, τα συστατικά, τη γεύση, την μυρωδιά και την "ημερομηνία λήξης του". Αυτό το τελευταίο παρακαλώ να μην ξεχαστεί. Είναι το πιο σημαντικό. Και αν σας πέσει κατά λάθος κανένα κάτω και γίνει θρύψαλα, μην ανησυχήσετε, το περιεχόμενο δεν παθαίνει τίποτα και γρήγορα σε νέο βαζάκι, σε νέα θέση, σε νέο ράφι.

Βαζάκια εκτεθειμένα, παραμελημένα, ξεχασμένα για πολύ καιρό έξω από το ράφι τους αλλοιώνουν το περιεχόμενό τους, το δηλητηριάζουν.
Ποιος θέλει στην πορεία του δηλητήριο;
Κανείς. Ούτε εγώ.

Στις μύτες των ποδιών λοιπόν για να βάλω ένα ακόμα βαζάκι στο πιο ψηλό μου ράφι.

Ο "θεσμικός ρόλος" της ... βλακείας!!!!

2008-04-12T21:07:00.003+03:00

Χθες θύμωσα πολύ.

Μία πολύ καλή φίλη, με ιδιαίτερο γνώρισμα το χάρισμα να μου φτιάχνει τη διάθεση και όχι μόνο εμένα, αντιμετώπισε μια πολύ δύσκολη κατάσταση στο γραφείο της. Αιτία ο κ. Προϊστάμενος, ένα λάθος σε υπηρεσιακό θέμα και ό,τι έπεται αυτού.
Μου διηγήθηκε το περιστατικό. Πως έγινε το λάθος, από ποιόν έγινε, γιατί έγινε και τι άκουσε από τον κ. Προϊστάμενό της παρουσία κοινού.

Πριν συνεχίσω θέλω να σημειώσω πως η Ν. δεν ψεύδεται ποτέ και να μου επιτρέψετε να είμαι βέβαιη γι'αυτό μιας και την ξέρω χρόνια.

Το γεγονός που με θύμωσε βέβαια δεν ήταν το "λάθος επί υπηρεσιακού θέματος" όπως αντιλαμβάνεστε αλλά ο κ. Προϊστάμενος και ό,τι νομίζει πως του παρέχει ο "θεσμικός του ρόλος".

Πρώτη από όλους θα πω πως λάθη γίνονται και ευθύνη αυτών που προΐστανται είναι αφού ελέγχουν να παρατηρήσουν τον υπεύθυνο, να του επιστήσουν την προσοχή, ακόμα ακόμα να τον επιπλήξουν μέσα στα πλαίσια πάντα των καθηκόντων τους με τον αρμόζοντα βεβαίως τρόπο έναντι και πάλι αυτού του περιβόητου "θεσμικού τους ρόλου". Δεν έχει καμία διαφορά που στην προκειμένη περίπτωση το λάθος δεν ήταν της Ν. αλλά του ιδίου. Απολύτως καμία. Και ο κ. Προϊστάμενος άνθρωπος είναι και λάθη θα κάνει. Στην περίπτωση αυτή όμως είναι και αυτός άνθρωπος, ενώ στην πρώτη, που δεν έχει κάνει ο ίδιος το λάθος, είναι "θεσμικός ρόλος", τουτέστιν αφέντης - δερβέναγας που έχει το δικαίωμα να συμπεριφέρεται όπως του αρέσει. Να προσβάλει, να ειρωνεύεται, να μειώνει την αξιοπρέπεια του άλλου, να τον κάνει κουρέλι παρουσία συναδέλφων αλλά και κοινού.

Είμαι σίγουρη πως αυτά που σας γράφω δεν σαν ξενίζουν διόλου. Μάλλον συχνό φαινόμενο είναι, παρά εξαίρεση στον κανόνα. Μπορεί και να αναρωτιέστε γιατί θύμωσα, γιατί δεν έχω συνηθίσει ακόμα την κρατούσα κατάσταση μεταξύ προϊσταμένων και υφισταμένων.
Ε, λοιπόν δεν μπορώ να το χωνέψω αυτό. Σέβομαι την ιεραρχία σε μια υπηρεσία, σε μια επιχείρηση, στο χώρο της δουλειάς γενικώς αλλά περισσότερο σέβομαι τον άνθρωπο. Πως να το κάνουμε δηλαδή; Δεν μπορεί το "υπηρεσιακό θέμα" που θα καθυστερήσει για ένα λάθος (και μάλιστα δικό του) να είναι πιο πάνω από την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Και δεν μπορεί ακόμα κανένας κ. Προϊστάμενος που του έχει δοθεί μια καρέκλα, με τον όποιο τρόπο, αυτό δεν το εξετάζω, να ανεβαίνει πάνω της και να βουρδουλιάζει όσους τύχει να είναι πιο κάτω του, ακόμα και στην περίπτωση που οι πιο κάτω δεν είναι ισάξιοι της ... ευφυΐας του. Πόσο μάλλον όταν οι πιο κάτω ανέχονται την ... βλακεία του, την ηλιθιότητά του και συμπαρίστανται ο ένας στον άλλον λέγοντας: "μην στεναχωριέσαι, θα του περάσει". Διαφωνώ και σε αυτό. Αν είναι ποτέ δυνατόν ο κ. Προϊστάμενος να "κρατάει μούτρα" και εμείς να στεναχωριόμαστε μη και δεν του περάσει. Μα υπάρχει περίπτωση ποτέ η βλακεία να του περάσει από τη στιγμή που ο "θεσμικός ρόλος του" του την παρέχει;

Θυμώνω με τους άξεστους, τους αγενείς, τους αμόρφωτους, τους υπανθρώπους όποιον "θεσμικό ρόλο" κι αν κατέχουν.
Και μετά το θυμό έρχεται η ... αηδία.

Να τι έφερα μαζί μου στην επιστροφή μου

2008-04-07T23:27:00.007+03:00

Μου είπαν πως η αγάπη για να είναι μεγάλη συνοδεύεται από πόνο. Μου είπαν πως ό,τι αρχίζει ωραίο, τελειώνει με πίκρα. Μου είπαν πως μετά από ένα τέλος, υπάρχει μια καινούργια αρχή. Μου είπαν πως όλα κάνουν τον κύκλο τους και μοιραία κάποια στιγμή παύουν να υπάρχουν. Γίνονται παρελθόν. Μου είπαν κι άλλα πολλά για να μου περιγράψουν τι είναι στ' αλήθεια η αγάπη. Για να μην έχω αυταπάτες. Για να μην περιμένω πως εγώ μπορεί να είμαι η εξαίρεση στον κανόνα που θα ξεφύγει από τη ... φωτιά της. Μου ευχήθηκαν να λαμπαδιάσω και μετά, μέσα από τις στάχτες μου, να ξαναγεννηθώ.

Ακόμα και στα πιο δύσκολά μου, δεν τους πίστεψα.
Όχι. Δεν είναι έτσι η αγάπη μου.
Πείσμωσα και θέλω να το φωνάξω.
Εγώ δεν αγαπάω για να πονάω, για να πικραίνομαι, για να καίγομαι, για να νιώθω το τέλος της.
Αγαπάω γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.
Είναι η υπέρτατη ανάγκη μου.
Ο τρόπος μου να υπάρχω.
Η μοναδική μου απόλαυση.
Η ουσία μου.

Απολαμβάνω να αγαπάω χωρίς όρια, χωρίς αρχή και τέλος, χωρίς συμφέρον και συμβιβασμό, χωρίς ανταπόδοση και επιβράβευση, χωρίς κραυγές και χειροκροτήματα.
Στη σιωπή και στην ερημιά βιώνω την ευλογία μου.
Δεν είναι δωρεά, δεν είναι προσφορά.
Είναι νοοτροπία.
Ο χρόνος δεν υπάρχει.
Ο τόπος δεν έχει βρεθεί.
Ο τρόπος μου γεννήθηκε μαζί μου.

Δεν έχω την ανάγκη κανενός να με αγαπήσει.
Αγαπάω εγώ και για τον άλλον.
Αυτό είναι το μυστικό μου.
Η δύναμή μου.
Η αλήθεια μου.
Η ελευθερία μου.
Η φυγή μου.
Η ισορροπία μου.
Η τεχνική μου για να μείνω πιστή σε μένα.

Να τι έφερα μαζί μου στην επιστροφή μου,

και βρήκα να με περιμένει η ... αγάπη του.

Απόψε γύρισα

2008-04-03T22:56:00.003+03:00

Φοβηθήκατε; Καλά, δεν με αναγνωρίσατε; Εγώ είμαι. Η νοτα αλλά ... εσωτερικώς και μόνο με φεγγάρι. Είπα να με δείτε και ψάχνοντας στις φωτογραφίες μου διάλεξα αυτή.

Ξαφνιαστήκατε; Κακώς.

Έτσι είμαι ακριβώς.
Η πορεία μου μοναχική και νυχτερινή.
Χωρίς αγέλη.
Ακούραστη περιπλάνηση με το βλέμμα μπροστά.
Προορισμός η εξουθενωτική αναζήτησή μου.
Με όποιο κόστος.
Χωρίς φόβο.
Το μόνο αναγκαίο, η ησυχία.
Ήχος κανένας από πουθενά τις ώρες αυτές.
Μόνο από εμένα όταν έρθει η ώρα του ουρλιαχτού.
Για να το ακούω καλά, να το ευχαριστιέμαι, να το χαίρομαι.

Μην τρομάζετε. Δεν θα με ακούσετε ούτε και εσείς.
Είναι μοναδικά, δικά μου τα μονοπάτια μου.
Δεν υπάρχουν σταυροδρόμια, ούτε και συναπαντήματα.
Σύντομα τα ταξίδια μου αλλά συχνά.
Είναι αναγκαία.

Ανακούφιση στην επιστροφή.
Λύτρωση από την καινούργια γνώση.
Ελπίδα πως την επόμενη φορά θα μάθω πιο πολλά.
Υπάρχουν κι άλλα!!!
Πάντα θα υπάρχουν έως ότου δεν θα υπάρχει γυρισμός.

Απόψε γύρισα ...

Σταμάτησε του ρολογιού τους δείκτες

2008-04-01T01:12:00.001+03:00

από τα πιο αγαπημένα μου ...

Φαύλος κύκλος

2008-03-28T22:48:00.005+02:00

Πως έγινε, άραγε, και γέμισα από "μαύρο"; Πραγματικά αναρωτιέμαι. Ποτέ, μα ποτέ, δεν θυμάμαι να μου άρεσε αυτό το χρώμα. Τώρα, αν κάποιος με ρωτούσε τι χρώμα έχει η ζωή μου, αβίαστα θα απαντούσα, ΜΑΥΡΟ. Ούτε καν γκρί. Απίστευτο!!!

Εντάξει, δεν ήμουν ποτέ και πολύ "χάι" αλλά όχι κι έτσι βρε αδερφέ. Το παράκανα εγώ ή η ζωή εκεί με πάει;; Μάλλον το πρώτο και βοηθάει και το δεύτερο.

Πριν λίγο, διάβαζα ένα κείμενο για κάποιον άλλον total black που παραδεχόταν πως απλώς μια κρίση είναι. Δεν ξέρω για αυτόν αλλά εγώ το έχω καταντήσει το πράγμα όμοιο με την κρίση της Μ. Ανατολής, δηλαδή αιώνιο. Έτσι μου φαίνεται. Συνηγορούν και τα γεγονότα και άντε να με ... μαζέψω. Έχω βεβαίως και τις αναλαμπές μου αλλά ... κουράστηκα.

Μια φίλη τις προάλλες μου είπε πως η μαυρίλα πλάκωσε γιατί δυστυχώς η λογική προηγείται σε ωριμότητα του συναισθήματος. Άρα το συναίσθημά μου είναι νήπιο και η λογική μου ενήλικη. Έμπλεξα φίλοι μου. Ζόρια άγρια με την λογική να μην μπορεί να υποτάξει το "ατίθασο" λόγω ηλικίας, συναίσθημα. Αν περιμένω δε, να ενηλικιωθεί το συναίσθημα, πολύ πιθανόν η λογική να με έχει χαιρετίσει, λόγω γήρατος.

Φαύλος κύκλος, δηλαδή ... ΖΩΗ.

Ηλιοβασίλεμα με φεγγάρι στο Β. Πόλο

2008-03-26T00:11:00.003+02:00

Βασίλεμα ψυχής!!!!!

Σε αυτόν που φεύγει

2008-03-21T16:53:00.005+02:00

Όταν ο θάνατος χτυπάει την πόρτα μας

ανοίγεις θες δεν θες.

Τίποτα δεν σε έχει προετοιμάσει

για τον ποιον, για το πότε,

αλλά το αποτρόπαιο είναι το πως.

Εκεί δίνεις τα ρέστα σου.

Εκεί πρέπει να μασκαρευτείς

και το πως , στον ποιον

να το κάνεις θέατρο.

Ποιος ξεγελιέται όμως;

Κανείς.

Ούτε κι εσύ, Κώστα μου.

Θάρθω όμως για την παράσταση

και δεν θα μου πεις πάλι

πως δεν την κατέχω την τέχνη.

Αυτή τη φορά, την τελευταία,

ως οφειλή μου

θα τα καταφέρω.

Θα δεις.

Θεία Πρόνοια

2008-03-18T23:48:00.000+02:00

Κάτι να σου πω
Μικρό και όχι τρανό

Με κούρασε το πείσμα μου
Βαρέθηκα την αλήθεια μου
Θόλωσε η σκέψη μου
Ανοησία η επιμονή μου
Ράγισε η επιθυμία μου
Νύσταξα
Θέλω να κοιμηθώ

Θεία Πρόνοια
Σε παρακαλώ

Γιουβετσάκι.com

2008-03-17T23:03:00.002+02:00

Προσέξτε τώρα τι έχω πάθει.
Ως μια κυρία μέσης ηλικίας και ως εκ πεποιθήσεως αρωγός των συνανθρώπων μου είπα κάποτε να συνδράμω μια νεαρά ύπαρξη που τα είχε κάνει ελάχιστα, λέμε τώρα, ψιλομπάχαλο στις αισθηματικές της υποθέσεις. Κοπίασα αρκούντως και τα αποτελέσματα δεν άργησαν να έρθουν. Η «ύπαρξη» ανένηψε, είδε το φως το αληθινό, είχε και τα προσόντα βεβαίως και η ίδια και όλα έληξαν κατ’ευχήν.
Οι ευχαριστίες της μετά ολίγου καιρού με ευχαρίστησαν βεβαίως και τότε, δέχθηκα χωρίς πολύ σκέψη, το προσωνύμιο «γιαγιάκα». Το δέχθηκα υπό την έννοια του ότι η γιαγιά είθισται να είναι σοφή και οι συμβουλές της πολύτιμες. Οποία ικανοποίηση λοιπόν για μένα, αν και στη μέση ηλικία, να θεωρούμαι σοφή ως γιαγιά.
Η νεαρά όμως «ύπαρξη» αφού ταχτοποίησε τα έσω και τα έξω της μια χαρά, δεν με ξέχασε, όπως φαίνεται, αλλά αντιθέτως με ενθυμείται όταν βλέπει, λέει, την διαφήμιση της γιαγιάς που παίρνει τις συνταγές της από το «Γιουβετσάκι.com». Και λέει ακόμα, πολλά τα γέλια που κάνει, πάρα πολλά διότι της μοιάζω πολύ. Συνδυάστηκα με την εν λόγω γιαγιά γιατί κάποτε απάντησα στην ανησυχία της περί της υγείας μου: «μια έτσι, μια γιουβέτσι» και όχι μόνο, λέει.

Λοιπόν, «ΚΥΡΙΑΚΟΣ». Το ακούς νεαρά μου;
«ΚΥΡΙΑΚΟΣ» τουτέστιν σοβαρότητα. Έστω σεβασμός στα χρόνια μου.
Ελπίζω να έγινα σαφής, άλλως, δεν μπορεί, στο Γιουβετσάκι.com θα υπάρχει και θανατηφόρα συνταγή η οποία θα εκτελεστεί πάραυτα και θα αποσταλεί στον προορισμός της άμεσα.

Και αυτό είναι απειλή.

Second life

2008-03-14T23:21:00.004+02:00

Έτσι ορίζεται από τους ειδικούς τουλάχιστον το blogging. Μιας και είναι ειδικοί, κάτι θα ξέρουν περισσότερο αλλά δεν τα ξέρουν κι όλα ε;
Αρχικώς αναρωτήθηκα τι σημαίνει ο όρος; Η μετάφραση λέει: δεύτερη ζωή και προφανώς εννοείται, παράλληλη δεύτερη ζωή. Δηλαδή δίπλα στην πρώτη, την πραγματική, υπάρχει και η άλλη, η διαδικτυακή που πολύ φοβάμαι πως έχει τις διαστάσεις, για τους ειδικούς, της φανταστικής. Για μένα αυτό είναι λάθος, ως γενική εκτίμηση τουλάχιστον.
Οι άνθρωποι που διαλέγουν και την διαδικτυακή επικοινωνία ως μέσο έκφρασής τους ή ως τρόπο να βρουν αλληλεπίδραση δεν ζουν στην φαντασία τους. Το να υπάρχεις γραπτώς σε δημόσια θέα, ανεξάρτητα πόσο μεγάλη ή μικρή είναι, δεν είναι εύκολο ως επιπόλαιο ή ως προσπάθεια παραπλάνησης ή ως ευκαιρία μασκαρέματος. Θεωρώ πως είναι δύσκολο, χρονοβόρο και επίπονο γιατί κινείται η διαδικασία της σκέψης και όταν εκθέτεις αυτά που με άλλον τρόπο, ίσως να μην μπορούσες να πεις και όταν διαβάζεις τις λέξεις των άλλλων. Ανοίγει μπροστά σου ένας κόσμος με περίπου ίδιους κανόνες με τον κόσμο που ξέρουμε και με μόνη διαφορά την περιβόητη ανωνυμία.
Επειδή, τις περισσότερες φορές, οι άνθρωποι στην «second life» τους χρησιμοποιούν ψευδώνυμα με κανέναν τρόπο δεν πιστεύω πως αυτό γίνεται μόνο και μόνο από επιθυμία να ζήσουν σαν κάποιοι άλλοι στον κυβερνοχώρο. Το αντίθετο. Πιστεύω πως αναζητούν την ακόμα πιο μεγάλη αλήθεια τους και αν δεν το καταφέρνουν, στην χειρότερη περίπτωση κουβαλούν τους ίδιους εαυτούς τους αυτούσιους, με όλα τα συν και τα πλην τους είτε με ονοματεπώνυμο, είτε με ψευδώνυμο.

Επειδή μπορούμε ανωνύμως να πούμε και μια κουβέντα παραπάνω έξω από τα συνηθισμένα μας δεν σημαίνει πως είμαστε άλλοι. Είμαστε οι ίδιοι. Μα ακριβώς οι ίδιοι μόνο που αφήνουμε να φανούν και λίγα παραπάνω. Αυτή η κουβέντα παραπάνω που νομίζουμε πως κάνει τη διαφορά.

Στο δισάκι μας έχουμε πάντα και παντού εμάς. Μην αμφιβάλλετε γι’ αυτό.

Η μοναδική, του Σωλ Μπέλοου από τις Εκδόσεις Καστανιώτη

2008-03-12T22:43:00.001+02:00

Πριν αναφερθώ στο βιβλίο μου αυτό πρέπει να σημειώσω πως είναι εντελώς διαφορετικό όταν διαβάζεις ένα βιβλίο από όταν προσπαθείς να παρουσιάσεις αυτό που το έκανε για σένα ξεχωριστό. Υπάρχει ακόμα η πιθανότητα να μην είναι το κυρίως θέμα που σε άγγιξε αλλά ένα μικρότερο, μπορεί απλώς ένας χαρακτήρας, μπορεί μόνο μια διήγησή του, μια σκηνή του, μια εικόνα του.
Είναι μαγικός ο κόσμος των βιβλίων.

«‘Ένα αστραφτερό κείμενο, όπου ο νομπελίστας συγγραφέας μιλάει κωμικοτραγικά για την αντοχή και την επιμονή της πρώτης και μοναδικής αγάπης.»
Έτσι περιγράφεται κριτικά «Η μοναδική» στο οπισθόφυλλό της από τις Εκδόσεις Καστανιώτη.

Ο Χάρυ Τρέλμαν, το κεντρικό πρόσωπο του βιβλίου και αφηγητής, είναι αυτός που έκλεψε την παράσταση, για μένα, ως χαρακτήρας.
Ο Μπέλοου «χτίζει» έναν άνθρωπο που κρύβει τα συναισθήματά του, που είναι θεληματικά μυστήριος για τους άλλους για να ανακαλύψει τελικά, κάπου μετά τη μέση ηλικία, ότι είναι ανίκανος να πει τι αφορούσε αυτό το μυστήριο ή γιατί ήταν ποτέ απαραίτητη η ύπαρξή του. Το μόνο που ήξερε ήταν πως σκεφτόταν πολύ γρήγορα και το ίδιο γρήγορα συνέτασσε τις σκέψεις του με αποτέλεσμα η ομιλία δυσκολευόταν να τον παρακολουθήσει. Όσο δε για το βασικό αίσθημα προς την Έιμυ που αντέχει και επιμένει επί χρόνια, το αίσθημα του έρωτα, το χρεώνει στη φύση του και όχι στην συνειδητή υπόστασή του.

Είναι καταπληκτικό να παρακολουθώ στο μικρό βιβλίο αυτό των 121 σελίδων, τον Χάρυ, τον οξυδερκή ερευνητή των ανθρώπων κατ’επάγγελμα, να πλησιάζει πόντο με πόντο την δική του εξερεύνηση έως ότου την παραδώσει ολάκερη σε απευθείας σύνδεση στο ίδιον και στην Έιμυ, έως ότου βγει από τον εαυτό του και κοιτάζοντας το πρόσωπό της αντιληφθεί πλήρως πως κανένας άλλος άνθρωπος στη γη δεν είχε τα χαρακτηριστικά της. Και αυτό ήταν το πιο εκπληκτικό πράγμα στη ζωή του κόσμου τούτου γι'αυτόν. Το πιο ευλογημένο.

Το μοναδικό …

Το στέκι του μυαλού

2008-03-10T19:07:00.002+02:00

Καλοκαίρι, Ιούλιος, στις αρχές του.
Ζέστη αλλά όχι ακόμα πολύ. Είναι πρωΐ. Σε λίγο θα φουντώσει ο τόπος, θα ανάψει το τσιμέντο, θα κάψει η άσφαλτος. Προς το παρών μόνο μυρίζει η κάψα της μέρας που έρχεται.

Σκέφτεται, καλώς να’ ρθει και ας μην αντέχεται.
Στο αυτοκίνητο. Οδηγεί. Κατεβασμένα τα παράθυρα. Το φραπεδάκι στη θέση του, τα τσιγάρα δίπλα, το τηλέφωνο ανοιχτό, το cd να φέρνει μουσική και τα μάτια στο δρόμο, στη κίνηση και στους συνοδοιπόρους. Μια από τα ίδια σχεδόν όλοι. Ομοιόμορφοι. Οι ήχοι και οι εικόνες τους το συνηθισμένο ντεκόρ της ζωής, της διαδρομής και της καθημερινότητας.

Διάφορο και άγνωστο το μυαλό και το πεπρωμένο του καθένα. Κοιτάζει γύρω του και το ψιλοσκέφτεται. Σκέφτεται κάθε μέρα την ώρα του «πάω στη δουλειά» και την ώρα «του γυρίζω από τη δουλειά». Τις άλλες ώρες δεν υπάρχει χώρος. Μόνο τότε και μόνο στο αυτοκίνητο.

Σκέψεις – θεωρεία, σκέψεις – εικόνες, σκέψεις – ιδέες, σκέψεις – συναισθήματα, σκέψεις – πράξεις.

Κάποτε αναρωτήθηκε τι χρειάζεται το σπίτι του αφού έχει το γκολφάκι του. Καλά, μην το παρακάνουμε κι όλας, χρειάζονται κι όλα τα άλλα, αλλά και οι σκέψεις πρέπει να έχουν το χώρο τους αφού το χρόνο τους τον βρήκαν. Στο πήγαινε, στο έλα, το’παμε. Άρα το σπίτι για όλα τα άλλα και το γκολφάκι το στέκι του μυαλού.

Φτάνει όπου να’ναι στο γραφείο του. Δεν προλαβαίνει για πολλές ακόμα. Μήπως να έκανε ένα γύρο παραπάνω πριν το γκαράζ, έτσι για να ολοκληρώσει την τελευταία του; Μπα, ούτε συζήτηση. Θα αργήσει και πρέπει να φτάνει πάντα πρώτος, να βγάζει το συναγερμό. Το βράδυ, στην επιστροφή. Θα είναι και πιο χαλαρός. Η επιστροφή έχει το δικαίωμα αυτό. Τελειώνει η εργασία, άρα δικαιούται μια εικονοσκέψη ακόμα. Κάτι τελευταίο μόνο. Που καταντήσαμε; Αναλογιστική μελέτη για το χρόνο της σκέψης. Γαμώτο, όλο την ίδια κάνει. Πρέπει να βρει και καμιά άλλη επιτέλους για το τέλος.

Μήπως το ότι όποιος σκέφτεται πολύ δεν πράττει καθόλου;

Μεγάλος μπελάς

2008-03-08T00:32:00.003+02:00

Είμαι ανάποδη και δύσκολη έως βλακείας. Λέω έως βλακείας διότι η αναποδιά μου και η δυστροπία μου βγαίνει μόνο όταν απέναντί μου έχω εμένα. Αλλιώς μπορεί να ήταν και εξυπνάδα.
Τι είναι κι αυτό; Να μην μπορώ να σταθώ από την ίδια μεριά με μένα. Όλο εγώ, εδώ, και ο εαυτός μου στον τοίχο, απέναντι. Μου έχει μείνει κουσούρι τελικά. Αφού κάποιες φορές σκέφτομαι μην με ξεχάσω εκεί, ως ταπετσαρία και φύγω μόνο η μισή. Θα είχε πλάκα βέβαια, άλλωστε και ποιος θα το καταλάβαινε; Τι μισή, τι όλη; Ποιος προσέχει τέτοιες λεπτομέρειες; Τα τυπικά να φοράς, μάτια, στόμα, μύτη, αυτιά, πόδια, χέρια και είσαι υπέρ επαρκής να κυκλοφορήσεις. Έλα τώρα που εγώ θέλω ντε και σώνει να φοράω και τα αξεσουάρ μου; Μυαλό και καρδιά.

Γιατί Κυρία μου; Βάλε τα απολύτως απαραίτητα και άντε στην ευχή του Θεού και κάπου θα σε βγάλει Αυτός. Όχι εγώ.

Εκεί ακριβώς αρχίζουν οι αναποδιές μου. Πώς να τα φορέσω αν δεν είναι εντάξει; Αφήστε δε που είναι και πανάκριβα. Δεν μου περισσεύουν να ψωνίσω άλλα και αυτά που έχω, δώρο προ πολλού είναι. Ή θα τα προσέξω ή θα μείνω ρέστη και τότε, ούτε βήμα η κυρία.
Μπρος βαθύ και πίσω ρέμα. Εγώ προσπαθώ να τα διατηρήσω και αυτά όλο και κάτι παθαίνουν.

Μία το μυαλό μένει ακίνητο και δεν ξεκουνιέται με τίποτα, μια η καρδιά παγώνει, μουλαρώνει και τα στυλώνει.

Μια το μυαλό γίνεται αεικίνητο και κόβει ράβει κουστουμάκια για την αφεντιά μου, μια η καρδιά φουντώνει και χτυπάει ορθοπεταλιές και άντε να την ξελαχανιάσεις μετά.

Μια το μυαλό δείχνει προς ολοταχώς και μια η καρδιά λέει, σώνει, δεν βαστώ άλλο.

Έχω βρει το μπελά μου με δαύτα. Μεγάλο μπελά.

Επιστρέφονται, άραγε, τα δώρα;

ΖΗΣΤΕ ΧΑΛΑΡΑ

2008-03-06T23:42:00.005+02:00

Η Mariannaonice κράτησε την υπόσχεσή της. Μου έστειλε ένα mail με συνημμένο ένα αρχείο που περιείχε το γράμμα μιας μικρής ιταλιδούλας που πάσχει από καρκίνο και ζητάει μέσα από το γράμμα της να ενημερώσει όσους περισσότερους γίνεται, τι είναι η ζωή, που αυτή δεν θα ζήσει ολάκερη.
Συγκλονιστικό και το γράμμα και η συμβουλή της προς όλους μας. Γράμμα – ποίημα – νάρκη είναι. Κι΄έφτασε σε μένα μια από εκείνες τις στιγμές που χρειάζεται κανείς κάτι για να ξυπνήσει από την εσωστρέφειά του, από τον εφιάλτη του μυαλού του, από τον κυκεώνα του εγώ του.

Πολύ απλά το ποίημα της μικρής που έχει τίτλο: « Αργός χορός» λέει : ΖΗΣΤΕ ΧΑΛΑΡΑ.

Δεν ξέρει πως αλλιώς να πει : κόψτε γκάζι, μην τρέχετε σαν σε κούρσα ταχύτητας, μην χορεύετε τόσο γρήγορα, μην αγχώνεστε, μην δίνετε σημασία στα μικρά και ανούσια, μην στριφογυρίζετε σαν σβούρες, μην πτοείστε από τα προσωπεία και κοιτάξτε τα πρόσωπα, γιατί το δώρο της ζωής δεν θα το ανοίξετε ποτέ έτσι.

Κοίτα τώρα να δεις ένα πράγμα. Να παίρνεις κουράγιο και να συνέρχεσαι από τα λόγια ενός άρρωστου και καταδικασμένου παιδιού. Τα λόγια του σε συνεφέρνουν; Η αμείλικτη μοίρα του; Ο τρόμος για έναν παρόμοιο εφιάλτη; Δεν ξέρω. Ίσως όλα μαζί να σε ταρακουνάνε και όχι από φόβο τόσο για το θάνατο όσο από επίγνωση του πόσο τσαλακώνουμε το δώρο μας, τη ζωή μας.

Απολαύστε το δώρο σας. Μοιραστείτε το και θαυμάστε το. Το αξίζει.
Ένα και μοναδικό είναι για τον καθένα μας.

Χωρίς πρόσκληση

2008-03-06T00:10:00.001+02:00

Έψαξα να βρω τις πιο γερές δικαιολογίες
Να κρύψω μέσα μου όλες τις φοβίες

Το τελευταίο αντίο να σου πω
Άφησα τα πράγματα που εσύ μου είχες χαρίσει
Σε κούτες αναμνήσεις έχω κλείσει

Νομίζοντας πως θα σ’ εκδικηθώ
Έφτασα στην πόρτα, έσβησα το φώς
Μα τι πάω να κάνω ο τρελός

Δεν έχω που να πάω
όλος ο κόσμος είσαι εσύ

Θεέ μου τι πάω να κάνω
Πως να ξεγράψω μια ζωή

Δεν έχω που να πάω
είσαι για ‘μένα ο ουρανός

κι ακόμα σ’ αγαπάω
αχ! σ’ αγαπάω ο τρελός

Νόμιζα πως εύκολα τα πάντα θα ξεχνούσα
Μα μέσα μου βαθιά πόσο πονούσα
Μονάχα κάνοντας τη σκέψη αυτή

Και άφησα ξανά στο τραπεζάκι τα κλειδιά μου
Τσιγάρα, αναπτήρα, την καρδιά μου
Τα όνειρα που κάναμε μαζί

Έκλεισα την πόρτα, άναψα το φως
Και σε περιμένω σαν τρελός

Δεν έχω που να πάω...

Μια παρατήρησή μου

2008-03-03T22:56:00.004+02:00

Ένα από τα βράδια της αποκριάς, αποκρέψαμε, που πα να πει φάγαμε το κοψιδάκι μας σε μια ταβέρνα της περιοχής μαζί με ένα ζευγάρι φίλων.
Ως συνήθως, εγώ, κάπου στη μέση της βραδιάς ταξίδευα, ταξίδι γνώριμο με πιλότο το μυαλό μου. Αυτό κι αν είναι ανωμαλία. Βγαίνω έξω, υποτίθεται προς διασκέδαση, όπως τουλάχιστον αντικειμενικώς ορίζεται η βραδινή έξοδος από το σπίτι, και εγώ κάνω περιπολίες για παρατήρηση. Αν ήξεραν οι συν-διασκεδαστές μου τι σκέφτομαι όταν τους μιλάω, τους γελάω ή απλά τους κοιτάω θα με έπαιρναν για τρελή. Παίζει βέβαια και αυτό.

Λοιπόν, εγώ διασκεδάζω μετά παρατήρησης.
Αντικείμενο της «διασκέδασής μου» το εν λόγω βράδυ ήταν ο άντρας του φιλικού μας ζευγαριού. Μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό. Ο Γιάννης είναι ένας καθόλα εντάξει κύριος και προπάντων καθόλα εντάξει σύντροφος της φίλης μου επί επταετίας. Έγινε στόχος μου από τη στιγμή που κατάλαβα πως ό,τι ήθελε να μας πει για όποιο θέμα και αν ήταν στη συζήτηση, μας το έλεγε αφού πρώτα την είχε κοιτάξει. Προς Θεού, δεν έπαιρνε την άδειά της αλλά στην ουσία το έλεγε πρώτα σε εκείνη και μετά σε εμάς. Ειδικότερα παρατήρησα πως τα «καλαμπουράκια» του απευθύνονταν μόνο σε εκείνη σαν να παραδεχόταν πως μόνο εκείνη τα κατανοεί μέσα από τους δικούς τους κώδικες. Αυτό έχει ξανασυμβεί αλλά εκείνο το βράδυ το … μελέτησα. Κάθε πρόταση που έλεγε, εγώ αναζητούσα το βλέμμα του και το έβρισκα για κλάσμα του δευτερολέπτου καρφωμένο πρώτα στα μάτια της.
Πόσο ζεστή και ανακουφιστική είναι αυτή η ιδιαίτερη επικοινωνία σε ένα ζευγάρι! Αφήνει μια αύρα ανθρωπιάς και συντροφικότητας που σε κάνει να ελπίζεις. Ο δικός τους κόσμος ανάμεσα στον υπόλοιπο κόσμο σαν ο πυρήνας τους.

Θα μου βάλει τις φωνές η φίλη μου που εκθέτω εν blog την «παρατήρησή μου» αλλά θα της αρέσει γιατί «παρατηρεί» και η ίδια. Κάποτε ήμασταν αχτύπητο δίδυμο οι δυό μας.

2008-03-02T00:22:00.000+02:00

Το μυστικό του χρυσοχόου.
Έλια Μπαρθελό
Εκδόσεις Πατάκη

(Μια εξαιρετική ιστορία φαντασίας για το αδύνατο της αγάπης στο τέλος του 20ου αιώνα).

Ένας έφηβος και μια ώριμη κυρία, μία νεαρή κοπέλα κι ένας μεσήλικας, η Ισπανία της δεκαετίας του ’50, του ’70, και η τελευταία χρονιά του 20ου αιώνα.

Ο έφηβος ερωτεύεται μια ώριμη κυρία αλλά βέβαια τα σχόλια της μικρής κοινωνίας της επαρχιακής πόλης που ζουν κάνουν τον έρωτά τους αδύνατον. Μεσήλικας και χρυσοχόος πια επιστρέφει στην ίδια πόλη πριν εγκατασταθεί μόνιμα στην Νέα Υόρκη. Οι αναμνήσεις έρχονται και στην αναστάτωση που φέρνουν, οι χρόνοι μπερδεύονται τόσο, που ο μεσήλικας χρυσοχόος συναντά την ώριμη κυρία ως νεαρή κοπέλα και ξανά την ερωτεύεται. Αυτή τη φορά της υπόσχεται να την πάρει μαζί του στην Αμερική αλλά τα σχέδια αναβάλλονται και φεύγει πάλι χωρίς να της πει κουβέντα. Στο δρόμο προς τη Νέα Υόρκη θυμάται πως, όταν την είχε γνωρίσει έφηβος, είχε μάθει ότι κάποιος ώριμος άντρας είχε περάσει από τη ζωή της και της είχε υποσχεθεί ένα μεγάλο ταξίδι που βέβαια δεν έγινε ποτέ.

Ο Χρυσοχόος γράφει για τον ίδιον, μόνο για τον ίδιον πια, μιας και δεν υπάρχει κανένας άλλος πλέον. Γράφει στο τέρμα του, την Νέα Υόρκη, για ό,τι κατέγραψε πριν την τελειωτική του αναχώρηση από την πατρίδα του σαν από τη ζωή του.

Ένα μικρό μυθιστόρημα, ένα μικρό βιβλιαράκι που διαβάζεται απνευστί και δύσκολα ξεχνιέται όπως το υπόσχεται στο οπισθόφυλλο και το ίδιο.
Μια διπλή ιστορία αγάπης σε τρεις χρόνους. Παρόν, παρελθόν και εκεί όπου οι χρόνοι διασταυρώνονται.
Εκεί λοιπόν, στην διασταύρωση του χρόνου, στο φανταστικό και συγχρόνως υπέρ-ρεαλιστικό χρόνο, συνειδητά αναρωτιέσαι αν «η νοσταλγία αιχμαλωτίζει την ψυχή».

Αναρωτιέμαι …

Ολίγον από … όλα!!!!!

2008-03-01T11:24:00.005+02:00

Πώς λέμε ολίγον από γιουβέτσι; Κάτι τέτοιο είναι η πρακτική των λογικών ανθρώπων του σήμερα.
Ολίγον από εργασία, ολίγον από διασκέδαση, ολίγον από συναίσθημα, ολίγον από όνειρο, ολίγον από λόγια, ολίγον από δράση και όλα μαζί τα ολίγα μας, φτιάχνουν τον … συνηθισμένο άνθρωπο.
Ο συνηθισμένος δεν είναι ο φυσιολογικός, ο αναζητούμενος;
Ε τότε εντάξει είμαστε. Μην την ψάχνουμε αλλιώς γιατί υπάρχει κίνδυνος να παρασυρθούμε εκτός … λογικής και προπάντων εκτός … μετριότητας.

Και προσοχή!!!
Όποιος ξεστρατίσει από το κοπάδι θα τον φάνε οι λύκοι.

Μια πρόσκληση

2008-02-29T11:51:00.004+02:00

Η πρόσκληση- παιχνίδι από τον Ανεμοσκορπίσματα που κατά καιρούς με σκορπίζει μια εδώ και μια εκεί.
Οι κανόνες αντιγραφή από τον ίδιον:

1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123
3. Βρες την πέμπτη σειρά
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις παραγράφους.

Το πρώτο βιβλίο ήταν το : Το μυστικό του χρυσοχόου, της Ελιά Μπαρθελό από τις εκδόσεις Πατάκη. Δυστυχώς όμως δεν υπήρχε σελίδα 123. Τελειώνει στην 121. Κοίτα να δεις ατυχία τώρα, γιατί είναι ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία και γι’αυτό το λόγο βρίσκεται δίπλα μου.
Το επόμενο (που πετύχαμε και τη σελίδα 123) είναι το : Το ζώο που ξεψυχά, του μεγάλου (για μένα) Φίλιπ Ροθ, εκδόσεις Πόλις. Οι τρεις παράγραφοι μετά την Πέμπτη σειρά λοιπόν:

«Τώρα», τη ρώτησα, «αυτή τη στιγμή, φοβάσαι;» «Πολύ. Φοβάμαι πάρα πολύ. Είμαι καλά για δύο λεπτά, σκέφτομαι κάτι άλλο, και ξαφνικά νιώθω κάτι στην κοιλιά μου, σαν να κόβομαι στα δύο, και δεν μπορώ να πιστέψω αυτό που συμβαίνει. Είναι σαν το τρενάκι του λούνα παρκ, δεν σταματάει στιγμή. Δεν μπορεί να σταματήσει, αν δεν σταματήσει ο καρκίνος. «Οι πιθανότητες που έχω, είπε, είναι εξήντα τοις εκατό να ζήσω και σαράντα τοις εκατό να πεθάνω». Κι ύστερα άρχισε να μιλάει για το πόσο πολύ αξίζει η ζωή και το πόσο λυπάται τη μητέρα της, πάνω απ’ όλα – τη στερεότυπη συζήτηση που είναι αναπόφευκτη. Ήθελα να κάνω τόσα πράγματα, είχα τόσα σχέδια, και ούτω καθ’ εξής. Άρχισε να μου λέει πόσο ανόητα της φαίνονται τώρα όλα τα μικροάγχη που την ταλαιπωρούσαν πριν από λίγους μήνες, τα προβλήματα σχετικά με τη δουλειά και τους φίλους και τα ρούχα και το πώς αυτή η ιστορία είχε βάλει τα πάντα στη θέση τους κι εγώ σκεφτόμουν: Όχι, τίποτα δεν βάζει τίποτα σε καμία θέση.

Την κοιτούσα, την άκουγα, κι όταν πια δεν άντεχα να ακούω άλλο τη ρώτησα: «Σε πειράζει να αγγίξω το στήθος σου;» Εκείνη μου απάντησε: «Καθόλου, άγγιξέ το». «Δεν σε πειράζει;» «Όχι. Αλλά δεν θέλω να φιληθούμε. Γιατί δεν θέλω τίποτα που να έχει σχέση με το σεξ. Ξέρω όμως πόσο σου άρεσε το στήθος μου, οπότε λοιπόν άγγιξέ το». Έτσι κι εγώ άγγιξα το στήθος της, με τρεμάμενο χέρι. Και, φυσικά, με στύση. Τη ρώτησα: «Είναι στο αριστερό στήθος ή στο δεξί;» κι εκείνη μου είπε: «Στο δεξί». Έβαλα το χέρι μου στο δεξί της στήθος. Υπάρχει ένας συνδυασμός ερωτισμού και τρυφερότητας, όπου λιώνεις και ταυτόχρονα ερεθίζεσαι, αυτό μου συνέβαινε. Σου σηκώνεται και την ίδια στιγμή λιώνεις. Έτσι λοιπόν καθόμασταν εκεί και είχα το χέρι μου στο στήθος της και μιλούσαμε και της είπα: «Δεν σε πειράζει;» κι εκείνη μου είπε: «Αντιθέτως, θέλω και κάτι ακόμα από σένα. Γιατί ξέρω ότι σου αρέσει πάρα πολύ το στήθος μου». Εγώ της είπα: «Τι θέλεις;» Θέλω να ψηλαφίσεις τον καρκίνο μου». Εγώ της είπα: «Εντάξει. Θα το κάνω. Αργότερα όμως, θα το κάνουμε αργότερα αυτό».

Παραήταν νωρίς. Δεν ήμουν έτοιμος για τέτοιο πράγμα. Κι έτσι συνεχίσαμε να μιλάμε, κι εκείνη άρχισε να κλαίει, κι εγώ προσπαθούσα να την παρηγορήσω, και τότε ξαφνικά σταμάτησε να κλαίει και απέκτησε μια τρομερή ενεργητικότητα, μια τρομερή αποφασιστικότητα. Μου είπε: «Ντέιβιντ, η αλήθεια είναι ότι ήρθα εδώ με ένα αίτημα, ένα ερώτημα». Κι εγώ της είπα: «Τι είναι;». Κι εκείνη είπε: «Μετά από σένα δεν είχα ούτε έναν φίλο, ούτε έναν εραστή που να αγάπησε το σώμα μου όσο το αγάπησες εσύ». «Είχες εραστές;».

Τα ίδια πάλι. Ξέχνα τους εραστές. Αλλά δεν μπορούσα.

Έπρεπε να προσθέσω και την πρώτη πρόταση της επόμενης παραγράφου προς χάρη της κατανόησης του αποσπάσματος.

Ευχαριστώ και πάλι για την πρόσκληση και θα ήθελα, αν μπορούν, να πάρουν μέρος στο παιχνίδι η freedula, η rain και η mariannaonice.

Με την νόηση της καρδιάς.

2008-02-25T23:36:00.002+02:00

Κάποιοι, λίγοι, έχουν την ευλογία να μπορούν να γράφουν με την νόηση της καρδιάς τους. Όχι πως οι υπόλοιποι δεν χρησιμοποιούν τον γραπτό λόγο όμορφα και κατανοητά. Το αντίθετο. Πολλοί αποτυπώνουν τις σκέψεις τους, τα όνειρά τους, τις επιθυμίες τους, ό,τι βγαίνει από μέσα τους, ό,τι τους εντυπωσιάζει, τους ενοχλεί ή τους κεντρίζει με ιδιαίτερα ικανό τρόπο.

Υπάρχουν όμως και οι μερικοί που ξεπερνούν τα συνήθη όρια του γραπτού λόγου και απογειώνουν τη γραφή και μαζί της όσους τύχει να την διαβάσουν.
Πώς και γιατί υπάρχουν αυτοί οι χαρισματικοί δεν ξέρω.
Υποπτεύομαι πως το μονοπάτι της ζωής τους θα είχε μεγάλες ανηφόρες και απότομες κατηφόρες. Μπορεί και καλντερίμι να ήταν, μπορεί και λεωφόρος.
Αυτοί ξέρουν.

Τους ζηλεύω όμως γιατί κρατούν μεγάλο φάρμακο στα χέρια τους, στο μυαλό τους, στην καρδιά τους.
Λυτρώνουν και εξαγνίζουν.
Ανακουφίζουν και ξαστερώνουν.

Να τους έχει … η ζωή τους καλά.

Ο Γλάρος μου ...

2008-02-23T18:56:00.004+02:00

Μην φοβάστε. Αυτός δεν φοβάται.
Έχει ανοίξει τα φτερά και κάνει αυτό που γνωρίζει να κάνει, αυτό για το οποίο έχει γεννηθεί. ΠΕΤΑΕΙ.
Χαμηλά είναι η αλήθεια αλλά δεν του πάει και κάτι άλλο. Οι υψηλές και ασφαλείς πτήσεις είναι για άλλου είδους πουλιά.

Ο Γλάρος μου είναι του αφρού.

Μοναχικός, περήφανος, αθεράπευτα πεισματάρης στα δύσκολα.

Κι αν βρεθεί κατάρτι και ξαποστάσει για λίγο, γρήγορα θα συνεχίσει την πορεία του.

Και όπου τον βγάλει ή όσο αντέξει με τις φτερούγες βρεγμένες και βαριές από της θάλασσας τη ζήλια που με κάθε κύμα της θέλει να τον φτάσει.

Μην μου τον ματιάσετε. Επειδή είναι γλάρος δεν σας φταίει.

Μπορείτε να του μοιάσετε.

Διαφορετικά, κλείστε τα μάτια και κρατήστε τον σαν εικόνα.

Κακία δεν κρατάει.

Η τρέλα μας

2008-02-23T16:16:00.004+02:00

«Δεν θα επιτρέψουμε να φτάσει η Γάζα στην ανθρωπιστική κρίση, απλά θα φροντίσουμε να μη ζει ο πληθυσμός της άνετα...»
Εχούντ Ολμέρτ
Πρωθυπουργός Ισραήλ

«1,4 εκατομμύρια άνθρωποι κλεισμένοι σε μια μικρή περιοχή σαν την Γάζα, χωρίς καμιά δυνατότητα φυσιολογικής οικονομικής ζωής, αλλά και χωρίς τη δυνατότητα να φύγουν από εκεί, είναι καταδικασμένοι να αλληλοσκοτωθούν…σαν τα ποντίκια που είναι κλεισμένα σε ένα κουτί»

Άνθρωπος: το μεγαλύτερο θηρίο όλων.

Μήπως;;;;;;

2008-02-21T19:10:00.003+02:00

Όσο τον κοιτάω τόσο φοβάμαι μήπως και του μοιάζω.

Εσείς;;;;

Εν αρχή ην ο λόγος...

2008-02-20T00:25:00.002+02:00

Αλήθεια σας λέω. Ο λόγος είναι η απόλυτη εξουσία.

Έτσι λοιπόν και κάνετε αρχή με τα … λόγια και βεβαίως έχετε κάνει από πριν «πρακτική εξάσκηση» θα εξουσιάσετε τα πάντα … εν αρχή, όμως. Διότι μετά χρειάζεται και να τα διαχειριστείτε.
Γιατί νομίζετε πως οι πολιτικοί την σήμερον δεν χαίρουν υπόληψης ενώ διαθέτουν την εξουσία; Ακριβώς γιατί δεν γνωρίζουν τίποτα περί διαχείρισης όσων είπαν. Πλείστα τα παραδείγματα και θα ήταν άσχημο να προσωποποιήσω. Εδώ ολόκληροι ανακριτές επί δύο μήνες απλώς φωτογραφίζουν τους κατηγορούμενους στο σήριαλ «Ζαχόπουλου» και από εμένα, μια απλή νοτούλα, περιμένετε φάτσα φόρα ονόματα;

Κοιτάξτε γύρω σας και θα βρείτε πολλούς στα λόγια ... γρήγορους και στις πράξεις «μαθητούδια» του νηπιαγωγείου.

Παρακαλώ, μην τους προάγεται. Είναι υπεύθυνοι φοβερών εγκλημάτων εναντίον των … ανθρώπινων ψυχών.

Τόσο απλά

2008-02-18T23:45:00.004+02:00

Όταν δυο άνθρωποι ξεκινάνε την κοινή τους πορεία στη ζωή τα πάντα είναι εκ των πραγμάτων δύσκολα. Βέβαια τότε, στην αρχή, το αγνοούν αυτό ακόμα και πιστεύουν πως γι’ αυτούς θα είναι διαφορετικά. Βασίζονται στην επιθυμία τους να είναι κοντά ο ένας στον άλλον, να ανήκουν ο ένας στον άλλον και παραβλέπουν τον νόμο της ζωής που ορίζει πως το «συν-άμα» της καθημερινότητας, δύο μοναδικά ξεχωριστών ανθρώπων, φέρνει τέτοια φθορά στο όνειρο της συμπόρευσης που θα ήταν τύχη αν κατέληγε σε αδιαφορία και βέβαια δυστυχία αν γίνει εφιάλτης.

Γιατί άραγε η κοινή ζωή στην καθημερινότητα ενέχει τόσες δυσκολίες; Πολύ πιθανόν γιατί στην ουσία δεν υπάρχει κοινό αλλά παράλληλο που προσπαθεί να συναντηθεί στα κοινώς αποδεκτά πλαίσια. Εκεί λοιπόν, στην προσπάθεια, στραβώνει το θέμα.

Προσπαθεί ο ένας, όχι να συναντήσει τον άλλον αλλά να τον αφομοιώσει στη δική του πορεία. Η αντίσταση – αντίδραση είναι δεδομένη και φυσικά δεν επιτυγχάνεται συνάντηση αλλά το αντίθετο, απόκλιση σε σημείο τελικώς μη αναγνώρισης. Και μετά κοιτάζει ο ένας τον άλλον και δεν θυμάται ούτε το όνομά του – της και ως κοινά έχουν απομείνει τα παιδιά τους και τα οικονομικά τους.

Και είναι τόσο απλή μια συνάντηση που όταν γίνει η αρχή, η συνέχειά της μοιάζει με την φυσική πορεία του νερού από την πηγή στην θάλασσα. Τα μόνα που δεν χρειάζονται είναι ο εγωισμός και το συμφέρον και τα μόνα που είναι απαραίτητα είναι η προσφορά και η ειλικρίνεια.

Τόσο απλά!!!
Χωρίς μεγάλα λόγια.
Χωρίς μεγάλες υποσχέσεις.
Χωρίς μεγάλους όρκους.

Ποτέ δεν είναι αργά …

Χιονιάς

2008-02-16T23:15:00.001+02:00

Παγωμένο το χειμωνιάτικο απόγευμα αλλά χιονιά μέσα στην καρδιά μου έφερε το γερμένο κεφάλι της, η προσπάθειά της να με δει, να βγει από το λήθαργο του μυαλού της και να με κοιτάξει, να με αναγνωρίσει, να πει το όνομά μου, να ακουμπήσει πάνω μου, να με νιώσει.
Πώς να συντροφέψεις μια ψυχή; Πώς να γεμίσεις τα αγαπημένα γέρικα μάτια; Πώς να κάνεις το κουρασμένο κεφάλι να ανασηκωθεί; Πώς να πεις το σ’αγαπάω μάννα, κοίτα με, είμαι κοντά σου;
Πώς;
Έγειραν τα χρόνια αμείλικτα, πέρσεψαν τα βάσανα, κιότεψε το σώμα και ό,τι απέμεινε από το λαμπρό μυαλό, από τη σιδερένια θέληση, από την ατσάλινη αντοχή είναι ένας ψίθυρος αγάπης: «σας κούρασα».

Μια σπουδαία γυναίκα λύγισε και έχω ραγίσει από τον πόνο και ας ξέρω πως είναι αναμενόμενο αυτό για κάθε άνθρωπο. Δεν με παρηγορεί. Το μόνο που με ανακουφίζει είναι πως με αγάπησε σαν δικό της παιδί από την πρώτη φορά που πήγα σπίτι της.

Και την αγάπησα και εγώ πολύ.

Και του .... χρόνου μας

2008-02-15T15:41:00.003+02:00

Πάει, πέρασε η γιορτή.

Και του χρόνου λοιπόν και σε αυτούς που πέρασαν καλά και στους άλλους που δεν τα κατάφεραν.

Οι μεν πρώτοι που το γλέντησαν να κρατήσουν την συνταγή και για τον επόμενο χρόνο, οι δε άλλοι ... ας πρόσεχαν. Οι προσδοκίες να προσαρμόζονται στα κοινώς αποδεκτά, αλλιώς ας ξεχάσουν γιορτές και πανηγύρια. Δεν είναι γι'αυτούς.

Ελάτε τώρα, όλοι μαζί, νάχουμε την υγειά μας βρε παιδιά ....

Σήμερα γνώρισα μια … φωτογραφία.

2008-02-13T23:38:00.009+02:00

Μια φωτογραφία μιας νέας γυναίκας και μάλιστα στην πιο ευτυχισμένη στιγμή της ζωής της, όπως συνηθίζεται να λέγεται η ημέρα του γάμου της. Έχω ενστάσεις για την συνήθεια αυτή αλλά δεν είναι της ώρας. Της ώρας είναι αυτό που απεικόνισε ο φακός, ένα υπέροχα μαγευτικό χαμόγελο από ένα καθάριο πρόσωπο χωρίς κανένα σημάδι προσποίησης.

Λατρεύω τις φωτογραφίες για πολλούς λόγους και αυτή η συγκεκριμένη (όχι βέβαια αυτή που βλέπετε) επιβεβαίωσε τον κυριότερο. Ανέκαθεν πίστευα πως ο φακός είναι αξιόπιστος μάρτυρας του θέματός του.

Μου γνώρισε λοιπόν μια γυναίκα τόσο ώριμα ανθρώπινη, τόσο μετρημένα όμορφη, τόσο προσγειωμένα ευτυχισμένη, τόσο απόλυτα κυρίαρχη της στιγμής που ζούσε που ξαφνιάστηκα με το πόσα μπορεί να είναι ένας «ξάστερος» άνθρωπος.

Στις ευτυχισμένες στιγμές της ζωής μας, στο πρόσωπό μας, φαίνεται από τι υλικό είμαστε πλασμένοι και όταν εκείνη τη στιγμή ακουστεί το «κλικ» της μηχανής η ακτινογραφία της ψυχής μας θα συντροφεύει εμάς και θα αποκαλύπτει στους άλλους την ταυτότητά μας χωρίς λόγια, άμεσα και καταλυτικά.
Αντίθετα όταν πονάμε, θαμπώνουμε, θολώνουν όλα και η παραμόρφωση όταν συναντήσει το φακό προσφέρει τον τρόμο που δεν κάνει για συντροφιά μας και που ελάχιστοι αντέχουν να δουν κατάφατσα.

Την γυναίκα αυτή δεν την ξέρω και πιθανόν να μην την γνωρίσω ποτέ από κοντά αλλά λίγη σημασία έχει αυτό. Έτσι εύχομαι στην φωτογραφία της τίποτα να μην αλλοιώσει τον θησαυρό της.

Κάτι εύκολο για απόψε

2008-02-12T01:11:00.000+02:00

Άλλωστε η ώρα το καλεί. Περασμένα μεσάνυχτα και η σκέψη έχει κολλήσει στο πανεύκολο που όμως δεν θέλει να το απαντήσει. Είναι σαν να το απορρίπτει ή μη και το φοβάται;
Τέλος πάντων.
Τι είναι προτιμότερο; Η αφέλεια ή η εξυπνάδα; (μην κοιτάξετε το λεξικό σας αν οι λέξεις είναι αντίθετες ή τι σημαίνει η κάθε μία γιατί τις λέξεις και την σημασία τους τις ορίζει ο καθένας μόνος του για να έχουν αξία)
Τα ζυγιάζω εδώ και πολύ καιρό.
Μια βαραίνει η αφέλεια περισσότερο και αναπαύομαι λιγουλάκι και μια η εξυπνάδα ξυπνάει και διεκδικεί να προτιμηθεί μόνο και μόνο γιατί υπάρχει – όσο υπάρχει.
Δοκίμασα και τον συνδυασμό «έξυπνα αφελής» αλλά το βρήκα πολύ διπλωματικό για τα γούστα μου και έτσι η δοκιμή απέτυχε.

Ας κοιμηθώ ως αφελής που μου είναι τουλάχιστον προς ώρας πιο βολικό και το πρωΐ αποφασίζω πόσο έξυπνη θα είμαι εγώ και πόσο αφελή θα με βρουν οι άλλοι.

Εύκολο μου ήταν και γι απόψε τελικά.

Συμβαίνουν και εις … Παρισίους

2008-02-10T22:17:00.000+02:00

Όχι, όχι δεν είχα πάει στο Παρίσι, στην Αθήνα ήμουν όταν άκουσα το νέο. Ο Πρόεδρος της Γαλλίας, μεσιέ Νικολά Σαρκοζί κατέθεσε μήνυση εναντίον του περιοδικού που δημοσίευσε τηλεφωνικό μήνυμά του οκτώ ημέρες πριν το γάμο του με την «κομψευόμενη» πλην ωραιότατη Κάρλα Μπρούνι, προς την Σεσιλιά που της έλεγε πως αν επέστρεφε κοντά του θα ακύρωνε τα πάντα. Με την μήνυση βεβαίως επιβεβαίωσε πανηγυρικώς αν όχι το μήνυμα αλλά οπωσδήποτε την μεγάλη επιθυμία του.
Μα καλά δεν υπάρχει σε ολόκληρο το Παρίσι ένας «επαγγελματίας» σχέσεων να βοηθήσει τον ατυχή αλλά ερωτύλο μεσιέ Νικολά που το τελευταίο πράγμα που έπρεπε να κάνει είναι μήνυση και το ακόμα πιο τελευταίο να δεσμεύσει τη ζωή του με την «προσομοίωση» της Σεσιλιά;
Κάποιες γυναίκες είναι αναντικατάστατες όπως και το αντίστροφο φυσικά.

Αγαπητέ Δάσκαλε,

2008-02-07T00:49:00.000+02:00

Έχω μια ανόητη ερώτηση για σένα. Ξέρω, ξέρω έχεις απαγορεύσει τα ανόητα αλλά ο καθείς με τις δυνάμεις του και εγώ λοιπόν με την δική μου ανοησία.
Γιατί κυρ - δάσκαλε με έμαθες να λέω: «γιατί»; Το σκέφτηκες καλά; Εκτιμάς πως με δίδαξες σωστά; Πολύ καλά. Απάντησέ μου τότε.

ΓΙΑΤΙ να ρωτάω ΓΙΑΤΙ;
ΓΙΑΤΙ συμβαίνει τούτο και όχι το άλλο;
ΓΙΑΤΙ μου είπαν όχι και δεν μου είπαν ναι;
ΓΙΑΤΙ νιώθω έτσι και όχι κάπως αλλιώς;
ΓΙΑΤΙ με αγαπάνε και δεν με μισούν;

ΓΙΑΤΙ αντέχω και δεν παραδίνομαι;
ΓΙΑΤΙ ενδιαφέρονται και δεν αδιαφορούν;
ΓΙΑΤΙ σκέφτομαι και δεν κοιμάμαι;
ΓΙΑΤΙ φοβάμαι και δεν τολμώ;
ΓΙΑΤΙ προσπαθώ και δεν εγκαταλείπω;
ΓΙΑΤΙ όλου του κόσμου μου το νόημα είναι στο ΔΙΟΤΙ;

Μάλλον Δάσκαλε πολύ με ζόρισες για να σε ρωτάω τώρα, το γιατί.

Με εκτίμηση, (διότι παρόλα αυτά σε εκτιμώ πολύ)

ΝΟΤΑ

Ας είναι

2008-02-05T00:10:00.000+02:00

Θαυμάζω τους δυνατούς, αλλά αγαπάω τους αδύναμους γιατί διαβάζω στα μάτια τους την γνώριμη αγωνία της αδυναμίας τους.
Οι δυνατοί φοράνε τα γυαλιά τους και κρύβουν την ψυχή τους. Έτσι έμαθαν να είναι δυνατοί.

Ας είναι.

Δειλιάζω;;;

2008-02-03T18:49:00.000+02:00

Γυρίζω από ένα υπέροχο καφεδάκι κοντά στην πιο μεγάλη αγάπη μου, τη θάλασσα. Δυστυχώς, δεν έχω την ικανότητα να σας ταξιδέψω με λόγια στη θάλασσα που με αγνάντευε όσο εγώ αυτή, στο τραπεζάκι μου που λιαζόταν, στο εσπρεσάκι μου, στον απέναντί μου και στην παρέα της εφημερίδας μου. Όμως, εγώ ταξίδεψα αυτό το απομεσήμερο όπως μόνο η θάλασσα μπορεί να με ταξιδεύει και ξέρω πόσο τυχερή είμαι που ζω τόσο κοντά της.

Παρέα μου, σας είπα, η «Καθημερινή» της Κυριακής με ένα περιοδικό που για πρώτη φορά σήμερα είδα. Το «GK». Πολύ καλό, αυτό τουλάχιστον το τεύχος, το 4ο. Πολλά τα θέματα, εξαιρετικό το editorial του Αντώνη Παπανικολάου με αφιέρωση στους απανταχού αθεράπευτα ερωτευμένους, όπως γράφει, ένα στίχο από την Σαπφώ σε μετάφραση του Σωτήρη Κακίση: «Σαν άνεμος μου τίναξε ο έρωτας το νου, σαν άνεμος που στο βουνό βελανιδιές λυγάει» και με ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο του Γιάννη Κωνσταντινίδη, που ξεχώρισα, στην ενότητα «Σχέσεις … με φίλους».

Τίτλος του: Ένας ξένος. Υποστηρίζει λοιπόν σε αυτό πως στην ανδρική φιλία όταν ο ένας αποδεικνύεται δειλός, η εκτίμηση του άλλου στο πρόσωπό του κλονίζεται εκ βάθρων.
Το προσυπογράφω και πιστεύω πως το ίδιο ισχύει και στην γυναικεία φιλία και γενικώς σε όλων των ειδών τις σχέσεις. Ο δειλός άνθρωπος όποια άλλα χαρίσματα και αν έχει, όσο έξυπνος, όσο έμπειρος, όσο μορφωμένος, όσο επαγγελματικά καταξιωμένος, όσο κοινωνικά αποδεκτός και αν είναι καταλήγει παρίας της ζωής του ή εκλιπαρεί διαρκώς τους γύρω του για κανάκεμα, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει στο τέλος της ιστορίας του ο Κωνσταντινίδης. Μπορείς λοιπόν να έχεις εκτίμηση και ό,τι απορρέει από αυτή σε έναν άνθρωπο που δειλιάζει να αντισταθεί σε όποιον «νταλκά» τον πλακώνει;

Μου άρεσε το θέμα και η ανάπτυξή του. Αναρωτήθηκα αν εγώ δειλιάζω. Κοίταξα την θάλασσα, κοίταξα τον απέναντί μου, κοίταξα μέσα στα μάτια του και απάντησα, πως όχι.
Παλεύω και θα το παλεύω.

Ήμαρτον

2008-02-03T11:10:00.001+02:00

Αν υποψιαστώ πως μας περιμένει και άλλο σήριαλ με dvd και πρωταγωνιστές "ιεράρχες" .... θα μου έρθει ο θάνατος.
Τέτοια παραγωγικότητα στην βιντεοσκόπηση και από τόσο διαφορετικούς παραγωγούς δεν θα την αντέξω.

!!!!!!!!!!!!!!!!

2008-02-01T00:42:00.000+02:00

Ανεξαρτητοποιήθηκε!!!!!

Εμείς ..... πότε με το

καλό;;;;;

Ο Γητευτής του μυαλού, η σιωπή.

2008-01-31T00:11:00.000+02:00

Σώπασε και το μυαλό σε μάγεψε, σε ταξίδεψε, σε ανάστησε, σε πέθανε.
Σώπασε και τα μάγια δεν λύνονται ούτε με τα μεγαλύτερα ξόρκια.
Σώπασε μόνο αν έχεις την τόλμη να του υποταχτείς και την ανδρεία να διεκδικήσεις έξοδο.
Σώπασε όταν έρθει η ώρα να αναμετρηθείς μαζί του, να νικήσεις ή να ηττηθείς.
Σώπασε να το απολαύσεις.

Ξέρεις κάτι άλλο πιο μαγικό από το μυαλό σου;

Αναπαλαίωση

2008-01-29T18:47:00.000+02:00

Η πρόσκληση ήρθε από τον ΑΝΕΜΟΣΚΟΡΠΙΣΜΑΤΑ, αναπάντεχη αλλά καλοδεχούμενη. Ένα ποίημα που να μου αρέσει.
Κική Δημουλά λοιπόν και από την συλλογή "χλόη θερμοκηπίου", Εκδόσεις Ίκαρος το:

ΑΝΑΠΑΛΑΙΩΣΗ

Τα ακατόρθωτα - μη σε απασχολεί -
θα τα προμηθευτώ εγώ.

Εσύ φέρε μόνο το χέρι σου στον ώμο μου
δεσ' το για σιγουριά από μια φλέβα του λαιμού
άδειασέ με όλη μέσα
αυτή είναι η σωστή αναλογία
σ' ένα χέρι ένας άνθρωπος
ανακάτεψε καλά να γίνει λείο σφιχτό το μείγμα
τάχα να επισκευάσεις μια παράλειψη παλιά

να γίνει σαν καινούργια σου παράγγειλε
το κατορθωτό.

Δεν έχω διαβάσει ποίηση, στην πραγματικότητα το "χλόη θερμοκηπίου" είναι η πρώτη και μοναδική ποιητική συλλογή που έχω.
"Η ΑΝΑΠΑΛΑΙΩΣΗ" είναι ξεχωριστή για μένα. Ελπίζω να σας αρέσει.

Έτσι είναι η ζωή μου λοιπόν.

2008-01-29T00:04:00.000+02:00

Απόψε είναι μια από εκείνες τις ευλογημένες νύχτες που θέλω να φωνάξω πόσο σ’αγαπάω ζωή. Να βγω έξω, να το ουρλιάξω, να ακουστώ μακριά …
Τώρα, ζωή σ’αγαπάω γιατί είσαι η δική μου ζωή, γιατί είσαι σοφή, δύσκολη, γεμάτη, όμορφη, δυνατή, αναντικατάστατη, μοναδική.
Γιατί είμαι εσύ.
Ξέρω πια, πως δεν θα κρατήσει πολύ αυτή η στιγμή και ακόμα ξέρω πως τώρα που τη νιώθω, ας την απολαύσω.
Έτσι είναι η ζωή μου λοιπόν.
Μια στιγμή, πολλές φορές, κάποιες φορές.
Και τι μ’αυτό;
Μου είναι αρκετό.

Γκρρρρρ

2008-01-27T18:38:00.000+02:00

Θυμώνω με μένα όταν επιτρέπω να μου καταστρέφουν το Σαββατοκύριακό μου. Θυμώνω με μένα διότι δεν μπορώ να θυμώσω με αυτούς που το κάνουν διότι δεν έχουν πρόθεση. Όχι ότι είχα σχεδιάσει τίποτα ιδιαίτερο για αυτές τις δύο ημέρες, τα συνηθισμένα θα έκανα, αλλά χαλαρά, με τους δικούς μου ρυθμούς. Δυστυχώς επέτρεψα να μου επιβληθούν οι ρυθμοί των άλλων. Και αυτό διότι δεν έχω την ικανότητα πάντα να λέω : όχι.

Το χθεσινό απόγευμα πήγε περίπατο, ανούσιο και άγευστο, όταν μια φίλη μου ήρθε για τον καφεδάκι της εκτόνωσής της. Και ναι, να εκτονωθεί στον καναπέ μου, άλλωστε γι'αυτό τον έχω και κατά καιρούς έχει δεχθεί πολλές και πολλούς, αλλά ρε γαμώτο να εκτονωθεί επί της ουσίας και όχι να ξοδέψουμε χρόνο και λόγια αέρος για απλή κατανάλωση.

Οικονομικής φύσης το θέμα της προστριβής στο σπίτι της, η αφορμή δηλαδή και επί δύο ώρες άκουγα πόσα ξοδεύει, που τα ξοδεύει, γιατί τα ξοδεύει, ότι έχει δικαίωμα να τα ξοδεύει ακόμα και αν δεν ξοδεύει από το έσοδα αλλά από δανεικά τράπεζας. Για την αιτία της προστριβής, ούτε κουβέντα. Μίλαγε, έλεγε, άκουγα και ήθελα να ουρλιάξω. Στο τέλος δεν κρατήθηκα και ήπια είπα, αν έχει αναρωτηθεί το γιατί. Το λόγο που την υποχρεώνει να ξοδεύει και κυρίως να ξοδεύει από κάρτες και δάνεια.

Ήθελα να ήξερα γιατί οι περισσότεροι γνωστοί και φίλοι μου δεν αναρωτιόνται το "ΓΙΑΤΙ" για το οτιδήποτε τους απασχολεί. Περιγράφουν μια χαρά το πρόβλημα, όποιας φύσης, αλλά ποτέ δεν συζητούν το γιατί του. Δεν μπαίνουν πιο μέσα και μένουν στην επιφάνεια και όχι μόνο αυτό, αλλά όταν τους κάνεις την ερώτηση: γιατί; απαντούν: τι γιατί; γιατί έτσι. Άσε που παίρνουν αμέσως αμυντική θέση διότι εκτιμούν πως είσαι με το μέρος του άλλου.

Φαύλος κύκλος και η κατάληξη πάντα η ίδια. Χαμένος χρόνος με κοινωνική επαφή που ισοδυναμεί με το απόλυτο μηδέν.

Τα νεύρα μου καρφάκια, όταν συμβαίνει αυτό και δυστυχώς συμβαίνει όταν δεν μπορώ να πω όχι, δεν θα είμαι σπίτι. Η κατάληξη αναμενόμενη. Η φίλη μου έφυγε ξαλαφρωμένη γιατί είχε πει τα παράπονά της και εγώ ακόμα να μου ξεθυμώσω γιατί τα κατάπια.

Το άλλο Σάββατο ούτε τηλέφωνο δεν θα σηκώσω.

Κάτι που δεν πρέπει

2008-01-25T22:38:00.001+02:00

να χάσει κανείς.
Περάστε από εδώ. Ο ορισμός του δημοσιογραφικού χώρου εν Ελλάδι σας περιμένει.

Έτσι μπράβο

2008-01-25T15:32:00.000+02:00

Όλοι στον εισαγγελέα εκτός των πολιτικών.
Δημοσιογράφοι επί της ουσίας ή ως πρόσχημα, δικηγόροι που δικηγορούν ή που συνοδεύουν κυρίες με καυτό υλικό, εκδότες εφημερίδων ή επιχειρηματίες των Μ.Μ.Ε όλοι σε εισαγγελείς και ανακριτές.
Εξαιρούνται μονίμως οι πολιτικοί. Οι υπέρ- πολίτες διότι αφού κατάφεραν να κοροϊδέψουν τον κοσμάκη και τους εξέλεξε στην Βουλή γι'αυτούς αποφαίνεται ο κ. Τραγάκης.
Διάβασε λοιπόν το ραβασάκι του κ. Κουκουδήμου, ο κ. Τραγάκης, και κατέληξε: Αθώος εκτός και αν ο Μάκης πατήσει το κουμπί.

Να γιατί ο Μάκης ζήτησε απευθείας να μιλήσει στο Μεγάλο Αφεντικό, τον κ. Καραμανλή. Οι μεσάζοντες (Κουκοδήμος - πολύ νέος για μεσάζων, αν και το μάτι του κόβει, Κλαδάς κ.λπ) είναι περιττοί εδώ που φτάσαμε και πολύ λίγοι. Γιατί λοιπόν δεν τον δέχεται ο Πρωθυπουργός να τα κουβεντιάσουν, να τα παζαρέψουν, να τα βρούνε για να ησυχάσουμε και εμείς; Μη θιγεί ο θεσμικός του ρόλος; Τόσα και τόσα άλλα δεν τον έχουν θίξει, σε αυτό θα κολλήσει;;

Άντε μπράβο. Σεμνά και ταπεινά κ. Πρωθυπουργέ.

Ακόμα και η σάτιρα ... σιώπησε

2008-01-23T08:21:00.000+02:00

Ο Λάκης μου φάνηκε χθες, στην πρώτη του για το 2008, πως βγήκε για να πάρει τα νούμερα και να φύγει. Δυστυχώς.
"Ντοπαρισμένος", με ένα άγριο χαμόγελο, με άτσαλες κινήσεις, με υπερπροσπάθεια προσπαθούσε να πείσει πως επανήλθε για τον κόσμο του, για το κοινό που χρειάζεται τον ¨μεταποιητή σκατών".
Εγκλωβίστηκε στα μηχανάκια της AGB και στα Ευρούλια του Κοντομηνά και το ξέρει και φαίνεται και θα φανεί στο μέλλον πιο πολύ.
Είπε και κάποιες αλήθειες βέβαια, αλλά ... λίγος, πολύ λίγος.
Βουνό το σκατό και πως να το μεταποιήσεις; Και τι να το κάνεις; Γέλιο; Και αν σε πάρει και η μπάλα και εσένα τον ίδιο; Μάκης είναι απέναντι, δεν είναι αστεία αυτά. Οπότε; Άσε καλύτερα.
ΣΥΜΨΗΦΙΣΕ, ΑΝΑΚΑΤΕΨΕ ΕΛΑΦΡΑ, ΑΠΛΟΠΟΙΗΣΕ και θα περάσει η μπόχα, που θα πάει; Στο κάτω - κάτω τι έγινε; Ένας χοντρός ξενοπήδησε. Αυτό είναι όλο!!!!
Κρίμα.
Όπως θα έλεγε και ένας από τους Δέκα Μήτσους: Είπατε τίποτα;

Ντιπ

2008-01-22T16:52:00.000+02:00

Το ακούσατε;
Το είπε ο κ. Σουφλιάς εξερχόμενος από το Μαξίμου στους δημοσιογράφους που του έκαναν ερωτήσεις.
Είπε αφού διηγήθηκε ΑΝΕΚΔΟΤΟ : "Ντιπ απαντήσεις".
Η κυβέρνηση δεν δίνει ούτε λύσεις αλλά "ντιπ", ρε γαμώτο, και στις απαντήσεις;

Εμείς πότε θα πούμε ΣΕ ΟΛΟΥΣ "ΝΤΙΠ";;;;;

Ουδέν σχόλιον

2008-01-21T15:41:00.000+02:00

για τις τρεις δηλώσεις που έκανε ο Θέμος με το που βγήκε (γιατί βγήκε, περίμενε κανείς κάτι άλλο;) από τον κ. Ανακριτή.
Θα σχολιάσω όμως την άμεση, ακαριαία απάντηση του κ. Λιάρου για το αν έχαν δει το περιβόητο dvd στο ΜEGA ή όχι. Ήταν τόση η ταχύτητα της αντίδρασης που καλά που δεν έκανε τη δήλωση για την αθωότητα του Μεγάλου Καναλιού πριν την έξοδο και τις δηλώσεις του Θέμου. Τότε θα ήταν πιο πειστικός.

Ξέρετε πως νιώθω; σαν την κυρία στη διαφήμιση που πάει την καφετιέρα της στο μάστορα γιατί μόνο θόρυβο κάνει και όχι καφέ και αυτός της λέει πως το πρόβλημα είναι το ότι δεν έχει πάγιο ΟΤΕ.

Η μεταμόρφωση της Μαρίας

2008-01-20T18:23:00.000+02:00

Η Σοφία Αλιμπέρτη στην εκπομπή που παρουσιάζει, πιθανόν, κάθε Κυριακή και που δεν ξέρω τον τίτλο της, γενικώς με την τηλεόραση εγώ δεν τα πάω καλά, σήμερα φιλοξένησε μία γυναίκα με το όνομα Μαρία και ο τίτλος του θέματος που την αφορούσε ήταν : η μεταμόρφωση της Μαρίας.
Όπως καταλαβαίνετε η Μαρία η πριν δεν είχε καμία σχέση με την Μαρία μετά. Καμία σχέση όσο αφορά την εμφάνισή της.
Η πριν Μαρία, φορούσε γυαλιά, είχε μαύρα κοντά, χωρίς φροντίδα μαλλιά και ψέλλιζε στον δημοσιογράφο που την ρωτούσε πως με την ανατροφή των παιδιών της, τη δουλειά της, το σπίτι της κ.λπ. δεν είχε χρόνο για να αφιερώσει στον εαυτό της.
Η μετά Μαρία, ήταν ξανθιά, χωρίς γυαλιά, με κόμμωση στη τρίχα, με μακιγιάζ, με ρούχα διαλεχτά κ.λπ.
Είχε μεταμορφωθεί όντως ……… ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ ΗΤΑΝ ΑΚΡΙΒΩΣ Η ΙΔΙΑ. Μέσα τους κούραση και παραίτηση. Κοίταζε συνέχεια την κόρη της που προφανώς ήταν και η αιτία για την «μεταμόρφωση» αυτή. Για το χατίρι της κόρης της, είπε η Αλιμπέρτη, η Μαρία άλλαξε.
Μακάρι να μπορούσα να την γνωρίσω αυτή τη Μαρία.

Πάμε ξανά ....

2008-01-20T18:22:00.000+02:00

Το καλοκαίρι που μας πέρασε έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο με τίτλο: «Πλάτωνας, όχι προζάκ» του Λου Μάρινοφ, εκδόσεις Λιβάνης.
Συνήθως τα βιβλία που διαβάζω τα διαλέγω μόνη μου και μάλιστα η διαδικασία της αναζήτησής τους είναι για μένα ιδιαίτερα ευχάριστη. Αυτό το βιβλίο όμως μου το δάνεισαν. Κάποιες φορές τα δανεικά είναι τα πιο σημαντικά, έτσι αποφάσισα όταν το διάβασα.
Ο Μάρινοφ, φιλόσοφος, υποστηρίζει μέσα στο βιβλίο αυτό, κάτι που διαισθητικά εγώ, χωρίς γνώσεις ιδιαίτερες, πιστεύω.
«Ψυχική ηρεμία με στοχασμό και όχι μέσω φαρμακευτικής αγωγής ή ψυχαναλυτικής εξάρτησης».
Δεν ξέρω γιατί αλλά ήμουν και εξακολουθώ να είμαι εντελώς αρνητική στην ψυχαναλυτική συμβουλευτική ή στα ψυχοφάρμακα ή στον συνδυασμό και των δύο. Αντίθετα θεωρώ τον στοχασμό, ακόμα και όταν δεν είμαστε ικανοί για καθαρή και οξεία σκέψη, ως το πρώτο σκαλοπάτι για να βρούμε τον δρόμο μας.
Ο Μάρινοφ αναλύει τον στοχασμό μέσα από την διαδικασία PEACE με πέντε βήματα.
Πρώτο: το πρόβλημα
Δεύτερο: τα συναισθήματα
Τρίτο: η ανάλυση
Τέταρτο: η περισυλλογή
Πέμπτο: η εξισορρόπηση.
Πιο λιανά, τα τρία τουλάχιστον πρώτα βήματα δεν τα κάνουμε όταν πίνουμε ένα καφεδάκι με μια φίλη μας ή έναν φίλο μας στον καναπέ μας και συζητάμε το πρόβλημά μας; Τι μας εμποδίζει να κάνουμε και τα άλλα δύο, τα πιο δύσκολα; Γιατί μόλις φτάνουμε στην περισυλλογή, σηκώνουμε τα χέρια ψηλά και τρέχουμε στον πιο κοντινό μας ψυχαναλυτή; Ψάχνουμε τον ειδικό να μας υποτάξει σε περισυλλογή ή ζητάμε χειραγώγηση για να μην έχουμε την ευθύνη των πράξεών μας; Έχω την εντύπωση πως χάνουμε έτσι το καλύτερο κομμάτι του εαυτού μας επειδή φοβόμαστε την επώδυνη και χρονοβόρα ανακάλυψή του.
Μπορούμε να φιλοσοφήσουμε (μην σκιάζεστε τη λέξη) οτιδήποτε μπορεί να μας συμβαίνει αρκεί να είμαστε συμβιβασμένοι με την ιδέα πως το οτιδήποτε μπορεί να μας συμβεί και το οτιδήποτε μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε χωρίς να χρειάζεται να παραδεχτούμε ότι η ψυχή μας νοσεί.
Δεν νοσούμε,ζούμε.
Ένα – ένα τα πέντε βήματα θα τα επαναλαμβάνουμε διαρκώς και αενάως χωρίς τέρμα. Μόνη μας ικανοποίηση, κάθε φορά, η πολυπόθητη εξισορρόπηση. Και πάλι από την αρχή.
Πάμε ξανά ……

Οι δύο ριζούλες μου

2008-01-19T11:31:00.000+02:00

Η μητέρα μου, όταν ήμουν μικρή, με έλεγε ριζούλα της.
Εγώ λοιπόν έχω δυο ριζούλες. Μια αρσενικιά και μία θηλυκιά.
Ο γιός μου, όπως καταλάβατε, είναι μακριά μου. Σπουδάζει, μετά από πολλούς κόπους δικούς του και άλλους τόσους δικούς μου. (Έχουμε ξεκαθαρίσει πως στο πτυχίο του θα γράφει και το δικό μου όνομα - πρόταση δική του, παρακαλώ).
Η κόρη μου είναι στο Λύκειο και της αρκούν μόνο οι κόποι οι δικοί της, ευτυχώς. Ευλογία Θεού διότι αμφιβάλω αν θα άντεχα να παρακολουθήσω επιπλέον 12 έτη μέσης εκπαίδευσης και εξωσχολικών δραστηριοτήτων και μαζί της.
Αυτό το φαινόμενο, από ότι ξέρω, παρατηρείται σε πολλές οικογένειες. Η μία ριζούλα θέλει συνεχώς πότισμα ενώ η άλλη καμαρώνει μόνη της την ανάπτυξή της. Το φαινόμενο απλώς παρατηρείται, δεν εξηγείται. Τουλάχιστον εγώ δεν έχω βρει απάντηση, αν και το έψαξα διεξοδικώς το ζήτημα ώσπου παραιτήθηκα.
Λοιπόν σήμερα, σε λίγο για την ακρίβεια, φεύγω για την καθιερωμένη ανά 15/μερο επίσκεψη στο γιό μου. Θα πάρω και τη μικρή μαζί μου, διότι αυτό που θα συναντήσω στο σπίτι του δεν θα αντέξω να το περάσω μόνη μου. Χρειάζομαι υποστήριξη. Δηλαδή, εγώ αντικρίζοντας την κατάσταση που είναι βέβαιον πλέον πως θα επικρατεί στο σπίτι του, δεν θα πω τίποτα και αντί για μένα θα λιβανίζει τον αδερφό της η μικρή. Είναι σπουδαία τακτική αυτό. Πιστέψε με. Κάποιες φορές έχει αποτελέσματα. Πέφτει στο φιλότιμο ο μεγάλος, μη θέλοντας διαρκώς να γίνεται ρόμπα στα μάτια της αδερφής του. Α, για τα δικά μου μάτια, δεν τον νοιάζει. Άλλα είναι τα σημαντικά για μένα και για αυτόν, λέει. Το παιδί, μου μοιάζει, πως λοιπόν να πω κουβέντα;
Σας παρουσίασα λοιπόν τις "ριζούλες μου".
Ο τέταρτος της ομάδας μας, γιατί ομάδα είμαστε, παίζει πάντα αμυντικός, στο κέντρο πριν τον τερματοφύλακα διότι και εκεί συχνά παίρνω θέση εγώ, δεν θα ακολουθήσει. Το μόνο που είπε, ήταν: στρίμωξέ τον για διάβασμα, εσένα σε ακούει. (Αυτό είναι σίγουρο πως το ακούει η πλειοψηφία των μαμάδων εν Ελλάδι τουλάχιστον).
Είδατε κέφια που έχω σήμερα; Πως να μην έχω; Μία μέρα ολόκληρη με τις ριζούλες μου είναι αυτή.
Καλημέρα μας.

H ταυτότητα

2008-01-18T00:27:00.000+02:00

Αφορμή για τις σκέψεις αυτές ήταν μια απλή ερώτηση που δέχτηκα από έναν ιδιοκτήτη blog σχετικά με την πόλη που ζω.
Έκανε μια απλή ερώτηση υπό άλλες συνθήκες. Τη διάβασα το απόγευμα, ενώ ήμουν στη δουλειά και αμέσως μου ήρθε ζόρι. Ήδη του απάντησα πως δεν ξέρω αν είμαι έτοιμη να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση. Όμως το σκέφτομαι. Δηλαδή σκέφτομαι το γιατί.
Γιατί να ζοριστώ; Γιατί να μην πω αμέσως που ζω; Μια εύκολη απάντηση υπό άλλες συνθήκες. Εάν κάποιος γνωστός της στιγμής, περαστικός από τη δουλειά μου, ας πούμε, με ρωτούσε: εδώ μένετε; Θα απαντούσα φυσικά αμέσως.
Βέβαια για να πω την αλήθεια μου αποφεύγω γενικώς να κάνω ερωτήσεις τύπου: Από που είστε; Τι δουλειά κάνετε; Τι δουλειά κάνει ο σύζυγος; Πόσα παιδιά έχετε; Κ.λπ. Δεν ξέρω γιατί, αλλά δεν μου βγαίνουν. Στην ουσία δεν με ενδιαφέρουν τα στοιχεία που μας περιγράφουν εξωτερικά. Ακούω τους ανθρώπους τι λένε, διαβάζω τι γράφουν ως προς το τι νιώθουν, τι πιστεύουν, τι αντιλαμβάνονται, πως επηρεάζονται, πως αντιδρούν σε ότι βιώνουν.
Ίσως γι’αυτό δεν απάντησα, αν και υπάρχει και κάτι άλλο.
Η μετάβαση. Μεταβαίνω σε ένα άλλο στάδιο της ζωής μου εδώ και πάνω από δύο χρόνια. Σταδιακά αλλά σταθερά και σε αυτό δεν χωράει τίποτα από τα παλιά. Δεν μπορώ να προσδιορίζομαι από τα κοινωνικά χαρακτηριστικά μου. Θέλω η ταυτότητά μου να οριοθετείται από ό,τι εισπράττω εγώ από εμένα και ό,τι οι άλλοι από εμένα με τον οποιονδήποτε τρόπο.

Ανήσυχε, με ανησύχησες όπως μπορεί να δεις αλλά γνωστά μου, τα λημέρια της ανίχνευσης και του παραμικρού μου.
Είναι να μην κοιτάξεις μέσα σου, αν το κάνεις, όλα έρχονται φυσιολογικά.

Τα κατάφερα

2008-01-17T12:46:00.000+02:00

Μπράβο μου.
Προσπαθώ περίπου ένα τέταρτο να βάλω στο σπιτικό μου το πρώτο παράθυρο για τους επισκέπτες μου. Την Μαριάννα στον πάγο.
Άξιζε το κόπο όμως.
(κάποια πράγματα φαίνονται από την αρχή)

Απόλαυση

2008-01-17T08:56:00.000+02:00

Εκεί θα ήθελα να είμαι τώρα.

Ορεινή Ναυπακτία. Με μάγεψε.

Μια διαδρομή στη φύση, μια ανάσα χαλάρωσης από όλα.

Ανοιχτή πρόσκληση

2008-01-16T23:05:00.000+02:00

Θα ήθελα να καλέσω τον κ. Τριανταφυλλόπουλο στο σπίτι μου, υπόσχομαι να μην τον πάω στην ταράτσα μου, για να του παρασταθώ ολοψύχως μιας και τα όνειρά του γκρεμίστηκαν με τέτοιο τρόπο!!!!

Λεβέντης ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας σήμερα!!! Το ακούσατε; Αύριο μάλλον θα τον ανακηρύξει "ήρωα".

Προσέξτε οι υπόλοιποι δημοσιογράφοι. Μην του πολυμπαίνεται, γιατί τώρα, στα μεγάλα ζόρια που τραβάει, δεν ανέχεται μύγα στο σπαθί του.
Πώς είπατε κ. Λιαρέλη; 7.000.000€ στο λογαριασμό του;;
Μα αυτός δεν τα πήγε με μαύρη σακούλα στην τράπεζα. Δάνειο ήταν και το πήραν και οι 3 και το έβαλαν και οι 3 στους τραπεζικούς λογαριασμούς τους.
Άρα;

Μην αναρωτιέστε.
Αυτά είναι θέματα που δεν καταλαβαίνουμε εμείς.
Το μόνο που μπορούμε και πιθανόν να νομίζουν όλοι αυτοί οι κύριοι ότι είμαστε και υποχρεωμένοι είναι: να τους ακούμε ανελλιπώς, να τους πιστεύουμε χωρίς σκέψη και μην σας πω και να τους θαυμάζουμε.

Για να δούμε ....

2008-01-16T22:54:00.000+02:00

Μετά από πολύ καιρό κάθομαι βράδυ μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή μου. Μου είχε λείψει η συντροφιά του και το κατάλαβα σήμερα, ύστερα από την πρωινή μου βόλτα σε blogs. Μάλιστα περίμενα αυτή την ώρα πως και πως όλη την ημέρα. Το να περιμένω κάτι, όσο λίγο, το νιώθω και πάλι μετά από πολύ καιρό. Σημάδι ανάκαμψης.
Ήπια πικρό καφεδάκι και (μάλλον) συνέρχομαι από μεθυσμένο όνειρο. Κοιτάζω γύρω μου, δειλά, είναι αλήθεια, αλλά κοιτάζω, ενδιαφέρομαι, ξυπνάω.
Για να δούμε ....

Eίχα λίγο περισσότερο χρόνο

2008-01-16T10:54:00.000+02:00

από τον συνηθισμένο σήμερα το πρωΐ και είπα να κάνω μια βόλτα σε blogs που βρήκα στο φιλόξενο σπίτι της mariannaonice.
Πέρασα όμορφα. Βγήκα από τα συνηθισμένα. Δεν κατάλαβα πως πέρασε η ώρα.
Τελικά, οι σκέψεις των άλλων όταν πλησιάζουν τις δικές σου ή όταν εκφράζονται με τρόπους που θα ήθελες και εσύ να μπορείς σου προσφέρουν παρηγοριά στην μοναχικότητά σου.

Συμβουλή

2008-01-15T14:49:00.000+02:00

Μην παρακολουθείτε τηλεοπτικές ειδήσεις. Θα μας τρελάνουν. Είναι σίγουρο. Λένε τόσο απίστευτα πράγματα (ως ειδήσεις), με τέτοια σοβαρότητα που θες δεν θέλεις πιστεύεις πως είναι "τα σοβαρά". Παθαίνεις πλάκα και έχει σταματήσει και ο "τσαντίρι νιούζ" για να το διασκεδάσεις λίγο. Αναρωτιέμαι αν αυτοί που τα λένε, αυτοί που τα γράφουν και αυτοί που προβάρουν τον τρόπο που θα τα πουλήσουν, πουλώντας μαζί και τον εαυτόν τους, ως το κερασάκι στην τούρτα, αντιλαμβάνονται πόσο φαιδροί γίνονται μέσα στην σοβαροφάνειά τους.
Παράδειγμα 1ο: το ύφος του κ. Τριανταφυλλόπουλου όταν ενημέρωνε, μέσα από την εκπομπή του, το πως τον πλησίασε "φίλος του" βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας για να συναλλαχθεί μαζί του (χαχαχα)
Παράδειγμα 2ο: το ύφος όλων των παρευρισκομένων στην τράπεζα της εν λόγω εκπομπής (άλλα γέλια εδώ)
Αηδία σας λέω.
Κι' όμως αυτή η αηδία στον κ. Θέμο απέφερε κέρδη 5.200€!!!!! Αυτό και αν είναι απίστευτο (εδώ πάντως εγώ δεν γελάω, μάλλον μένω απαθής διότι αν το πολυσκεφτώ μάλλον τα κλάματα θα βάλω)

Χωρίς αυτό ....

2008-01-15T08:21:00.000+02:00

Πολλά τα δύσκολα, μα το πιο δύσκολο, να σταματήσεις το μυαλό. Να πατήσεις φρένο. Να δώσεις εντολή να μην σκέφτεται, να μην προσλαμβάνει, να μην επεξεργάζεται, να μην θυμάται. Να κοιμηθεί, να ξεκουραστεί. Ακατόρθωτο. Το μυαλό δεν ξεγελιέται ό,τι και αν του τάξεις. Σε ακολουθεί σε όλες τις διαδρομές κατά πόδας.
Αχ, και να το άφηνα λίγο πίσω. Αχ, και να το ξεπέρναγα λιγάκι, ίσα - ίσα για να πάρω μια ανάσα. Δεν γίνεται όμως. Το φοράω χρόνια τώρα και δεν μου χαρίζεται ούτε στο ελάχιστο.
"Κάτσε λίγο ήσυχο", του λέω, αλλά αυτό τίποτα. Τι βιτρίνες του δείχνω, τι δουλειές "άκοπες" του βάζω, τι "άλλων προβλήματα" του αναθέτω, αυτό επιμένει. Ασχολείται, ως καλός υπηρέτης με όσα κατά καιρούς εφευρίσκω αλλά, εκεί, σκιά μου.
Αναζητώ και εκλιπαρώ μια μέρα χωρίς αυτό.

Λυριτζής - Οικονόμου: Άκυρο

2008-01-14T09:59:00.000+02:00

Και το καφεδάκι που λέγαμε λίγο πριν, μου στάθηκε στο λαιμό. Όση ώρα είχα στη διάθεσή μου για να το απολαύσω, χαλαρά υποτίθεται, υποχρεώθηκα να βλέπω τον κ. Ζαχόπουλο να υποδέχεται κάποιους κινέζους και την "τριανταπεντάχρονη κυρία" με την υπέροχη μαντίλα να κάνει βόλτες αλα-μπρατσέτα με την κοπέλα με το σκουφάκι και συγχρόνως να ακούω πολιτικό σχολιασμό χωρίς νόημα.
Γιατί δεν μας αφήνουν ήσυχους αφού το ξέρουμε καλά: ΟΛΑ ΘΑ ΚΟΥΚΟΥΛΩΘΟΥΝ, και αυτά που υπάρχουν και αυτά που δεν υπάρχουν.
Έλεος. Τι ζητάω;; έναν ήσυχο καφέ, Δευτέρα πρωΐ, πριν αρχίσει ο αγώνας της εβδομάδας.
Σας παρακαλώ

Ευτυχώς πέρασε

2008-01-14T08:32:00.000+02:00

και αυτή η Κυριακή. Είναι άγνωστο ακόμα γιατί πολλούς, όχι μόνον εμένα, της Κυριακής το απόγευμα μας ζορίζει ιδιαίτερα.

Κάτι τελειώνει; κάτι αρχίζει; Ποιος ξέρει; Αλλά δύσκολες οι ώρες μετά τις 5!!!

Χθες βέβαια είχε και ποδόσφαιρο (το αιώνιο ντέρμπι) και μας πήραν το κεφάλι έως τα μεσάνυχτα για τις φάσεις, τι είδαν και τι δεν είδαν οι δόλιοι οι διαιτητές σε όλους τους αγώνες της ποδοσφαιρικής Κυριακής. Δράμα για τους μη έχοντας ποδοσφαιρική λατρεία. Τόσα σχόλια, τόσες απόψεις, τόση ανάλυση!! Τρέλαααα

Πέρασε πάντως και πάει.

Δευτέρα ...

Για να δούμε ....

Πάω για Λυριτζή - Οικονόμου μαζί με το καφεδάκι μου.

Καλημέρα σας και καλημέρα μου.

Ένα λιμάνι ...

2008-01-11T16:20:00.000+02:00

για να ξεκινήσουμε ταξίδι.

Πάμε ... μαζί.